എങ്കിലും എന്റെ റഷ്യാക്കാരീ...

Tuesday, February 3, 2009

ചില ഇംഗ്ലീഷ് ആല്‍ബങ്ങളില്‍ ഗിറ്റാറ് വായിക്കുന്നവരെ പോലെ അവലക്ഷണം പിടിച്ച കോലമാണെങ്കിലും, അപ്പിഹിപ്പിക്ക് മുടിഞ്ഞ കൂറാടായിരുന്നു.

നമ്മുടെ പാദസ്പര്‍ശ്നനത്താല്‍ പാവനമാകപ്പെട്ട ആ ഹോട്ടലിന് പുറമേ, ഗഡിക്ക് നല്ല നിലയില്‍ ഓടുന്ന വേറെ മൂന്ന് ഹോട്ടലുകളും, സ്വന്തമായി ഒരു കപ്പലും വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു!

അറബി, ഫാഴ്സി, റഷ്യന്‍, തുടങ്ങിയ ഭാഷകള്‍ അനായാസേന കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന ബോസിന്റെ ഇംഗ്ലീഷും ഹിന്ദിയും പക്ഷെ, നമ്മളേക്കാള്‍ വീക്കായിരുന്നതിനാല്‍, എന്നോട് വല്യ വര്‍ത്താനത്തിന് വരാറില്ല.

ഹവ്വെവര്‍, എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം വന്നാല്‍ എടുത്ത് കാച്ചാന്‍ ഞാന്‍ അവിടെ റെസ്റ്റോറന്റില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മലയാളികളോട് ചോദിച്ച്, ‘ഹൌ ആറ് യൂ?‘, ‘ഫൈന്‍, താങ്ക്യൂ‘, “ഐ ലവ് യൂ“, ‘മീ റ്റൂ‘ എന്നിങ്ങനെയുള്ള നിത്യോപയോഗ പ്രയോഗങ്ങള്‍ റഷ്യന്‍ ഭാഷയില്‍ പറയാന്‍ ആദ്യത്തെ ആഴ്ച തന്നെ പഠിച്ചു.

‘ഭാഷ അറിയാത്തതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു ഇന്ത്യാക്കാരന്‍, സര്‍വ്വോപരി ഒരു മലയാളി യുവാവ്, കണ്ട റഷ്യക്കാരികളുടെ അടുത്ത് കൊച്ചാവാന്‍ പാടുണ്ടോ?’

ഒരു പകല്‍. ഞാനിങ്ങിനെ ഘോരഘോരമായി രാവിലെ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത ബില്ലുകളും‍ വൌച്ചറുകളും തന്നേം പിന്നേം കൂട്ടിയും കുറച്ചും, സിറ്റുവേഷന് യോചിച്ച ‘മട്ടിച്ചാറ് മണക്കണ് മണക്കണ്..‘ പാട്ടും പാടി ബിസിയായി ഇരിക്കുകയാണ്.

ഓഫീസില്‍ ഞാനും എം.ഡിയും നെയ്യാമ്പലും മാത്രം.

കണ്ണ് മോണിറ്ററിലാണെങ്കിലും കോണ്‍സെണ്ട്രേഷന്‍ ഓഫീസില്‍ മൊത്തമായി വ്യാപിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും എന്റെ നേരെ നോക്കുന്നത് പെട്ടെന്നറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു.


എന്നെ നോക്കി നെയ്യാമ്പല്‍, കുളവാഴയോട് എന്തോ കുശുകുശുത്തു. എന്തിറ്റാ പറഞ്ഞേന്ന് കേട്ടില്ല. പക്ഷെ, “ടൈ“ എന്ന് രണ്ട് തവണ അവര്‍ പറഞ്ഞു.

ഞാനാലോചിച്ചു. “എന്തായിരിക്കും പറഞ്ഞത്??” നമ്മുടെ ടൈയെ കുറിച്ച് പറയാന്‍ രണ്ട് കാര്യങ്ങളേയുള്ളൂ. ഒന്ന്. ഡൈലി ഞാന്‍ ഒരെണ്ണം മാത്രം കെട്ടിവരുന്നതിനെ പറ്റി. ‘ഈ പേട്ടക്ക് ഈയൊരു ടയ്യേയുള്ളൂ. പുവര്‍ ഗയ്‘ എന്ന സിമ്പതി.

അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ, ചത്ത മീന്റെ കണ്ണിന്റെ പോലെയുള്ള ടയ്യുടെ കളറിനെ പറ്റി.

നരസിംഹറാവുവിന്റെ പോലൊരു മുഖഭാവമാണ് ഹിപ്പിക്ക് ഡിഫോള്‍ട്ടെങ്കിലും; അന്നേരം, മേയ്ഡ് ഇന്‍ റഷ്യ‍ പറഞ്ഞത് കേട്ട്, ചെറുങ്ങനെയൊന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ‘യാ.. യാ‘ എന്ന് പറഞ്ഞു.

തലയുയര്‍ത്തി “അമ്മാ...ആവതില്ലാത്തവനാണ്...“ എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ അവരെ ഒന്നു നോക്കി, വീണ്ടും നമ്മടെ ജോലി തുടര്‍ന്നു.

പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഓഫീസില്‍ വന്നപ്പോള്‍, എന്റെ ഡെസ്കില്‍ കാല്‍‌വിന്‍ ക്ലൈനിന്റെ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂട്!

കൂട് തുറന്നുനോക്കിയ ഞാന്‍ ഒരു മൈക്രോ സെക്കന്റ് അത്ഭുതപരതന്ത്രനായി നിന്നു. (അങ്ങിനെയൊക്കെത്തന്നയല്ലേ?)

“പല പല കളറിലും ഡിസൈനിലുമുള്ള ഒരു ഇരുപത്തഞ്ച് പുത്തന്‍ ടൈകള്‍!!!!“ (ഒന്നു രണ്ടെണ്ണം കുറയും)

“ഓ! അപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു ടയ്യേയുള്ളൂന്ന് വച്ച് അവര്‍ ഒരു നട ടൈകള്‍ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുവാണ്... ഹോ..!! കാണാന്‍ ലുക്കില്ലെങ്കിലെന്താ? സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം ഇവര്‍ക്കുള്ളത് തന്നെ!!”

സന്തോഷം വീണ്ടും തലയിലേക്ക് കുതിച്ചു.

അന്നവര്‍ ഓഫീസില്‍ വന്നപാടെ,

“ബാബു...ടൈ കെട്ടൂ. കൊച്ചമ്മയൊന്ന് കാണട്ടേ!!“ എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ “യു... ടൈ... ലൈക്ക് ദിസ് ...“ എന്ന് ആക്ഷനോടെ, റഷ്യാക്കാരി പറഞ്ഞു.

“നൌ??” എന്ന നാണത്തോടെ ചോദിക്കുന്നതിനിടക്ക് ഞാന്‍ ഒരു എഫക്റ്റിന് മൂന്നാല് താങ്ക്യൂവും പറഞ്ഞു.

അങ്ങിനെ ചത്തമീന്‍ കണ്ണിനെ മാറ്റി ഞാന്‍ ചുകചുകപ്പാര്‍ന്ന ഒരെണ്ണമെടുത്ത് അളവെടുത്ത് അങ്ങ് കെട്ടി.

ടൈ കെട്ട് സൂഷ്മമായി ശ്രദ്ധിച്ച് നിന്ന് കെട്ടിയോനും കെട്ടിയോളും, എന്റെ കെട്ടീര് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍...‘വെരി നൈസ്’ എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് കുളിരുകോരി നിന്ന എന്നോട്,

“ഇനി അടുത്തത് കെട്ടൂ” എന്നായി.

‘കളര്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എങ്കില്‍ വേണ്ട, അടുത്തത് കെട്ടിയേക്കാം‘ എന്ന് കരുതി, ടൈ അഴിക്കാന്‍ നേരം റഷ്യക്കാരി പറഞ്ഞു.

‘നോ..നോ..... അങ്ങിനെ അഴിക്കല്ലേ.... പതുക്കെ മെദുവാ തലയിലൂടെ ഊരി എടുക്കൂ. കരീമിന് കെട്ടാന്‍ അറിയില്ല! ബാബൂ ഓരോന്നോരോന്നായി മറ്റവന്മാരെയും കെട്ടി വക്കു... നാളെ ബിസിനസ്സ് ടൂര്‍ പോകുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് മാറി മാറി കെട്ടാനുള്ളതാണ്! “

ഓഹോ... അപ്പോൾ അതായിരുന്നു. ഈ മനസ്സിന്റെ ഒരു കാര്യം..

‘ഓക്കേ.. സർ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓരോന്നോരോന്നെടുത്ത് ഞാന്‍ കെട്ടുമ്പോള്‍, കുറച്ച് മുന്‍പേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കുറെ താങ്ക്യൂകളും ചില സ്വപ്നങ്ങളും തട്ടുകടയുടെ പിറകില്‍ മൊട്ടത്തോട് കിടക്കുമ്പോലെ അനാഥമായി കിടന്നു!


Read more...

  © Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP