tag:blogger.com,1999:blog-79917144616793205962012-01-11T04:20:39.925-08:00'times of dubai'Visala Manaskannoreply@blogger.comBlogger30125tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-53790001803751458632010-10-14T22:51:00.000-07:002010-10-14T05:47:01.967-07:00അയനം സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിങ്ങ് പന്തല്ലൂക്കാരൻ ജെയിംസേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ വച്ച് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ബോയ്സിൽ എട്ടിൽ പഠിക്കുകയാണ്.<br /><br />‘എന്തൂട്ടാ മമ്മുട്ടിയുടെ ആ ഒരു ഗെറ്റപ്പ്, ഓഹ്!!! എന്തിറ്റാ ശോഭനേടെ ഒരു ശോഭ!!, എന്താ ശ്രീവിദ്യയുടെ ഒരു എടുപ്പ്!! ’ എന്നൊക്കെയുള്ള ഡയലോഗുകൾ കേട്ടിട്ട് ആൺപെൺ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള ചെറുതും വലുതുമായ എല്ലാവരുടേം മനസ്സും ശരീരവും ജെയിംസേട്ടന്റെ വീടിന്റെ ഭാഗത്ത് കറങ്ങി നടക്കുകയാണ്.<br /><br />പക്ഷെ, ഷൂട്ടിങ്ങ് നടക്കുന്നതിന്റെ ഏഴയലക്കത്തേക്ക് നാട്ടുകാരായ ഒരു മനുഷ്യ കുഞ്ഞിനേം പോലീസുകാർ അടുപ്പിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഷൂട്ടിങ്ങ് കാണാൻ, ജെയിംസേട്ടന്റെ വീട്ടിലുള്ളവർക്കും അവരുടെ ബന്ധുക്കൾക്കും ഡ്രൈവർ കൃഷ്ണേട്ടനും പണിക്കാരി അമ്മിണ്യേച്ചിക്കുമൊക്കെയേ പറ്റിയുള്ളൂ.<br /><br />നടീനടന്മാർ റെസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് ഗോൾഡൻ ബാറിനോട് ചേർന്ന ലോഡ്ജിലായിരുന്നു. ഞാൻ രാവിലെ സ്കൂളിലേക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞ് പുസ്തകം കൊണ്ട് നേരെ ഗോഡൻ ബാറിന്റെ ബാൽക്കണിയിലേക്കും നോക്കി നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട്, വെളുത്ത പ്രീമിയർ പത്മിനിയിൽ വന്നിറങ്ങാറുള്ള മമ്മുട്ടിയേം ഗോൾഡൻ കളറിൽ മാർക്ക് ത്രീ അമ്പാസഡറിൽ വന്നിറങ്ങാറുള്ള തിലകനേം, ശോഭനേമൊക്കെ പലതവണ കണ്ടു. മമ്മുട്ടി ലോഡ്ജിന്റെ പാരപ്പറ്റിൽ നിന്ന് വെറും രണ്ടേ രണ്ടുവലി വലിച്ച് താഴോട്ടിറഞ്ഞ ഗോൾഡ് ഫ്ലേയ്ക്ക് കിങ്ങിന്റെ കുറ്റി ബൈജു രണ്ട് വലി വലിച്ച് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി വീട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ച് വച്ചു. മനക്കുളങ്ങര ഇടവഴിയിൽ കൂടെ പോകുമ്പോൾ മമ്മുട്ടിയുടെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചതിന് മമ്മുട്ടി ജിനുവിനെ തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു തെറി പറഞ്ഞു. അങ്ങിനെ എവിടെ നോക്കിയാലും ഓരോരോ സിനിമാവിശേഷങ്ങളാണ്.<br /><br />അക്കാലത്ത്, കൊടകര പെട്രോള്‍ പമ്പിന്റെ പരിസരത്തുള്ള സി ക്ലാസ് വീടുകളിലെ ഗൃഹനാഥകള്‍ കുഞ്ഞിക്കുട്ടി പരാധീനങ്ങളേം കൊണ്ട് അമ്പാടി, വൃന്ദാവൻ, ദ്വാരക ത്രയങ്ങളിൽ കാലനടയായി പോയി ഹിറ്റ് സിനിമകള്‍ സി ക്ലാസിനിരുന്ന് കണ്ടിരുന്ന കാലമാണ്.<br /><br />വല്യമ്മയാണ് അന്ന് ഗ്രൂപ്പ് ലീഡർ. ‘നടക്കിനെടീ പിള്ളാരേ..’ എന്ന് പറഞ്ഞ്, “കോഴിക്കൂട് അടച്ചില്ലേഡീ??” എന്ന് റീകൺഫേമും ചെയ്ത് രണ്ടുമുഴം നീട്ടത്തില്‍ നടുഭാഗം പിച്ചള കളറുള്ള, കറുത്ത സുന മുന്നോട്ടും പിറകോട്ടും നീക്കി കത്തിച്ചിരുന്ന എവറെഡി ടോര്‍ച്ചും കൊണ്ട് നടക്കുന്ന വല്ല്യമ്മക്ക് ധാര്‍മ്മിക പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ച് അമ്മയും രത്നാവതി ചേച്ചിയും പിറകില്‍ ഞങ്ങളും ചെറുകൂട്ടമായി നടക്കും. സാധാരണയായി വീട്ടില്‍ നിന്നും ആണുങ്ങള്‍ ആരും കൂടെ വരിലില്ല. (ഞാനും ഷാജിയും പോയിരുന്നു!).<br /><br />അങ്ങിനെ ഷൂട്ടിങ്ങ് കാണാനുള്ള മോഹം മുത്ത പെൺപടകളുടെ അഭ്യർത്ഥന മാനിച്ച്, കൊണ്ടുപോകാൻ വല്യമ്മ സമ്മതിച്ചു. ഞാൻ പകലുമുഴുവൻ ആ ഭാഗത്ത് തന്നെ ആയതുകൊണ്ടും വല്യമ്മയുടെ കൂടെ പോകേണ്ട എന്ന് വച്ചതായിരുന്നു. പക്ഷെ, വല്ല്യമ്മയുടെ മിടുക്കുകൊണ്ട് പോലീസുകാർ ഷൂട്ടിങ്ങ് കാണിക്കാൻ കടത്തിവിടുകയാണെങ്കിൽ കണ്ടേക്കാം എന്ന് കരുതി ഞാനും കൂടെ പോയി.<br /><br />ഏഴാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങൾക്കൊന്നും മൂന്നര വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ്, വല്യമ്മ എത്രയോ തവണ തീയറ്ററിൽ ടിക്കറ്റ് വാങ്ങുന്നവരുമായി അലമ്പുണ്ടാക്കി, ഞങ്ങളെ അകത്തിരിത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, മുപ്പത്തഞ്ച് വയസ്സിൽ താഴെയല്ല, മൂന്നരവയസ്സിൽ താഴെയുള്ളവർക്കാണ് ടിക്കറ്റ് വേണ്ടാത്തെ... ഇവരെ ഒരു നിലക്കും ടിക്കറ്റെടുക്കാതെ അകത്ത് കയറാൻ പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ അമ്പാടി കണ്ണനോട് “എന്നാ സിനിമ കഴിയും വരെ നീ എന്റെ ക്ടാങ്ങളെ നോക്കിക്കോ. പക്ഷെ, തിരിച്ച് വരുമ്പം എനിക്കിവരെ തിരിച്ച് തന്നില്ലെ ഡാഷേ... അപ്പോൾ നിനക്ക് ഞാൻ ആരാന്നുള്ളത് കാണിച്ച് തരാം!!“ എന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതിന് ശേഷം അമ്പാടി കണ്ണൻ വല്യമ്മയെ കണ്ടാൽ പിന്നെ ഒരിക്കലും ആളെ എണ്ണാറില്ല.<br /><br />ഒരു ആറര നേരത്ത് വല്യമ്മ മുന്നിലായി ഒരു ജാഥ, ബാറിന്റെ പിറകിലുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ ജെയിംസേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി. വെമ്പനാട്ടെ പറമ്പും കുഞ്ഞറതേട്ടന്റെ പറമ്പും കടന്ന് പോയി പോയി, ജാഥ ജെയിംസേട്ടന്റെ ഗേയ്റ്റിനരികെ വന്നു നിന്നു.<br /><br />ജാഥയെ കണ്ട പോലീസുകാരൻ ഒരു ‘പുഞ്ഞഭാവത്തോടെ‘ വല്യമ്മയോട് ചോദിച്ചു.<br /><br />“എങ്ങടാ അമ്മായ്‌യേ?”<br /><br />“ഷൂട്ടിങ്ങ് കാണാൻ!” വല്യമ്മ ഭയങ്കര കോൺഫിഡൻസിലായിരുന്നു.<br /><br />“എന്നാൽ ഒരു പായയും രണ്ടുമൂന്ന് തലോണയും കൂടെ എടുക്കായിരുന്നില്ലേ? ഷൂട്ടിങ്ങ് നടക്കുന്നോടത്ത് താഴെ വിരിച്ച് സൌകര്യം പോലെ ഇരുന്നും കിടന്നും വിശാലമായി കാണാമായിരുന്നൂല്ലോ!!“<br /><br />അതുകേട്ട് അവിടെ നിന്നിരുന്ന പോലീസുകാരും ജെനറേറ്ററിന്റെ സൈഡിൽ നിന്നിരുന്നവരും സിനിമാക്കാരുടെ സിൽബന്ധികളും ഉൾപെടെ എല്ലാ പേട്ടകളും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.<br /><br />സംഗതി അമ്പാടി കണ്ണനെ വല്യമ്മക്ക് വിഷയമല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, പോലീസുകാരന്റെ ആ ഡയലോഗിൽ പതറിയ വല്ല്യമ്മ രണ്ട് സെക്കന്റ് വച്ച് ഓരോരുത്തരേം ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് എല്ലാവരോടുമായി വല്യമ്മ ‘ബാ പോവാം!‘ എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് അബൌട്ടേണടിച്ച് ഒറ്റപ്പോരലായിരുന്നു പിന്നെ!<br /><br />ഈച്ചറോളിൽ, നാണം കൊണ്ട് മൂടി, മുഖം പൊത്തി ചമ്മി നാശമായി തിരിച്ച് പോകുന്ന പെൺകൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ‘ഐ വാസ് നോട്ട് ഇൻ ദിസ് ഗ്രൂപ്പ്’ എന്നറോളിൽ ഞാൻ പതുക്കെ മാറി നിന്നു.<br /><br />ഈ സംഭവം നടന്നിട്ട് ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. എത്രയോ കോമൺ വെൽത്ത് ഗെയിമുകൾ, ഓളിപിക്സുകൾ, വേൾഡ് കപ്പുകൾ കഴിഞ്ഞുപോയി! മാരുതിക്കാറ് കണ്ടാൽ എണ്ണം പിടിച്ചിരുന്ന ഞാൻ റോൾസ് റോയ്സ് കണ്ടാലും എണ്ണം പിടിക്കാതായി. മീശരോമങ്ങളുടെ ലാഞ്ചന പോലുമില്ലാതെ കിടന്നിരുന്ന എന്റെ മേൽചുണ്ടിൽ എനിക്ക് കുനുകുനെ രോമങ്ങൾ മുളച്ചു, തഴച്ചു, ദാണ്ടെ ഇപ്പോൾ ചിലതെല്ലാം നിർദ്ദാക്ഷിണ്യം നരക്കുകേം ചെയ്തു.<br /><br />എങ്കിലും സിനിമാ ഷൂട്ടിങ്ങ് കാണാൻ പോകുക, സിനിമാക്കാരെക്കാണാൻ പോകുക എന്നൊക്കെ കേട്ടാൽ മനസ്സ് വീണ്ടും എട്ടാംക്ലാസുകാരനാവുകയും എന്റെ വല്യമ്മയുടെ അയനം എബൌട്ടേണിനെ കുറിച്ചും ഓർമ്മവരികയും അപ്പോൾ മുതൽ മനസ്സ് “വേണ്ട്രാ‍.. വേണ്ട്രാ..” എന്ന് പറഞ്ഞുതുടങ്ങുകേം ചെയ്യും.<br /><br />സംവിധായകൻ രഞ്ജിത്തും ജയരാജും ദുബായിൽ വരുന്നുണ്ട് എന്ന് ബ്ലോഗ് വഴി പരിചയമായ മോജിത്ത് പറഞ്ഞപ്പോൾ സംഗതി ‘ദുബായ് വരുമ്പോൾ കാണാം‘ എന്ന് ഒരിക്കൽ രജ്ഞിയേട്ടൻ (ആകെ ഒറ്റത്തവണയേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ... എന്നാലും ഞാനിപ്പോൾ അങ്ങിനെയൊക്കെയേ വിളിക്കൂ. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഭയങ്കര ഇരിപ്പാണെന്ന് വായിക്കുന്നവർക്ക് തോന്നുന്നെങ്കിൽ എന്തിന് കുറക്കണം?) ആൾടെ ഘനഗംഭീരൻ ശബ്ദത്തിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കാണാൻ പോകാൻ സത്യം പറഞ്ഞാൽ പോകണോ വേണ്ടയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ മനസ്സ് 50:50 ആയിരുന്നു.<br /><br />കഴിഞ്ഞ ബുധനാഴ്ച രാത്രി 11: 40 ന് മോജിത്തിന്റെ മൊബൈലീന്ന് ഒരു കോൾ.<br /><br />“രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് വിളിച്ചെണീപ്പിച്ച് പറയേണ്ട കാര്യമൊന്നുമല്ല, എങ്കിലും നാളെ ഒന്ന് കാണണം ട്ടാ” എന്ന് അപ്രത്തുന്ന് ഘനഗംഭീര ശബ്ദത്തിൽ, പുലി!<br /><br />ഷാർജ്ജ ഇന്ത്യൻ അസോസിയേഷൻ ഹാളിൽ വൈകീട്ട് 8 മണിക്ക് എന്തോ പരിപാടിയുണ്ട്. അവിടെ പോയി മുട്ടാം എന്നായിരുന്നു മോജിത്തിന്റെ വക പ്ലാൻ. പക്ഷെ, ഹരിലാൽ ഓഫീസിൽ വന്നപ്പോൾ, ആളെ അങ്ങിനെയൊന്നും കണ്ടാൽ പോരാ സ്വൈര്യമായി ഇരുന്ന് വർത്താനം പറയണമെങ്കിൽ അജ്മാനിൽ പോകുന്നതാണ് ബെറ്റർ എന്ന് പറഞ്ഞ് പരിപാടി വെള്ളിയാഴ്ചത്തേക്ക് മാറ്റി.<br /><br />കുട്ടേട്ടന്റെ താര ജ്വല്ലേഴ്സിന്റെ ഉത്ഘാടനത്തിനാണല്ലോ ഇരുവരും പത്മപ്രിയയും വന്നത്. ഞാനോർത്തു, ഒരുവെടിക്ക് മൂന്ന് പക്ഷി. അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ മനാമ ഹൈപ്പറിന്റെ മുൻപിൽ കൊടകര ഷഷ്ഠിയുടെ ആൾ. പാവപ്പെട്ട ഗൾഫുകാർ എല്ലാ‍വരും മൊബൈലും പൊക്കിപിടിച്ച് പത്മപ്രിയയെ ആവാഹിക്കുകയാണ്. പൊരിഞ്ഞ ഇടി! ഇടിക്ക് ഞാനും അത്ര മോശമൊന്നുമല്ല. പക്ഷെ, ഒരു സിനിമാ നടിയെ ഇടികൂടി കാണാനൊന്നും എന്നെ കിട്ടില്ല. അത് പണ്ട്!<br /><br />കടക്കകത്ത് നിൽക്കുന്ന രഞ്ജിയേട്ടന്റെ അടുത്തെത്താൻ തിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന റോളിലുള്ള എന്റെ നില്പ് കണ്ട് ഒരാൾ പറഞ്ഞു:<br /><br />“എന്തിനാഷ്ടാ ഇങ്ങിനെ തിരക്കുണ്ടാക്കാൻ പോണേ? താഴെ പോയി നിന്നാൽ പത്മപ്രിയ കാറിൽ കേറാൻ നേരം കണ്ടൂടേ?“.<br /><br />‘പോയേരാ അവടന്ന്! ‘ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ വീണ്ടും മുൻപോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ, വീണ്ടും ഹരിലാലേട്ടൻ. ആൾ എന്നേം പിടിച്ച് തിക്കുണ്ടാക്കി ഒരു കണക്കിന് ജ്വല്ലറിക്കകത്തേക്ക് തിരുകി കയറ്റി. എന്തായാലും ഞാനകത്തേക്ക് കയറിയ സമയം കറക്റ്റായിരുന്നു.<br /><br />ഞാൻ അവിടെ ചെന്നത് കണ്ടിട്ടെന്നോണം, അതുവരെ അവിടെ നിന്നിരുന്ന രഞ്ജിത്തും പത്മപ്രിയയും ജയരാജും കൂടെ തിക്കിത്തിരിക്കി പുറത്തേക്ക് വന്ന്, ഓടി ഒരു ലാൻഡ് ക്ര്യൂയിസറിൽ കയറി ഒറ്റപ്പോക്ക്!<br /><br />അതുകണ്ട്, ‘അവർ നേരെ കുട്ടേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് പോയത്, അവിടെ പോയി കാണാം!‘ എന്ന് ഹരിലാൽ പറയുമ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വീണ്ടും അബൌട്ടേൺ ചമ്മൽ തുടങ്ങിയിരുന്നു.<br /><br />ഇനിയും ഒരു പരീക്ഷണത്തിനില്ല. ഞാനവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടന്ന് ഓടി ഇറങ്ങുന്ന ‍അവരെ കാണുകയും.. അവരുടെ പിന്നാലെ ഓടി ചെന്ന്... ‘അലോ.. അലോ.. ഇദ് ഞാനാ... ഇന്നലെ രാത്രി വിളിച്ചില്ലേ... കൊടകര... കൊടകര.. പുരാണം.. അതേ.. വിശാലം..‘ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്... ഛായ്...എന്തൊരു ഈച്ചറോളാവുമത്?<br /><br />ഞാൻ എന്റെ കൂടെ വന്ന ഗഡികളോടായി പറഞ്ഞു. “പുള്ളി ഭയങ്കര തിരക്കിലാണ് ന്നാണ് തോന്നണ്. നമ്മുക്ക് പൂവാഡാ.. കണ്ടിട്ട് അത്യാവശ്യമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ... പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും പറ്റിയാൽ കാണാം“<br /><br />അങ്ങിനെ, വണ്ടി യു ടേണെടുത്ത് രണ്ടാമത്തെ സിഗ്നലിൽ ചോപ്പയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഹരിലാലേട്ടന്റെ ഒരു കോൾ,<br /><br />‘വിശാലൻ എവിടേ? ദേ ഇവിടെ രഞ്ജിയേട്ടൻ വിശാലനെ വെയ്റ്റ് ചെയ്യണൂ.. വേഗം വാ..ട്ടാ‘<br /><br />എന്റെ മാതാവേ....!! സന്തോഷം കൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് ഒരു ഹൈഡ്രജൻ ബലൂൺ പോലെ പൊങ്ങിപോയി.<br /><br />കുട്ടേട്ടന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ, പുലികൾ രണ്ടും ഹരിലാലേട്ടനും വേറെ രണ്ടുപേരും, മാണി-ജോസഫ് ലയനത്തെക്കുറിച്ചും, ജോസഫിന്റെ പശുവിന്റെ കാര്യവും സിനിമയിലെ കോപ്പിയടികളെ പറ്റിയുമൊക്കെ ഒരു ജ്ജാതി പെട വിറ്റുകൾ അടിച്ച് ഇങ്ങിനെ ഇരിക്കുകയാണ്.<br /><br />ഗേയ്‌റ്റടിൽ പെട്ട ബസിൽ നിന്നും ട്രെയിൻ കാണാൻ കൌതുകത്തോടെ തല പുറത്തേക്കിട്ട് നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ പോലെ അവരുടെ കാച്ചലുകൾ കേട്ട് ഞാനിരുന്നു. ഒരു രക്ഷയില്ലാത്ത നമ്പറുകളാണ് പെടച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇവരൊക്കെ ഇത്രക്കും ഫേയ്മസായതിൽ ഒരു അത്ഭുതവുമില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നി. അതിനുള്ള ക്ണാപ്പ് തലക്കകത്തുണ്ടേയ്!<br /><br />വേണാട് എക്പ്രസ് കടന്നുപോകുന്ന ഒരു ഇരമ്പൽ മനസ്സിൽ. പെരുവണ്ണാപുരത്തെ വിശേഷങ്ങൾ, ദേവാസുരം, നന്ദനം, കയ്യൊപ്പ്, പാലേരിമാണിക്യം എന്നൊക്കെ അവ്യക്തമായി എഴുതിയ ബോഗികൾ ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.<br /><br />“വിശാലാ ഇരിക്ക് ട്ടാ.... എന്ന് തുടങ്ങി... തിരിച്ച് പോരുമ്പോൾ എന്റെ വണ്ടിയുടെ പിറകിലെഴുതിയ “വീട് കൊടകരേല്, ജോലി ജെബലലീല്, ഡൈലി പോയി വരും!“ കണ്ട്, “മനസ്സിന്റെ യാത്രയെപ്പറ്റിയാണ് ല്ലേ?” എന്നുവരെ രഞ്ജിത്തേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു വാക്കുപോലും മറക്കാതെ എന്റെ മനസ്സിൽ കിടപ്പുണ്ട്.<br /><br />ഇനി എന്നെങ്കിലും ആളെ കാണുമോ, എങ്ങാനും കണ്ടാൽ ആളെന്നെ ഓർക്കുമോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ, കുട്ടേട്ടന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ വച്ച് ആളെന്നെ കെയർ ചെയ്തു. ഒരു അനിയനെ പോലെ, കുറെ നാളുകൂടി പരിചയമുള്ള സുഹൃത്തിനെ പോലെ... നമുക്കത് തന്നെ ധാരാളമല്ലേ?<br /><br />ഞാനെഴുതിയ കൊടകരപുരാണം പുസ്തകം വായിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രമാകാം ഈ സ്നേഹം എന്നൊന്നും എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. കൊടകരപുരാണം എന്ന നേരമ്പോക്ക് വഴി എനിക്ക് സുഹൃത്തുക്കളായി കിട്ടിയ, മോജിത്തും ഹരിലാലേട്ടനുമൊക്കെ എന്നെ പറ്റി പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടാകാം. എന്തായാലും അങ്ങിനെ മനസ്സിൽ കുറെകാലമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന വല്യമ്മേടെ ആ എബൌട്ടേൺ ഞാൻ ആ സംഭവത്തോടെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷെ, ആളെക്കാണാതെ ഞാൻ തിരിച്ച് പോയിരുന്നെങ്കിൽ, എനിക്ക് ഇത്രേം വല്യ ഒരു സന്തോഷം മിസ്സായേനില്ലായിരുന്നോ??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-5379000180375145863?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-54555553916600306012010-05-15T02:48:00.000-07:002010-05-13T21:43:16.983-07:00<div>ഇന്നെനിക്ക് പാക്കിസ്ഥാനില്‍ നിന്നൊരു കത്തുവന്നു. മംഗ്ലീഷ് സ്റ്റൈലില്‍, ഉര്‍ദു-ഇംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതിയ ഒന്ന്.<br /><br />പണ്ട് ഈ കമ്പനിയിലുണ്ടായിരുന്ന സാഹിദ് ബട്ട് എന്ന ഉസ്താദ് അയച്ചതാണ്. കത്തിനോട് കൂടെ ഒരു ബോക്സ് കൊടും മധുരമുള്ള ഒരിനം മിഠായിയിയും. മധരം തലക്കടിച്ച് ചാവുംന്ന് പേടിച്ച് ഒരു നുള്ള് മാത്രേ കഴിച്ചൂള്ളൂ.<br /><br />ആളിവിടെ നിന്ന് പോയിട്ട് സുമാർ എട്ടുകൊല്ലമെങ്കിലും ആയിക്കാണും. കുളിക്കാനും അലക്കാനും വല്യ ഉത്സാഹമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും, പണിയെടുക്കാൻ മടിയാണെങ്കിലും ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ടുവേ ട്രാഫിക്കുള്ള ഒരു പാലമുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />താഹിർ, കഴിഞ്ഞമാസം ഉസ്താദിന്റെ വീടിനടുത്തേക്ക് പോയപ്പോള്‍ ആളെ ഹാപ്പി ആക്കാന്‍ പറ്റിയ ഒരു ചാന്‍സ് കിട്ടി. ഇച്ചിരെ പൈസയും ഒരു കത്തും കൂടെ ഒരു പാക്കറ്റ് ആൾടെ ബ്രാന്റ് സിഗരറ്റും!<br /><br />ഭയങ്കര സന്തോഷായി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടാ കത്ത്. എനിക്കും സന്തോഷായി.<br /><br />ജെബല്‍ അലിയില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ ഞാൻ ആളുമായി ഭയങ്കര കമ്പനിയായിരുന്നു. പാക്കിസ്ഥാനില്‍ കല്യാണത്തിന് പോവുമ്പോള്‍ ചുള്ളന്‍ രണ്ട് കിലോ മട്ടണ്‍ വച്ച് കഴിക്കുമായിരുന്നുത്രേ. എന്നിട്ട് മട്ടണ്‍ പ്ലേറ്റില്‍ എടുക്കുന്ന രീതി ഒക്കെ കാണിച്ചുതരുമായിരുന്നു. പൊരിഞ്ഞ ക്രിക്കറ്റ് ഭ്രാന്തൻ.<br /><br />വിശുദ്ധ റമദാന്‍ മാസത്തില്‍ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് രണ്ടുമണിയോടെ ഞാൻ റൂമിലെത്തും. ഉച്ചയുറക്കം പണ്ടേയില്ല. അക്കാലത്ത് ബ്ലോഗിങ്ങില്ലല്ലോ? അതുകൊണ്ട് റൂമിലെത്തിയാൽ, യാതൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ, ബോറടിച്ചിങ്ങിനെ ഇരിക്കും.<br /><br />അമിതാബ് ബച്ച്ൻ ഒരിക്കൽ സ്വപ്നത്തിൽ വന്ന്, “എനിക്ക് ശേഷം ഇനി നിന്നെയാണ്... ഇന്ത്യൻ സിനിമക്ക് പ്രതീക്ഷ. കണ്ണിന്റെ മുകൾ ഭാഗം പെട്ടെന്ന് തന്നെ പ്ലാസ്റ്റിക് സർജ്ജറി ചെയ്ത് ശരിയാക്കി എന്നെ വന്നു കാണുക!“ എന്ന് പറഞ്ഞതിൽ പിന്നെ, ആരോടും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും,<br /><br />ഞാന്‍ ഹിന്ദി സിനിമയിൽ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന റോളുകൾ ; “അരേ.. കുത്തേ.. തേരെ ക്കോ..ടുക്കടാ ടുക്കടാ കര്‍ ദൂംഗാ..“ എന്നൊക്കെയുള്ള ഡയലോഗുകള്‍ കണ്ണാടിക്കു മുന്‍പില്‍ നിന്ന് സ്വന്തം പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സ് വിലയിരുത്തി സ്വയം മാര്‍ക്കിടുക, രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക ഇഷ്യൂകളിൽ എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ടേപ്പ് റെക്കോഡിൽ റെക്കോഡ് ചെയ്ത്, സ്വയം ഇരുന്ന് കേട്ട് കയ്യടിക്കുക. അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്നത്, കഥാപ്രസംഗം, നാടൻപാട്ട് ഒക്കെ റെക്കോഡ് ചെയ്യുക, എന്നൊതൊക്കെയായിരുന്നു ഹോബികൾ. അങ്ങിനെയൊരു കാസറ്റ് പണ്ട് സോനയുടെ കയ്യിൽ പെട്ട് അവളത് വീട്ടിൽ വച്ച് കേട്ടതും ഭാര്യവീട്ടുകാർക്ക് എന്നോടുള്ള ബഹുമാനം ഇടിഞ്ഞതുമെല്ലാം ചരിത്രത്തിലുണ്ട്. <br /><br />ജെബൽ അലി ക്യാമ്പുകളില്‍ റമദാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഒരു മൂന്നുമണിയോടെ വാനുകളില്‍ നിന്ന് ബിരിയാണി വിതരണം നടത്തണ എടപാടുണ്ട്.<br /><br />പൊതുവേ ജെബലലിയിലെ റെസ്റ്റോറന്റുകളിൽ കിട്ടുന്ന ബിരിയാണി എന്റെ ഇഷ്ടവിഭവമല്ല. സംഭവം കഴിക്കുമ്പോള്‍ ആവേശമുണ്ടാവുമെങ്കിലും, പോലീസുകാര്‍ക്ക് വീട് വാടകക്ക് കോടുത്താലുള്ള അവസ്ഥയാവും പിന്നെ വയറിന്റെ. ഒഴിഞ്ഞ് പോകാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടും!<br /><br />തന്നെയുമല്ല, നാട്ടില്‍ കല്യാണത്തിന് കിട്ടുന്നതിന്റെ ഒരു ഗുമ്മ് എനിക്ക് ഇവിടെ പ്രമാദമായ ഹൈദരാബാദി ദം ബിരിയാണിക്ക് പോലും തോന്നിയിട്ടുമില്ല.<br /><br />എങ്കിലും ഞാന്‍ ഒന്നാംനിലയിലിരുന്ന് ഡൈലി താഴെ നടക്കുന്ന ബിരിയാണി വിതരണം കൌതുകത്തോടെ നോക്കാറും, ബിരിയാണി ഇഷ്ടമായിരുന്നെങ്കിൽ പോയി വാങ്ങിക്കാമായിരുന്നെന്നും തോന്നും.<br /><br />ബിരിയാണി വാങ്ങാന്‍ വരിവരിയായി ആളുകള്‍, കൂടുതലും പാക്കിസ്ഥാനികളാവും. വെള്ളയും ക്രീമും കളർ ചുരിദാറിട്ടവർ. അത് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിട്ട്, പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കീശയും തൂക്കിപ്പിടിച്ച് പോണ പോക്ക് കാണാൻ കൌതുകമാണ്. ഡൈലി ഇങ്ങിനെ നോക്കി നോക്കി, സംഗതി കഴിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും “എന്തായിരിക്കും അയിന്റെ ടേയ്സ്റ്റ്??” എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ പീഢിപ്പിച്ചു, കഴിച്ചാൽ വയറ് വയലന്റാവുമെങ്കിലും, ഒരുകാലത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളതല്ലേ? ബിരിയാണിയല്ലേ?<br /><br />എന്റെ ബ്ലോക്കിന്റെ തൊട്ടു താഴെയാണ് ബിരിയാണി വിതരണം. കോണിയിറങ്ങി നാലടി വച്ചാല്‍ വിതരണ സ്പോട്ടായി. പക്ഷെ, ഇത് കൊടകരയല്ല! എന്റെ പ്രൊഫൈലും അവിടെയുള്ളതല്ല.<br /><br />“ഒന്ന് ടേസ്റ്റ് നോക്കാന്‍ വേണ്ടി ഒരു റ്റീസ്പൂണ്‍ ബിരിയാണി തരുമോ?“ എന്ന് ചോദിക്കല്‍ കുഴപ്പമില്ലാത്ത ഐറ്റമാണ്. അത്ര തൊലിക്കട്ടിയൊന്നും വേണ്ടതിന്. പക്ഷെ, നമുക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരാളെയും ഞാന്‍ ബിരിയാണി ലൈനില്‍ കാണാറില്ല.<br /><br />ഒരുദിവസം അടുത്ത മുറിയില്‍ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി വരുന്ന നമ്മുടെ ഉസ്താദിനെ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. അന്നാണെങ്കില്‍ ആള്‍ ഊരുക്ക് പുതുശുമാണ്.<br /><br />“ഉസ്താദേ.. ദാ ദവിടെ പോയി, ഒരു ബിരിയാണി ഇങ്ങട് വാങ്ങിക്കോ!” എന്ന് പറഞ്ഞു.<br /><br />ചുള്ളന്‍ ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചു.<br /><br />പിന്നെ, മടിച്ചുമടിച്ച് പോയി വരിയില്‍ നിന്നു.<br /><br />ഞാന്‍ ജനല്‍ തുറന്ന് കമ്പ്ലീറ്റ് വീക്ഷിക്കുകയാണ്.<br /><br />വരിയില്‍ നിന്ന് കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആള്‍ തലയുയർത്തി എന്നെയൊന്നു നോക്കി. “അലക്കുല്‍ത്തൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ?“ എന്ന ലൈനില്‍!<br /><br />“നോ വറി. അവിടെ നില്‍” എന്ന റോളില്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചും സിഗ്നല്‍ കൊടുത്തു.<br /><br />അങ്ങിനെ ആള്‍ ബിരിയാണി സപ്ലേ ചെയ്യുന്ന ആള്‍ടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ വാന്‍കാരന്‍ കൈത്തലം മലര്‍ത്തി പിടിച്ച്, “എന്ത്യേ??” എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മുകളിലേക്കും താഴോട്ടും ആക്കികൊണ്ട് ഒരേക്ഷന്‍.<br /><br />തുടര്‍ന്ന് ഉസ്താദ് എന്റെ റൂമിന്റെ അവിടേക്ക് കൈ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. അതിനെന്താണ് വാന്‍കാരന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞേന്നറിയില്ല.<br /><br />അത് കേട്ട ഉടനേ ഉസ്താദ് നൂറേ നൂറില് തിരിച്ചൊരു വരവായിരുന്നു.<br /><br />ആള്‍ റൂമില്‍ എത്തണേലും മുന്‍പേ ഏതാണ്ടൊക്കെ ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു.<br /><br />ഉസ്താദ് തിരിച്ച് വന്നു എന്നോട് സ്വകാര്യമായി പറഞ്ഞു:<br /><br />“നടന്നത് നടന്നു. ദയവുചെയ്ത് ഇനി കഥ മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞ് ബാക്കിയുള്ള മാനം കൂടെ കളയിക്കരുത്. പ്ലീസ്!” എന്ന്.<br /><br />ആക്വ്ചലി, അത് ഏതോ കമ്പനിക്കാര്‍‍ അവരുടെ കമ്പനിയിലെ ജോലിക്കാർക്ക് മാത്രമായി കൊടുത്തിരുന്ന ബിരിയാണിയായിരുന്നൂത്രേ!<br /><br />20/01/2009<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-5455555391660030601?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-72503736816474039482010-05-13T21:12:00.000-07:002010-05-13T04:39:30.950-07:00മിഡിയും ടോപ്പും വേഷം. ഹെന്നയടിച്ച് ചെമ്പ് നൂലുപോലെയാക്കിയ തലമുടി, ഹിപ്പി വെട്ടിയിരിക്കുതിനാല്‍ ചാലക്കുടിയിലുള്ള എന്റെ ഹിപ്പിയമ്മായിയുടെ വിദൂര ഛായയും ഇല്ലാതില്ല.<br /><br />നല്ലകാലത്ത് കരയിലെ യുവാക്കള്‍ക്ക് ഒരു പാറമട പൊട്ടിക്കാനുള്ളത്രക്കും ആവേശം നല്‍കിപ്പോന്ന അഴകിന്റെ ബ്ലാക്ക് ഏന്‍ വൈറ്റ് ചരിത്രം മൂക്കിലും കണ്ണിലും ചരിത്രാന്വേഷികള്‍ക്ക് ഈസിയായി കണ്ടുപിടിക്കാം.. ഇരു കാലുകളും ബന്ധിച്ച്, വള്ളിയുള്ള സ്വര്‍ണ്ണഫ്രയിമുള്ള കണ്ണടയുണ്ട്. ഊര്‍ജ്ജസ്വല!<br /><div><br />എന്റെ നാട്ടില്‍ ഈ പ്രായത്തിലുള്ളവര്‍ സഹചരാദിയും ഭ്രമഞ്ജനവും കൈ കാല്‍ കഴപ്പും നടുവേദനയുമായി എറേത്ത് മുറുക്കി തുപ്പി ഇരിക്കുന്ന ഏജിലാണ്, പാരഡൈസമ്മായുടെ ഈ<br />പുസ്തക ബിസിനസ്സ്.<br /></div><br />ഇറ്റാലിയന്‍ ചിത്രകാരന്മാര്‍ വരച്ച അര്‍ദ്ധനഗ്നരായ സുന്ദരികളുടെ അത്രക്കും എടുപ്പുള്ള ലെബനാന്‍, സിറിയന്‍ പാറുക്കുട്ടികൾ ഇറുകിയ ബനിയനും കുട്ടി ട്രൌസറുമിട്ടോണ്ട് ഐപ്പോഡും കഴുത്തിലിട്ട് തുള്ളി തുള്ളി പോകുന്ന അല്‍ മജാസ് റോഡിലാണ് ഞങ്ങളുടെ അമ്മാമ്മേടെ ‘റീഡേഴ്സ് പാരഡൈസ്‘.<br /><br />ലെബനാന്‍ ബേയ്ക്കറിയുടെ നേരെ ഓപ്പോസിറ്റ്. (ഈ നേരെയും ഓപ്പോസിറ്റും ഒന്നല്ലേ?) പുറമേ നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ ചെറിയ ഒരു ഒറ്റമുറികടയാണ്‌. പക്ഷെ, അകത്ത് കോട്ടയം അയ്യപ്പാസിന്റെ പോലെ വിശാലമാണ്. മങ്ങിയ നീല നിറമുള്ള ബോര്‍ഡില്‍ വെള്ള ലേറ്ററുകള്‍ കൊണ്ട് പേരെഴുതിയിരിക്കുന്നു. ഒരു സൈഡില്‍ റാക്കുകള്‍ മുഴുവനും അഡള്‍സിന്റെ പുസ്തകങ്ങളും മറ്റേ സൈഡില്‍ കുട്ടികളുടേതുമാണ്.<br /><br />ഷോപ്പിന് മധ്യഭാഗത്തായാണ് മാനേജര്‍ കം ഡയറക്റ്റര്‍ അമ്മാമ്മയുടെ ഇരിപ്പ്. ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍, ഒരു ചെറിയ ബോക്സില്‍ മെമ്പര്‍ ഷിപ്പ് കാര്‍ഡുകള്‍, ഒരു പെന്‍‌ഹോള്‍ഡര്‍, പിന്നെയൊരു ഒരു ഫ്ലാസ്കും! (കട്ടൻ ചായയായിരിക്കും). വേറെ ഒന്നുമില്ല.<br /><br />എന്റെ കാല്‍കുലേഷന്‍ വച്ച് ഹിന്ദിക്കാരിയായ അമ്മാമ്മക്ക് ഒരു 85-90 ന്റെ ആസ്പാസ് കാണണം, എന്തെങ്കിലും കൂടിയാലേ ഉള്ളൂ.<br /><br />പാരഡൈസില്‍ മെമ്പര്‍ഷിപ്പ് ഒരു വര്‍ഷത്തേക്ക് 80 ദിര്‍ഹം. ബുക്കുകള്‍ വലുപ്പചെറുപ്പമനുസരിച്ച് ആഴ്ച വാടക വേറെ. ട്വിങ്കിള്‍‍, ചില്‍ഡ്രന്‍സ് ഡൈജസ്റ്റ്, മോറല്‍ സ്റ്റോറീസ് എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചെറു പുസ്തകങ്ങളാണ് ഞങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നത്. അഡൾട്ട്സിന്റെ ബുക്കൊക്കെ വായിക്കാറായിട്ടില്ല.<br /><br /><div>എത്ര ഉഷ്ണിച്ചാലും അമ്മാമ്മ എ.സി. ഇടില്ല. ചിലവ് ചുരുക്കാനാണോ അതോ തണുപ്പടിച്ചാല്‍ ആള് തട്ടിപ്പോകുമോ എന്ന് പേടിച്ചിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല.<br /><br /></div> അമ്മാമ്മ ശരിക്കും കാശുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാ പുസ്തകവും തന്നെ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്നതാണ്. 1990 ഇല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ അച്ചടിച്ച 35 രൂപ വിലയുള്ള പുസ്തകത്തിന് 5 ദിര്‍ഹമാണ് ആഴ്ച വാടക വാങ്ങുന്നത്. പൈസയുടെ കാര്യത്തില്‍ അമ്മാമ്മക്ക് യാതൊരു കോമ്പ്രമൈസുമില്ലാത്ത അമ്മാമ്മയുടെ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് അതിശയിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.<br /><br />“മലയാളം പുസ്തകങ്ങളൊന്നു എന്ത്യേ കൊണ്ടുവക്കാത്തത്? “ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഒരു പത്ത് കസ്റ്റമേഴ്സിനെ പിടിച്ചോണ്ടുവരാമെങ്കിൽ സംഘടിപ്പിക്കാം!” എന്ന് അമ്മാമ്മ.<br /><br />“ആ.. പത്ത് കസ്റ്റമേഴ്സിനെ പിടിച്ചുതന്നാൽ എനിക്ക് ഫ്രീയായി ബുക്ക് തരുമോ?“ എന്ന് ചോദിക്കണെമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, “ചേട്ടന് ആ അമ്മാമ്മയുടെ വായിലിരിക്കുന്നത് കേൾക്കേണ്ട വല്ല കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ?“ എന്ന സോനേടെ കളിയാക്കൽ പേടിച്ച് പറഞ്ഞില്ല.<br /><div><br />എങ്കിലും അമ്മാമ്മക്ക് അന്തസ്സായി ജീവിക്കാനുള്ളത് ഈ തൊണ്ണൂറിന്റെ ആസ്പാസിലും ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്നത് എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും അതിയശിപ്പിക്കുന്നു.<br /></div><br /><div>കര്‍മ്മനിരതരായ പ്രായം ചെന്നവരെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു കഥ ഓര്‍മ്മ വരും. അതിതാണ്. (വായിച്ചവര്‍ തെറി വിളിക്കരുത്. ഇത് എന്റെ വെറും ഡയറിയല്ലേ?)<br /><br />ഒരിടത്തൊരു കൃഷിക്കാരനുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു കഴുതയും.<br /><br />നല്ല പ്രായത്ത് കഴുത ഒരു പുലിയും ഏത് ജോലിയും സ്മാര്‍ട്ടാ‍യി ചെയ്യുന്നവനുമായിരുന്നു. പക്ഷെ, പ്രായം കൂടിയതോടെ കഴുതയുടെ പിക്കപ്പ് കുറഞ്ഞ്, ‘വേണമെങ്കില്‍ ആവാം.. നിര്‍ബന്ധം ഇല്ല!’ എന്ന റോളിലായി.<br /><br />അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം കഴുത എന്തോ ആലോചിച്ച് പറമ്പിലൂടെ നടക്കവേ പറമ്പിലെ കൊക്കരണിയില്‍ നിന്നൊരു അപശബ്ദം കേള്‍ക്കുകയും, എന്താദ്?? എന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ ബാലന്‍സ് പോയി അതില്‍ വീഴുകയും ചെയ്തു.<br /><br />കഴുതയുടെ നിലവിളി കേട്ട്, ഓടി വന്ന കര്‍ഷകന്‍,<br />“ആള്‍ക്കാരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി കഴുതയെ പൊക്കിയെടുത്തിട്ട് എന്നാത്തിനാ?“ എന്നോര്‍ക്കുകയും, ഒരു പത്ത് ലോഡ് മണ്ണടിച്ച് കൊക്കരണിയങ്ങ് മൂടിയാല്‍ ഒരു കടിക്ക് രണ്ട് പീസ് എന്ന രീതിയില്‍ കൊക്കരണിയും നിറഞ്ഞ് കിട്ടും, കഴുതയുടെ കത്തിക്കലും കഴിഞ്ഞ് കിട്ടും എന്ന് ലോജിക്കലി തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.<br />പാവം കഴുത; സംഗതി ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ, ‘യജമാനന്‍ എന്നെ മുകളിലേക്ക് കയറ്റാനുള്ള സെറ്റപ്പ് ഇപ്പ ചെയ്യും.. ഇപ്പ ചെയ്യും..’ എന്നും പ്രതീക്ഷിച്ച് കിണറ്റില്‍ നില്‍ക്കുകയാണ്.<br /><br />എകദേശം ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കഴുതയുടെ മേലേക്ക് കുറെ മണ്ണ് വന്ന് വീണു. കഴുത ഞെട്ടിപ്പോയി!<br /><br /> “വാട്ടീസ് ദിസ്?”<br /><br />കഴുതക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.<br /><br />അപ്പോള്‍ വീണ്ടും കുറെ മണ്ണും കൂടി വീണു! അങ്ങിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും...!! അപ്പോഴേക്കും‍ കഴുതക്ക് പതുക്കെ പതുക്കെ കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് ഏറെക്കുറെ മനസ്സിലായി.<br /><br />‘രാവും പകലും വെയിലും മഴയും രാമാനന്ദ സാഗറിന്റെ സീരിയലും ചിത്രഹാറും നോക്കാതെ ഇത്രേം കാലം നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പണി ചെയ്ത എന്നോട്....!’ എന്ന് ഗദ്ഗദിച്ച് തകര്‍ന്നു തരിപ്പണമായ ഹൃദയത്തോടെ കഴുത മുകളിലേക്ക് നോക്കി.<br /><br />മണ്ണ് മഴ!<br /><br />പൊടുന്നനെ കഴുതക്കൊരു ഐഡിയ തോന്നി, ആവേശവും.<br /><br />‘നെവര്‍ ഗിവപ്പ്!’<br /><br />പിന്നെ വന്ന മണ്ണ് ലോഡ് മേല്‍ വീഴാതെ കഴുത കിണറിന്റെ സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നു.<br />അങ്ങിനെയങ്ങിനെ ഒഴിഞ്ഞൊഴിഞ്ഞ് നിന്ന് മണ്‍കൂനയില്‍ കയറി മാറി കയറി മാറി വന്നപ്പോള്‍ കഴുതക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി, ഞാന്‍ കിണറിന്റെ മുകളിലേക്ക് പോകുന്നു എന്ന സത്യം.<br /><br />അങ്ങിനെ പതിയെ കഴുത കരക്കെത്തി. <br /><br />മുകളിലെത്തിയ കഴുതയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന യജമാനനെ കഴുത ‘പോടാ ചെക്കാ! നീയൊന്നും വിചാരിച്ചാൽ എന്നെ തോല്പിക്കാനാവില്ല. തോൽക്കാൻ ഞാൻ രണ്ടാമത് ജനിക്കണം!‘ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഒരു ചെരിഞ്ഞൊരു നോട്ടം നോക്കി ഒരു മിനിറ്റോളം അവിടെ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നകന്നു.<br /><br />ഈ അമ്മാമ്മക്ക് ഇങ്ങിനെ ഒരു കഥയുണ്ടോ പറയാൻ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ, ആരെങ്കിലുമൊക്കെ അങ്ങട് വിചാരിച്ചാൽ, കുറച്ച് പ്രതിബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച് അങ്ങ് മൂടിക്കളയാൻ പറ്റാത്ത ജനുസ്സിൽ പെട്ട മനുഷ്യരെക്കാണുമ്പോൾ എന്നും ഒരു ആരാധന തോന്നാറുണ്ട്.<br /><br />26/05/2009<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-7250373681647403948?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-711246367852149622010-05-13T19:04:00.000-07:002010-05-13T19:04:00.377-07:00വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഇന്നലെ 9 മണിയായി.<br /><br />നാലുമണിക്ക് ഓഫീസില്‍ നിന്നിറങ്ങിയതാണ്. പക്ഷെ, എട്ടുവരെ മറ്റേ കമ്പനിയില്‍ പണിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലെത്തോടെ ഒരുമാതിരി തീര്‍ന്നു, അടുത്ത ആഴ്ച ഓഡിറ്ററെ വിളിക്കണം. ക്വിക്ക് ബുക്സ് പ്രോ ഈ കമ്പനിയിലാണ് ആദ്യമായി ചെയ്യുന്നത്. നല്ല പാക്കാജാണ്, റ്റാലിയേക്കാളും പീച്ച് ട്രീയേക്കാളും ഡാക്കീസിയേക്കാളും എനിക്കിഷ്ടം ഇതാണ്.<br /><br />ഷാര്‍ജ്ജയില്‍ താമസിച്ച്, ജെബല്‍ അലിയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് പാര്‍ട്ട് റ്റൈം പണി എന്നത് ഇച്ചിരി അക്രമമാണ്. ഒന്നിനും സമയം കിട്ടില്ല. അതാ പ്രശ്നം. പക്ഷെ, ഉണക്ക മീന്‍ കൊണ്ട് ഏറ് കിട്ടുന്ന പട്ടിയുടെ അവസ്ഥയാണ്. എല്ലാ മാസവും 16 തിയതി എന്നൊരു ദിവസം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവന്‍ എനിക്ക് ചെക്ക് കൊണ്ടെത്തരും (ഐശ്വര്യമായിട്ട് സെപ്റ്റംബര്‍ 16 ന് എന്റെ വേളി ഡേയ്റ്റില്‍ തന്നെയാണ് അവിടത്തെ ജോലി ചെയ്തുതുടങ്ങിയത്). പണിയാണേ അത്രക്കൊന്നുമില്ല താനും. ജി.എം. വഴി കിട്ടിയതായതുകൊണ്ട്, റ്റെന്‍ഷനുമില്ല. ലൈഫില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആഗ്രഹിച്ചത് എക്കൌണ്ടന്റ് ആവുക എന്നതാകയാല്‍ ഈ ജോലി ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേക സാറ്റിസ്ഫാക്ഷനും കൂടെ കിട്ടും. പിന്നെ എങ്ങിനെ വേണ്ടാന്ന് വക്കും?<br /><br />ഇന്നലെ വൌച്ചറുകളില്‍ ഒപ്പിട്ടത് മുഴുവന്‍ അവന്റെ കയ്യിലെ മോണ്ട്ബ്ലാക്ക് പേന കൊണ്ടായിരുന്നു. 2400 ദിര്‍ഹമാത്രേ അതിന്റെ വില. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ഗഡീ ആ കാശിന് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ഒരു മാരുതി 800 വാങ്ങാം എന്ന്!<br /><br />വില അത്രയുണ്ടെങ്കിലും പിടിക്കാനും എഴുതാനും‍ വല്യ എയിമൊന്നും ഇല്ല, ശീലമില്ലാത്തോണ്ടാവാം.<br /><br />അവന്‍ പറയുന്നത്, ഒരു മില്യണിന്റെ കോണ്ട്രാക്റ്റ് സൈന്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഒരു ദിര്‍ഹത്തിന്റെ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് പേന ഉപയോഗിക്കുന്നത് ചമ്മലാ എന്നാണ്. ബ്രാന്റ് നെയിമിനാണല്ലോ അല്ലെങ്കിലും കാശ്!<br /><br />ഇക്കാലം കൊണ്ട് എത്രയോ പേനകള്‍ എഴുതി തീര്‍ത്തിരിക്കുന്നു! അളിയന്‍ വഴി നല്ല നല്ല പേനകള്‍ കിട്ടിയിരുന്നു. പേനകളില്‍ വച്ച് എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പേന റെയ്നോള്‍ഡ്സ് തന്നെ. ആ യും ന്‍ ഉം എ യും ര യും ഒക്കെ നല്ല രസായിട്ട് എഴുതാന്‍ പറ്റും. അളിയന്റെ കമ്പനിയില്‍ നിന്ന് കോമ്പ്ലിമെന്റായി കൊടുത്തിരുന്ന റെഡ് ലേബല്‍ ടീ യുടെ ലോഗോയോടു കൂടിയ ക്രോസ് പെന്നുകള്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നതിന് 1000 രൂപ യൊക്കെ വിലവരും എന്ന് കോളേജില്‍ വച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് ഒരെണ്ണം വിശ്വസിക്കില്ലായിരുന്നു. “1000 രൂപ ഒരു പേനക്കോ?? പോഡാവടന്ന്!! മാക്സിമ വല്ല 25 ഓ ഏറിയാല്‍ 50 ഓ” എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />പ്രേമം പൊട്ടിമുളക്കുന്ന കാലത്ത് ഒരു പ്രേമഭാജനം എനിക്കൊരു ഹീറോ പെന്‍ ഗിഫ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു. ഞാനതില്‍ അവളുടേം എന്റെം പേരിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങള്‍ ടോപ്പില്‍ എഴുതി കുറെ നാള്‍ കൊണ്ട് നടന്നു. തൃശ്ശൂര്‍ ജോസില്‍ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാന്‍ തിരക്കില്‍ നുഴഞ്ഞുകയറ്റം നടത്തുന്നതിനിടക്ക് അത് പോയി.<br /><br />ടിക്കറ്റ് കിട്ടി വിജയശ്രീലാളിതനായി ഞാന്‍ കഴക്കലേക്ക് ഓടുമ്പോഴാണ് പോക്കറ്റില്‍ തപ്പിയതും എല്ലാമെല്ലാമായ പേന പോയതറിഞ്ഞതും. ടോപ്പിന്റെ ഗോള്‍ഡന്‍ കളര്‍ ഇച്ചിരീശെ പോയി അലൂമിനീയം കളര്‍ വന്നതിനാലും പോക്കറ്റില്‍ കുത്തുന്ന ആ സുന ഇളകിത്തുടങ്ങിയതിനാലും കല്ലിവല്ലി എന്ന് വച്ചു ഞാന്‍ സഹിച്ചു!<br /><br />ഹുസൈന്‍ കാഷ്കോളിക്ക് ഞാന്‍ ഷഷ്ഠിക്ക് വാങ്ങിയ 10 ഡസന്‍ വളകള്‍ കൊണ്ടുകൊടുത്തു. ക്ലൈന്റാണ്, ഇറാനിയാണ്. ഇറാനിലെ അവന്റെ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് കൊടുക്കാനാണ് വളകള്‍. ഇത് കണ്ടാല്‍ വളകള്‍ക്ക് അടി കൂടും എന്ന് പറഞ്ഞു.<br /><br />ഷഷ്ഠിക്ക് 100 രൂപക്ക് ഞാന്‍ 35 മയില്‍ പീലികള്‍ വാങ്ങി. വെള്ള ഫ്ലവര്‍ വേയ്സില്‍ ഹൈറ്റ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് അത് ഭംഗിയാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവിടെ വീട്ടില്‍. ജി.എം. ന് കൊണ്ടുകൊടുത്താലോ എന്നാലോചിച്ചതായിരുന്നു. ഗിഫ്റ്റ് കൊടുക്കാന്‍ പറ്റിയ ഐറ്റമാണ്.<br /><br />ജനുവരി 20, 2009.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-71124636785214962?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-83634333500217459132009-10-10T00:14:00.002-07:002009-10-10T01:03:52.671-07:00ഷാര്‍ജ്ജ. 1995 ഒക്ടോബര്‍ മാസം. ഞാന്‍ മുസല്ലയിലെ ഒരു വില്ലയില്‍‍ താമസിക്കുമ്പോഴാണ് ശ്രീ ശങ്കരേട്ടന്‍ എന്റെ ജീവിതത്തിലെക്ക് കടന്നുവരുന്നത്.<br /><br />ശങ്കരേട്ടനെ എനിക്ക് ലവ് അറ്റ് ഫസ്റ്റ് മീറ്റായിരുന്നു. നാട്ടില്‍ ടര്‍സ് വീടും ഹീറോ ഹോണ്ട SS ഉം വി.സി.ആറും ഒക്കെയുള്ള എല്ലുമൂത്ത ഒരു ദുബായ്ക്കാരന്‍ ചോനോട്, വിസിറ്റ് വിസയില്‍ ജോലിയന്വേഷിച്ച് വന്ന ഒരു ബിലോ ആവറേജ് ചോച്ചെക്കന് തോന്നുന്ന ടിപ്പിക്കല്‍ ‘പാലം-നാരായണ‘ ബഹുമാനം മാത്രമായിരുന്നില്ലത്.<br /><br />അമ്പത്തഞ്ചിലും നല്ല ചുറുചുറുക്കുള്ള പ്രകൃതം. കുലീനമായ പെരുമാറ്റം. നെഞ്ചത്തെ രോമമടക്കം ഡൈ അടിച്ചിരിക്കുന്നതിനാല്‍ രോമം കണ്ടാല്‍ പ്രായം തോന്നുകയേ ഇല്ല. കള്ളുകുടിയില്ല, ബീഡി വലിയില്ല, പിന്നെ, എല്ലാ ഗള്‍ഫുകാര്‍ന്നന്മാക്കുമുള്ള ആ ഹൈപിച്ചിലെ കൂ‍ര്‍ക്കം വലിയും ഇല്ല. പിന്നെ ഒക്കേഷണലി, രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളില്‍ ഡീസല്‍ എഞ്ചിനില്‍ കരട് കയറിയ പോലെയൊരു ശബ്ദത്തില്‍ ആളൊന്ന് ശ്വാസം കുടഞ്ഞ് വലിക്കും, അത്രേയുള്ളൂ.<br /><br />ഇതിനൊക്കെ പുറമേ തികഞ്ഞ ഈശ്വര ഭക്തിയും‍!<br /><br />ഭക്തിയെന്നുപറഞ്ഞാല്‍ ഒരു മാതിരി, “ഞങ്ങടെ ദൈവം മാത്രം മേഡ് ഇന്‍ ജപ്പാന്‍, ബാക്കിയുള്ളോര്‍ടെയെല്ലാം ചൈന!“ എന്ന സങ്കുചിത നിലപാടല്ല.<br /><br />അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണില്‍, എല്ലാ ദൈവങ്ങളും ചേടത്തി അനിയത്തി മക്കളാണ്. ശങ്കരേട്ടന്റെ പൂജാമുറിയില്‍ അഖില ലോക ദൈവങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടേം പടങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഹിന്ദു ദൈവങ്ങളുടേം കര്‍ത്താവിന്റെയും അവരുടെ ഫാമിലിയുടേം നബി വചനങ്ങളുടേം ശ്രീബുദ്ധന്റേം പടങ്ങള്‍, പഞ്ചായത്ത് ഇലക്ഷന് പഞ്ചായത്തിന്റെ മതിലിന്മേല്‍ വാള്‍പോസ്റ്റൊട്ടിച്ചോണമായിരുന്നു. അത്രക്കും മതേതരന്‍.<br /><br />മഞ്ഞയും പച്ചയും ഇലകളുള്ള, ഗല്ലിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ശിഖിരമുള്ള ആല്‍മണ്ട് മരത്തിന്റെ തണലില്‍ നെറ്റ് അടിച്ചുണ്ടാക്കിയ കൂട്ടില്‍ നൂറുകണക്കിന് ലൌവ് ബേഡ്സസ് ശേഖരം. അടുക്കളയോട് ചേര്‍ന്ന് വച്ച കൂട്ടില്‍ പന്ത്രണ്ട് അമ്പലപ്രാവുകള്‍. മുരിങ്ങക്കായ കൃഷി, കൈപ്പക്ക കൃഷി, തണ്ണിമത്തന്‍ കൃഷി, കറിവേപ്പില കൃഷി, പീച്ചിങ്ങ കൃഷി! ഞാനദ്ദേഹത്തെ എന്റെ ഗുരുസ്ഥാനത്ത് ദത്തെടുക്കാന്‍ അധികം ടൈമെടുത്തില്ല.<br /><br />സംഗതി ശാങ്കരേട്ടന് ആദ്യത്തെ ഒന്നുരണ്ടാഴ്ച എന്നോട് തിരിച്ചും വലിയ വാത്സല്യമൊക്കെയായിരുന്നു. അത് പിന്നെ, എന്റെ ആ വിനയം, അനുസരണ, ഹാഡ് വര്‍ക്ക്, കൃത്യനിഷ്ഠ, കാര്യഗൌരവം അതൊക്കെ ആര്‍ക്കാ ഇഷ്ടമാവാത്തെ? ;)<br /><br />എനിക്കും ശങ്കരേട്ടനും കൂടാതെ അന്ന് പാലസില്‍ എന്റെ അളിയനും സിലോണ്‍ മനോഹറിന്റെ ഛായയുള്ള ഒരു സൈമേട്ടനും പേപ്പര്‍ കച്ചോടമുള്ള ഒരു ഹാജിയും പിന്നെ തോളൂര്‍ വീടുള്ള ഒരു അശോകനുമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കുക്കിങ്ങ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിന്റെ ചുക്കാന്‍ എന്റേം ശങ്കരേട്ടന്റേം കയ്യിലായിരുന്നു. കുക്കിങ്ങില്‍ ശങ്കരേട്ടന് ഒരു അസിസ്റ്റന്റിന്റെ കുറവുണ്ട് എന്ന് കണ്ട് വന്നപാടെ ഞാന്‍ സ്വമേധയാ ആ ജോലി ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു.<br /><br />ആള്‍ ബ്രേയ്ക്ക് ഫാസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍, ഞാന്‍ പാത്രം കഴുകി ആളെ സഹായിക്കും. ലഞ്ചിനും ഡിന്നറിനും ഞാന്‍ പാത്രം കഴുകുമ്പോള്‍ ശങ്കരേട്ടന്‍ ചോറും കറികളും വച്ച് എന്നെ സഹായിക്കും. അങ്ങിനെ ചോറ് വക്കാന്‍ ആളും പാത്രം കഴുകാന്‍ ഞാനും എന്ന രീതിയില്‍ വളരെ കംഫര്‍ട്ടബിളായി ജീവിക്കുന്ന കാലത്ത്, ഒരു ദിവസം പുലര്‍ച്ചെ അഞ്ചര മണിക്ക് ഞങ്ങളുടെ ഗുരു ശിഷ്യ ബന്ധത്തില്‍ ആദ്യത്തെ കല്ല് കടിച്ചു.<br /><br />തെളിഞ്ഞ ആകാശം പോലെ തെളിനീര്‍ പോലെ കിടക്കുന്ന കണ്ണില്‍ ദൈവം ചിലപ്പോള്‍ ചെറിയ കരടുകള്‍ ഇടും എന്നാണല്ലോ വിവരമുള്ളവര്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.<br /><br />സംഭവം ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു.<br /><br />എല്ലാ ദിവസവും ശങ്കരേട്ടന്‍ രാവിലെ ചന്ദനത്തിരിയും മെഴുകുതിരിയും കത്തിച്ച് വച്ച് അഞ്ചര മുതല്‍ പ്രാര്‍ത്ഥന തുടങ്ങും. പ്രാര്‍ത്ഥന എന്നുവച്ചാല്‍;<br />‘അമ്മേ മഹാ മായേ... അല്ലാഹു അക്ബര്‍ അല്ലാ...ഈശോ മറിയം ശ്രീബുദ്ധനൌസേപ്പേ.. ഗുരുവായൂരപ്പാ‍..‘ എന്നിങ്ങനെ ദൈവങ്ങളെ മൊത്തം ആവാഹിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കൂട്ടപ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്, ഒരു പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്!<br /><br />അതുകഴിഞ്ഞാല്‍ ശരീരത്തില്‍ കമ്പ്ലീറ്റ് എണ്ണ തേച്ച് പിടിപ്പിച്ച്, ഉരുളിയില്‍ നിന്ന് ജസ്റ്റ് എടുത്ത് പുറത്തിട്ട ഉണ്ണിയപ്പം പരുവത്തില്‍ ആള്‍ പൂജാമുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങും. എന്നിട്ട് അവിടെ നിന്ന് നാലഞ്ച് തവണ തല വട്ടം കറക്കും. പിന്നീടങ്ങോട്ട് എക്സര്‍സൈസും പ്രാര്‍ത്ഥനയും സമന്വയിപ്പിച്ച് ആള്‍ സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത കലാരൂപം അരങ്ങേറും, അതൊരു അരമണിക്കൂറ്!<br /><br />ഒരു പുലര്‍ച്ചെ, മുണ്ട് കവയിലൂടെ വലിച്ചുകെട്ടി ടൈറ്റാക്കി ഒരു കയ്യ് പിറകിലേക്കും കാല് മുന്‍പിലേക്കും ഉയര്‍ത്തിപിടിച്ച് ഒരു പ്രത്യേകതരം ശബ്ദമുണ്ടാക്കി നില്‍ക്കുന്ന ശങ്കരേട്ടനോട് പാമ്പുകടിക്കാനായിട്ട് അവിടെ കിടക്കുന്ന ചെടി നനക്കുന്ന ചെറിയ ഒരു പൈപ്പ് ചൂണ്ടി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />“ശങ്കരേട്ടാ ഈ പൈപ്പ് എടുത്ത് പിറകില്‍ ഫിറ്റ് ചെയ്താല്‍ ഹനുമാന്‍ വിളിക്കുകയാണെന്ന് കരുതി ചിലപ്പോള്‍ ശ്രീരാമന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും ട്ടാ!”<br /><br />ചുക്കിനും ചുണ്ണാമ്പിനും കാര്യമില്ലാത്ത ആ സജ്ജഷനില്‍‍, എന്നോടുള്ള വാത്സല്യം 80% ശതമാനത്തോളം വെട്ടിക്കുറച്ചെന്ന് മാത്രമല്ല, എന്നെ കരിമ്പട്ടികയില്‍ പെടുത്തുകയും ചെയ്തു എന്ന് പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആള്‍ടെ അപ്രോച്ചില്‍ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.<br /><br />സാധാരണ ദിവസങ്ങള്‍ രാവിലെ ഒരു 7 മണി കഴിയുമ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ളവരെല്ലാം ജോലിക്ക് പോയി വില്ലയില്‍ ഞാനൊറ്റക്കാവും. എല്ലാവരും പോയാല്‍ രാവിലെ വിസ്തരിച്ചൊന്ന് കുളിച്ച് രണ്ട് ബുള്‍സായ് കൂടെ ഉണ്ടാക്കി, കടുപ്പത്തില്‍ ഒരു ചായയൊക്കെ ഇട്ട്, അറബി ചാനലുകളിലെ കൂറ കളിയോ (ഫുഡ്ബോളിന് അറബീല്‍ കൂറ എന്നാ... കൂതറ എന്നാവാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം!), ഒരു വടിയും കൊടുത്ത് കൊച്ചുപിള്ളാരെ ഒട്ടകത്തിന്റെ മുകളില്‍ വച്ച് കെട്ടി നടത്തുന്ന ഒട്ടക റേയ്സോ കണ്ട്, ഇങ്ങിനെ കംഫര്‍ട്ടബിളായി വീട്ടിലിരിക്കും!<br /><br />ഒരു ദിവസം ശങ്കരേട്ടന്‍ എന്തോ അത്യാവശ്യ കാര്യത്തിന് ലീവെടുത്തു. ഷര്‍ട്ട് തേയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആള്‍ കുളിക്കാന്‍ പോകുന്നത് കണ്ടു. വില്ലയില്‍ മതിലിനോട് ചേര്‍ന്നാണ് കുളിമുറി. ആളുമായി വല്യ കമ്പനിയും വര്‍ത്താനവും ഇല്ലല്ലോ ഒന്ന് റോളയില്‍ ചുറ്റിയിട്ട് വരാം എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വില്ലയുടെ ഡോറടച്ച് പുറത്തേക്കുമിറങ്ങി.<br /><br />അതോടെ ആ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന 20% വും വാത്സല്യവും പോയിക്കിട്ടി.<br /><br />ആള്‍ കുളിമുറിയില്‍ നിന്ന് ഒരു ടര്‍ക്കി ഉടുത്ത്, മറ്റൊരു ടര്‍ക്കി പുതച്ച് തൊട്ടടുത്ത ഗ്രോസറിയില്‍ സോപ്പ് വാങ്ങാന്‍ പോയ നേരത്തായിരുന്നൂ... ഞാന്‍ വാതില്‍ ലോക്ക് ചെയ്ത് പോയത്!! <br /><br />സംഗതി ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം ചെയ്തതല്ലെങ്കിലും, പാവം, ഒരു രണ്ട് രണ്ടര മണിക്കൂറ് തലയില്‍ വെളിച്ചെണ്ണയും തേച്ച്, ടര്‍ക്കീധരനായി ഗേയ്റ്റിന് വെളിയില്‍ നിന്നൂത്രെ.. അശോകനെ ഫോണ്‍ ചെയ്ത് വരുത്തി വാതില്‍ തുറപ്പിക്കുന്നത് വരെ.<br /><br />എന്തായാലും ആ നേരത്ത് ആ ഭാഗത്തേക്ക് ഷേയ്ക്ക്മാരൊന്നും സന്ദര്‍ശനത്തിന് വരാഞ്ഞത് ഭാഗ്യമായി. അല്ലെങ്കില്‍ ശങ്കരേട്ടന്‍ എവിടെ എത്തേണ്ട ആളായിരുന്നു?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-8363433350021745913?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com81tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-54806603898983699802009-10-05T02:00:00.000-07:002009-10-05T02:37:19.407-07:00നമ്മുടെ കൈതമുള്ള് ശശിയേട്ടനും അങ്ങിനെ മേല്വിലാസമുള്ള ഒരു സാഹിത്യകാരനായി മാറുകയാണ്.<br />എന്ന് വച്ചാല്‍ ഇത്രയും നാള്‍ ആള്‍ക്ക് മേല്വിലാസം ഇല്ലായിരുന്നു എന്നല്ല; നാളെ മുതല്‍ സാഹിത്യലോകത്ത് ആളിനി ‘ജ്വാലകള്‍ ശലഭങ്ങള്‍‘ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ഓതറായല്ലേ അറിയപ്പെടാന്‍ പോകുന്നത്!കളിക്കണകളിയാ??<br /><br />ഒരു സഹബ്ലോഗര്‍ എന്ന നിലക്കും, കൈതമുള്ള് എന്ന ബ്ലോഗിന്റെ ഇഷ്ട വായനക്കാരന്‍ എന്ന നിലക്കും ബ്ലോഗില്‍ വായിച്ച രചനകള്‍ പുസ്തകരൂപത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്നതില്‍ എന്റെ ആ സന്തോഷം ഇവിടെ പങ്കുവെക്കുന്നു. ബ്ലോഗ് പോലെ പുസ്തകവും ഒരു സൂപ്പര്‍ ഹിറ്റാവട്ടേ. ചറപറാന്ന് നിരവധി എഡിഷനുകള്‍ ഇറങ്ങട്ടേ.<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/Ssm4xjCIVlI/AAAAAAAAGOY/8ZHvHBkYqC0/s1600-h/jwalkal_salabhangal-cover_final.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389041590482785874" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 304px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/Ssm4xjCIVlI/AAAAAAAAGOY/8ZHvHBkYqC0/s400/jwalkal_salabhangal-cover_final.jpg" border="0" /></a><br /><br />കൈതമുള്ള് ബ്ലോഗിനെയോ ബ്ലോഗറേയോ ബ്ലോഗിലുള്ളവര്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല. പക്ഷെ, ചാന്‍സുകള്‍ ഒന്നും നമ്മള്‍ മിസ്സാക്കാന്‍ പാടില്ലല്ലോ!<br /><br />ജ്വാലകള്‍ സീരീസിലെ പോസ്റ്റുകളുടെയെല്ലാം ആദ്യഭാഗം വായിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് സ്ഥിരം തോന്നാറുള്ള കാര്യം, “എന്തിനാ ഈ ദുബായില്‍ ഞാനൊക്കെ ഇങ്ങിനെ മേക്കപ്പിട്ട് നടക്കുന്നത്?“ എന്നാണ്.<br /><br />ശശിയേട്ടന്റെ പോലെ ഒരു പത്തിരുപതോളം ജ്വാലകളെ പരിചയപ്പെടാനും അടുത്തറിയാനുമുള്ള ജഞ്ജലിപ്പ് എനിക്കില്ലായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു രണ്ട് മൂന്ന് ജ്വാലയൊക്കെ എയിമിന് വന്നാല്‍ “മുട്ടാന്‍‌ണ്ട്രീ?” എന്ന് ഞാനും ചോദിച്ചേനിരുന്നു!!<br /><br />ബാച്ചിലര്‍ ദശയില്‍ അബ്ദുള്‍ നാസര്‍ സ്ക്വയറില്‍ വച്ച് എത്രെയെത്ര റഷ്യക്കാരി പെണ്ണുങ്ങളോട് ഞാന്‍ ‘എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷം?’ എന്നര്‍ത്ഥം വരുന്ന ‘കഡ് ദില്ലാ’ എന്ന് ചോദിച്ചു!<br /><br />എത്രെയെത്ര വ്യാഴാഴ്ചകളില്‍, ജെബെല്‍ അലി ബസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പില്‍ ദുബായ്ക്ക് പോകാന്‍‍ നില്‍ക്കുന്ന ഫിലിപ്പിനോസിനോട് ‘വൈകീട്ടെന്താ പരിപാടി?’ എന്നര്‍ത്ഥം വരുന്ന ‘റ്റുഡെ ഈവനിങ്ങ്..വാട്ട് ആക്റ്റിവിറ്റി?’ എന്ന് ഒരു പുരികം ഉയര്‍ത്തി ചോദിച്ചു! മറുപടി പറയണ്ട, ചിരിക്കണ്ട, ഒരു അനുഭാവത്തിലുള്ള നോട്ടം. ങേ..ഹെ!!! (ഇങ്ങിനെ എഴുതിയത് ആരേം പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല!)<br /><br />അതിന് ആകെ ഒരു അപവാദം എന്റെ ഒരു ഇറാനിയന്‍ ഫ്രണ്ടിന്റെ ബാക്കായിരുന്നൊരു മംഗോളിയന്‍ മംഗളാംഗി ലലനാമണി ‘നമുക്ക് ഇന്ന് ലെ മെരിഡിയനില്‍ ഡിന്നറ് കഴിക്കാന്‍ പോയാലോ?‘ എന്ന് ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചത് മാത്രമാണ്.<br /><br />“ലെ മെരിഡിയനില്‍ പോയാല്‍, എന്റെ ട്രൌസറ് കീറും ലലനം. നമുക്ക് രണ്ട് ഷവര്‍മ്മയും വാങ്ങി കരാമയില്‍ നിന്ന് ബര്‍ ദുബായിലേക്ക് വല്ല സിനിമാക്കഥയും പറഞ്ഞ് റോഡ് സൈഡിലൂടെ നടന്നാല്‍ പോരെ? പടിഞ്ഞാറ് നിന്ന് വൈകുന്നേരത്ത് നല്ല തണുത്ത കാറ്റുണ്ട്. ഷെവര്‍മ്മ തീരുമ്പോള്‍ നിനക്ക് നിന്റോടെക്കും എനിക്ക് എന്റോടേക്കും പോവേം ചെയ്യാം!“<br /><br />എന്ന് പ്രതിവചിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് പാഞ്ഞ ഇലക്ട്രോണുകളില്‍ ചില അണ്‍പാര്‍ലമെന്റേറിയന്‍ വാക്കുകളുടെ ചന്ദ്രക്കലകള്‍ കണ്ടിരുന്നു.<br /><br />* * *<br /><br />പൊതുവില്‍ പലരും ജ്വാലകളായി മാത്രം കാണുന്ന ഗള്‍ഫിലെ പെണ്ണുങ്ങളെ‍, അവര്‍ ശലഭങ്ങളുമാണ് എന്ന് തിരുത്തി തന്നതാണ് ശശിയേട്ടന്റെ ജ്വാല കഥകളുടെ ഒരു പ്രത്യേകത. ചെസ്റ്റും വിങ്ങ്സും 16 ഇഞ്ച് ബൈ മസിലും മേയക്കപ്പും ഒന്നുമല്ല കാര്യം, സ്നേഹിക്കലാണ് മനുഷ്യരെ മനുഷ്യരോടടുപ്പിക്കുന്നത് എന്ന ഒരു മെസേജും എന്നെപോലുള്ള വായനക്കാരന് ചുള്ളന്‍ തരുന്നുണ്ട്. പണ്ട് കൈതമുള്ള് എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ രാത്രി തോട്ടും വക്കത്തുകൂടെ സൈക്കിളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ നമുക്ക് ഒരു പണിതരാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന കൈതക്കൂട്ടമായിരുന്നു ഓര്‍മ്മയെങ്കില്‍, ഇപ്പോളത് ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെയും സ്നേഹത്തിന്റേം പ്രേമത്തിന്റേം കഥകളുള്ള ഒരു ബ്ലോഗും നിത്യഹരിതകാമുകന്‍ ശശിയേട്ടനുമാണ്.<br /><br />ഓവറാക്കുന്നില്ല... ഒരിക്കല്‍ കൂടെ ആശംസകള്‍. എത്തിപ്പെടാന്‍ സാധിക്കുന്ന എല്ലാ ബ്ലോഗര്‍മ്മാരും പ്രസ്തുത ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുത്ത് പ്രകാശനം അതി ഗംഭീരമായി മാറ്റുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.<br /><br />പ്രകാശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍:<br /><br />വേദി: കോഴിക്കോട് ടൌണ്‍ ഹാള്‍<br />മുഹൂര്‍ത്തം: ഒക്ടോബര്‍ 6, ചൊവ്വാഴ്ച 5 പി.എം.<br />പ്രകാശനം: ശ്രീ. സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട്<br />ആദ്യപ്രതി ഏറ്റുവാങ്ങുന്നത്: സിസ്റ്റര്‍. ജെസ്മി :)<br />അദ്ധ്യക്ഷന്‍: ശ്രീ. യു.അ.ഖാദര്‍<br />പുസ്തക പരിചയപ്പെടുത്തല്‍: ശ്രീ. അസീസ് തരുവണ.<br />പ്രസാധകര്‍: ലിപി ബുക്സ്, കോഴിക്കോട്<br />ശശിയേട്ടന്റെ മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍: +919946522827<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-5480660389898369980?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-21768165086141541112009-06-15T07:40:00.000-07:002009-06-19T21:16:06.660-07:00സംഗതി ക്യാമറ കണ്ടാല്‍ ഉമ്മറിന്റെ* പോലെയേ നോക്കൂവെങ്കിലും നമ്മുടെ സുല്ല് ആള്‍ ഡീസന്റാണ്.<br />അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്, ബഷീറ്‌ ജന്മശതാബ്ദി ആഘോഷത്തിന് പോയപ്പോള്‍ സുല്ലിനെ കൂട്ട് വിളിച്ചതും.<br /><br />അല്ലെങ്കില്‍, ഞാന്‍ ദിവസം ഒന്ന് വീതം രണ്ടുനേരം ഫോണ്‍ ചെയ്യുന്ന പുലി കൈപ്പള്ളിയെ വിളിക്കായിരുന്നില്ലേ? യൂണിവേഴ്സല്‍ അറിവാളി സിദ്ധാര്‍ത്ഥനെ വിളിക്കായിരുന്നില്ലേ? ബിരിയാണി തരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് ആഴ്ചയില്‍ അഞ്ച് ദിവസവും വിളിക്കുന്ന (വെള്ളി &amp; ശനി വിളിക്കില്ല) അഗ്രജനെ കൂട്ട് വിളിക്കായിരുന്നില്ലേ? പക്ഷെ, ഇവരൊന്നും ഡീസന്റല്ല!കൈപ്പള്ളിയുമായി നമ്മള്‍ ഒരിടത്തേക്ക് പോകുന്നു എന്ന് വക്കുക. നമ്മള്‍ ചുമ്മാ... ‘ഇക്കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ കൊല്ലത്തേക്കാള്‍ ഭയങ്കര ചൂടാണ് ല്ലേ കൈപ്പേ?’ എന്ന് ചോദിച്ചെന്ന് വക്കുക.തീര്‍ന്നു! എന്റെ കൂടപ്പെറപ്പേ... പിന്നെ,“ചൂട് എന്നാല്‍ എന്താണ്? എന്തുകൊണ്ട് ചൂടുണ്ടാകുന്നു? ദുബായില്‍ കഴിഞ്ഞ 50 കൊല്ലങ്ങളില്‍ കൂടിയ ചൂട് രേഖപ്പെടുത്തിയത് ഏതൊക്കെ കൊല്ലം? ചൂട് സമയത്ത് ജോലിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഗവണ്മെന്റിന്റെ വക നിയമങ്ങള്‍, എന്ന് തുടങ്ങി ഒരു പെരുക്കാണ്. ഒട്ടും ഡീസന്‍സി ഇല്ല. ഇനി, ‘എട, അവന്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞതല്ലേ... എന്തെങ്കിലും ഇന്‍ഫോര്‍മേഷന്‍ നീയും എടുത്ത് കാച്ചഡാ...‘ എന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞ് ഒന്ന് കൌണ്ടര്‍ അറ്റാക്ക് ചെയ്യാമെന്ന് വച്ചാല്‍ ഒരു ഗ്യാപ്പ് തന്നിട്ട് വേണ്ടേ? അതുകൊണ്ട്, ഞാന്‍ ബുദ്ധിപരമായി ആളെ ഒഴിവാക്കി.<br /><br />സിദ്ധാര്‍ത്ഥനെക്കൊണ്ട് പിന്നെ അങ്ങിനത്തെ കുഴപ്പം ഇല്ല. ഇതേ ചോദ്യം ചോദിച്ചാല്‍ അവന്‍,‘ഇല്ലഡാ... അതൊക്കെ നിനക്ക് വെറുതെ തോന്നണതാടാ... ഞാന്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ ഏ.സി. പോലും ഇടാതെയാണ് ഇപ്പോള്‍ കിടക്കുന്നത്.... അവള്‍ പിന്നെ നിങ്ങളുടെയൊക്കെ പോലെ ചൂട് അധികം സഹിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത പാര്‍ട്ടിയാണ്. അതുകൊണ്ട് അവള്‍ ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഏ.സി.ഇടും.’<br /><br />കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ജൂലൈ. ചൂടാണെങ്കില്‍ ഒരു 50 - 60 ഡിഗ്രിയെങ്കിലും വരും. പത്തര മണി. കൂറ്റാക്കൂറ്റിരുട്ട്. പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളുടെ വില്ലയിലെ കരണ്ടങ്ങട് പോയി. ഞങ്ങടെ വില്ല പണ്ട് ഷേയ്ക്കിന്റെ പാലസായിരുന്നല്ലോ? മൊത്തം പത്തമ്പത് ഫാമിലികള്‍ താമസമുണ്ട്.<br /><br />എല്ലാവരും കൂടി ഭയങ്കര ബഹളം വച്ച് ഒരു രാത്രി മുഴുവന്‍ പുറത്തിറങ്ങി നിന്നു. നീയായാലും അത് തന്നെ ചെയ്യും. പക്ഷെ, ഞാനോ??<br /><br />‘രാവിലെ വൈഫ് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് കരണ്ട് പോയ സംഭവം തന്നെ അറിഞ്ഞത്!‘<br /><br />ഇത് കേട്ടാല്‍ അവനൊരു സംഭവമല്ല, ഒരു പ്രസ്ഥാനം തന്നെ എന്ന് ആരും പറഞ്ഞുപോകില്ലേ? അലമ്പ്!<br /><br />ഇനി അഗ്രജനെ വിളിച്ചാല്‍, എന്ത് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയാലും മലപ്പുറം ചന്തയില്‍ ആള്‍ ഗുണ്ടയായി നടന്ന കാലത്ത് ലോറി ചവിട്ടി ഒടിച്ച കാര്യമേ പറയൂ. രാത്രി ഒറ്റക്ക് പുറത്തിറങ്ങി മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ പേടിയായത് കാരണം, വീടിനകത്ത് ഉമ്മ തുണിയിട്ട് വക്കണ ബക്കറ്റില്‍ മൂത്രമൊഴിച്ച പാര്‍ട്ടിയാണ്, ഗുണ്ട്യാത്രേ... ഹും!<br /><br />സുല്ലാണെങ്കില്‍, യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. മാന്യന്‍, സത്യസന്ഥന്‍, വിവേകി, അനിയന്മാരോട് ബഹുമാനമുള്ളവന്‍, പക്കാ ഡീസന്റ്!<br /><br />അങ്ങിനെ ഞാനും സുല്ലും കൂടി ബ്ലോഗേഴ്സ്‍ അധികമൊന്നും ഉണ്ടാകാന്‍ ചാന്‍സില്ല എന്ന് കരുതി ചെന്നപ്പോള്... അവിടെ ഒരു കെട്ട് ബ്ലോഗനന്മാര്‍.<br /><br />ഹോളില്‍ പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ ശിഹാബുദ്ദീന്‍ പൊയ്ത്തുങ്കടവ് പ്രവാസ എഴുത്തിനെക്കുറിച്ച് ഘോരഘോരം വച്ച് കാച്ചുകയാണ്.<br /><br />മുന്‍പ് കൊടകരപുരാണം പ്രകാശനത്തിന് ഇബ്രു, ‘നമുക്ക് വേണമെങ്കില്‍ ശിഹാബുദ്ദീന്‍ പൊയ്ത്തും കടവിനെയും അതിഥിയായി വിളിക്കാം. ആളിവിടെയുണ്ട്’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍, ‘വേണ്ട ഇബ്രു.. ആളൊന്നും വരുമായിരിക്കില്ല‘ എന്ന് പറഞ്ഞതാണ്.<br /><br />അന്നെനിക്ക് ആളെ ഒട്ടും പരിചയമില്ല. പിന്നെ ഒരു ദിവസം രാത്രി ഏഴുമണി മുതല്‍ പുലര്‍ച്ചെ മുന്ന് മണിവരെ കൈതമുള്ളിന്റെ വീട്ടില്‍ വച്ച് കത്തി പയറ്റ് നടത്തിയതിന് ശേഷമാണ്... ആള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത്ര അലമ്പല്ല എന്നറിഞ്ഞതും, മനസ്സിന് വളരെ പിടിച്ചവനുമായത്.<br /><br />നാട്ടില്‍ നിന്ന് വന്ന ഒരു ബോട്ടില്‍ പെട്ട്, പിന്നീട് ഒമാനില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയ ചില നാടന്‍ കാക്കകളെ പറ്റിയായിരുന്നു ആള്‍ പറഞ്ഞത്. ജീവിതസാഹചര്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ കഴിയാതെ അവനവനെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒമാനില്‍ “ക്രൌ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒരു തരം പക്ഷി“ ആയി ജീവിക്കുന്ന നമ്മുടെ കാക്കകളെ പ്രവാസിയോട് ഉപമിച്ചത്, ഒരു ഒന്നന്നൊര കലക്കായിപ്പോയി.<br /><br />‘ഗള്‍ഫിലുള്ള എല്ലാ കാക്കാന്മാരുടേം അവസ്ഥ ഇതാണ്!’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിപ്പിച്ചാണ് പ്രസംഗം അവസാനിപ്പിച്ചത്.<br /><br />ഇനി ഞാന്‍ ആളെ കാണുമ്പോള്‍ രണ്ട് ഷവര്‍മ്മയും രണ്ട് പെപ്സിയും വാങ്ങി, അത് ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കഴിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ അഭിനന്ദനം അറിയിക്കും എന്നും തീരുമാനിച്ചു. (ആള്‍ക്ക് ചിക്കന്‍, എനിക്ക് മട്ടണ്‍)<br /><br />ഗോള്‍ഡന്‍ ബാറിലെ ഫ്രീസറില്‍ ഇരുപത് കേയ്സ് ബീറും ഇരുപത്തഞ്ച് കേയ്സ് സോഡയും അടക്കി വച്ച്, രാത്രി പതിനൊന്ന് മണിക്ക് വീട്ടിലെത്തിയിരുന്ന ചില രാത്രികളിലും കൂട്ടുകാരുടെ തലകടിക്കാനും സിനിമക്ക് പോകാതിരിക്കാനും വയ്യാത്ത അവസ്ഥയില്‍ അമ്മയോട് ചോദിച്ച ചില പത്തു രൂപകളുടെ കുറ്റബോധത്തിലും ‘പ്രവാസം, മരുഭൂമി, കൊടുംചൂട്, ‘ എന്നിവയൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല, കാശ് കിട്ടിയാല്‍ മതി എന്ന് തോന്നിയത് ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയുള്ളതിനാല്‍ ഈ പ്രവാസി വിഷയങ്ങളില്‍ എനിക്ക് വല്ലാണ്ടുള്ള താല്പര്യം കുറവാണ്. അതുകൊണ്ട് മറ്റു പ്രസംഗങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇരുന്നില്ല.<br /><br />കൈതമുള്ള് ശശിച്ചേട്ടന്, ചേച്ചി നാട്ടിലായതുകൊണ്ട് ഈയിടെയായി ചെത്ത് കുറച്ച് ഓവറാവുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയമുണ്ട്. ആളിപ്പോള്‍ ആരെയും കൂട്ടാക്കാതെയാണ് നടപ്പ്. ജീന്‍സും റ്റീഷര്‍ട്ടും ഇടുമ്പോള്‍ വയസ്സ് വല്ലാതെ കുറവ് തോന്നുന്നു, മേലാല്‍ ഇടരുത് എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ആള്‍ അത് മെയിന്റ് ചെയ്യുന്നേയില്ല. എന്നോട് ‘വീട്ടീ പോഡേയ്’ എന്ന റോള്‍!<br /><br />ചൊല്ലിക്കൊട് വീണ്ടും ചൊല്ലിക്കൊട്, ദെന്‍ തള്ളിക്കള എന്നല്ലെ പ്രമാണ്‍? സാരല്യ. എന്തായാലും ചേച്ചി വരാന്‍ അധികമില്ലല്ലോ?<br /><br />ഒരു തിരുത്ത്:<br /><br />*സുല്ലിനെ കാണാന്‍ ഉമ്മറിന്റെ പോലെയാണെന്ന് പറഞ്ഞതില്‍ തിരുത്തുണ്ട്. തന്നെക്കാണാന്‍ ഷമ്മി തിലകന്റെ പോലെയാണെന്നും അതിന്റെ കാരണം സുല്ലിന്റെ ഫാദറെ കാണാന്‍ തിലകന്റെ പോലെയാണും പറഞ്ഞ് സുല്ല് ഫോണിലൂടെ പ്രതിഷേധം അറിയിച്ചതിനാല്‍ ഞാന്‍ ഉമ്മര്‍ സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് പിന്വലിക്കുന്നു. എന്നാലും ഉമ്മറിന്റെ ‘സൌദാമിനീ’ എന്ന്‍ വിളിച്ചുള്ള നോട്ടം...<br /><br />ഫോട്ടം പിടിക്കണ യന്ത്രം ഫുള്‍ ടൈം കൊണ്ടുനടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ബ്ലോഗേഴ്സില്‍ ചിലരെ ഞാന്‍ ക്ലോസൊപ്പിയെടുത്തു.<br /><br />പകല്‍ക്കിനാവന്‍,<br />ചന്ദ്രകാന്തം &amp; പാര്‍ത്ഥന്‍ ജി,<br />രഞ്ജിത്ത് ചെമ്മാട്<br />നജൂസ്<br />സലിം<br />ചങ്ങാടം അനില്‍<br />അനൂപ്<br /><br />എന്നിവര്‍ എന്നെ കണ്ടതും ഓടിക്കളഞ്ഞു. :) അതുകൊണ്ട് പടമാക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.<br /><br />തെളിഞ്ഞ ചില ചിത്രങ്ങള്‍ ചുവടെ.<br /><br />പാലിയത്ത് രാം മോഹന്‍ - 2<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmRu3Q56I/AAAAAAAAFlo/T_2okt16Rd4/s1600-h/basheer+meet+064.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347574062372677538" style="WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmRu3Q56I/AAAAAAAAFlo/T_2okt16Rd4/s400/basheer+meet+064.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmRZ6biGI/AAAAAAAAFlg/efIpFvDjSq4/s1600-h/basheer+meet+077.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347574056748812386" style="WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmRZ6biGI/AAAAAAAAFlg/efIpFvDjSq4/s400/basheer+meet+077.jpg" border="0" /></a><br /><br />കൈതമുള്ള് ബാച്ചിലറ്- 1<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmEx08ZLI/AAAAAAAAFlY/MO24xvXrHxI/s1600-h/basheer+meet+082.jpg"></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmEqr0lGI/AAAAAAAAFlQ/wO2D7Uxv9Oc/s1600-h/basheer+meet+083.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347573837912642658" style="WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmEqr0lGI/AAAAAAAAFlQ/wO2D7Uxv9Oc/s400/basheer+meet+083.jpg" border="0" /></a><br /><br />ഷിഹാബ് മോഗ്രല്‍‍- 1, കാട്ടിപ്പരുത്തി - 2<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmEt8l5pI/AAAAAAAAFlI/pCPQfIwge5w/s1600-h/basheer+meet+089.jpg"></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmED9pvAI/AAAAAAAAFlA/6zB8ZSXXmtg/s1600-h/basheer+meet+089.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347573827518446594" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmED9pvAI/AAAAAAAAFlA/6zB8ZSXXmtg/s400/basheer+meet+089.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmD5KyeWI/AAAAAAAAFk4/tfrfob5TPmo/s1600-h/basheer+meet+096.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347573824620755298" style="WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZmD5KyeWI/AAAAAAAAFk4/tfrfob5TPmo/s400/basheer+meet+096.jpg" border="0" /></a><br />പോളക്കുളം അജിത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ - 1<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZlhBgpdSI/AAAAAAAAFkw/ZnmD0F_Pnf4/s1600-h/basheer+meet+098.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347573225564501282" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZlhBgpdSI/AAAAAAAAFkw/ZnmD0F_Pnf4/s400/basheer+meet+098.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZlhH7u7oI/AAAAAAAAFko/ifJBwJvkAlo/s1600-h/basheer+meet+101.jpg"></a><br />സുല്ല് - 1<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZlgpMgoLI/AAAAAAAAFkY/YBA7Gr4H7qo/s1600-h/basheer+meet+107.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347573219037585586" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZlgpMgoLI/AAAAAAAAFkY/YBA7Gr4H7qo/s400/basheer+meet+107.jpg" border="0" /></a><br /><br />പോളക്കുളം അജിത്ത് - 1<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZlgScKncI/AAAAAAAAFkQ/CzsldAOf0X8/s1600-h/basheer+meet+127.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347573212929236418" style="WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZlgScKncI/AAAAAAAAFkQ/CzsldAOf0X8/s400/basheer+meet+127.jpg" border="0" /></a><br /><br />മന്ദസ്മിതത്തോടുകൂടിയ സുല്ല്, ഞാന്‍, കൂട്ടം അഡ്മിന്‍ ജ്യോതികുമാര്‍<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZnkFylMTI/AAAAAAAAFl4/Cya54qrppYw/s1600-h/Visalan+1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347575477276324146" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZnkFylMTI/AAAAAAAAFl4/Cya54qrppYw/s400/Visalan+1.JPG" border="0" /></a><br /><br />പോയ്ത്തുങ്കടവിലെ പ്രവാസ ചന്ദ്രിക - 1<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZnjhTr1nI/AAAAAAAAFlw/29954tVmjCE/s1600-h/Sihaab+1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347575467483059826" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 303px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/SjZnjhTr1nI/AAAAAAAAFlw/29954tVmjCE/s400/Sihaab+1.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-2176816508614154111?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-81581385440850140852009-05-26T20:45:00.000-07:002009-05-28T21:24:03.743-07:00<div align="left">ഷാര്‍ജ്ജ ഇത്തിഹാദ് റോഡില്‍ നിന്ന് ‍ അല്‍ഖാനിലേക്ക് ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാല്‍ നാലാമത്തെ ബില്‍ഡിങ്ങിലാണ്, അറബി അപ്പാപ്പന്റെ അല്‍ മാലിഖ ഗ്രോസറി.<br /><br />വെളുത്ത കന്തൂറയും തലേക്കെട്ടുമായി ‍നഷ്ടവസന്തത്തിന്‍ തപ്തനിശ്വാസമുതിര്‍ത്ത് സദാ ഖുറാന്‍ പാരായണത്തില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന അപ്പാപ്പന്റെ റോള്‍ കണ്ടിട്ട്, ചില ഗവണ്മെന്റ് ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥന്മാരെ പോലെ കസറ്റമേഴ്സിനെ കെയറ് ചെയ്യാത്ത മൊശകോടന്‍ ടൈപ്പാണെന്നാണ് ആദ്യം വിചാരിച്ചിരുന്നത്.<br /><br />ഏയ്. ആണുങ്ങളോട് മാത്രമേ അങ്ങിനെയുള്ളൂ! ഒരു ലെബനാനി വട്ടച്ചക്കാല കടയില്‍ വന്നപ്പോള്‍ അപ്പാപ്പന്റെ ആ മുഖപ്രസാദവും കസ്റ്റമര്‍ കെയറും കിന്നാരവും ഒന്ന് കാണേണ്ടതായിരുന്നു.<br /><br />അങ്ങിനെയാണ് ഞാനപ്പാപ്പന്റെ മനോഘടന ഊഹിച്ചെടുത്തത്. ഈ അണ്ഢഹഠാകത്തിലെ എല്ലാ ആണുങ്ങളേം പോലെ പെണ്ണുങ്ങളോടുള്ള ആ സോഫ്റ്റ് കോര്‍ണര്‍ ചുള്ളന് ഇത്തിരി ഓവറാണെന്നതൊഴിച്ചാല്‍ അപ്പാപ്പനെ എനിക്ക് ഭയങ്കരമായി ഇഷ്ടമായി.<br /><br />50 വയസ്സ് കഴിയുന്നതോടെ, ‘എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും തീര്‍ന്നു. എന്ന് വേണേല്‍ ഞാന്‍ റെഡി!’ എന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ കാലനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം ദിനം തോറും കൂടുന്ന മലയാളി സമൂഹത്തില്‍ (റെഫ്. മാതൃഭൂമി ചരമകോളം) നിന്നുള്ള എനിക്ക് എഴുപത് പ്ലസിലും ഊര്‍ജ്ജസ്വലനും ശിങ്കാരവേലനുമായ അപ്പാപ്പനെ ഇഷ്ടമാവാതെ എങ്ങിനെ?<br /><br />കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷമായി അറബി അപ്പാപ്പന്‍ എന്നെയെന്നും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്.<br /><br />തലയിലിട്ടേക്കുന്ന ടു ബൈ ടു വെള്ളത്തുണിയുടെ സൈഡിലൂടെ വെളുവെളുത്ത കൃതാവ് ഇറങ്ങി ട്രിം ചെയ്ത കുറ്റി താടിയില്‍ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. ചെമ്പന്‍ കളറില്‍ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകള്‍. കുട്ടിത്തം മുറ്റുന്ന മുഖം. ഒതുങ്ങിയ നെഞ്ചിന്‍ കൂട്, ഒട്ടും മുന്നോട്ടേക്കില്ലാത്ത വയര്‍!<br /><br />പിന്നെ ഒന്നും കണ്ടൂട. കന്തൂറയിട്ടേക്കുകയാണല്ലോ? പിറകീക്കോടെ പോയി ആ ഉടുപ്പങ്ങ് പൊക്കിപ്പിടിച്ചാല്‍ അടക്കാര വാരി പോലുള്ള രണ്ട് കാലുകള്‍ കൂടെ കാണുമായിരിക്കും!<br /><br />അപ്പാപ്പന്റെ കടയില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ സാധാരണയായി വെള്ളവും വല്ലപ്പോഴും ഖുബൂസും മാത്രമേ വാങ്ങലുള്ളൂ. ഇച്ചിരിക്കോളം പോന്ന കടയില്‍ കാര്യമായൊന്നും ഒന്നും വില്‍ക്കാന്‍ വച്ചിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ഉള്ളതിന് തന്നെ 100% മാര്‍ജ്ജിനിലാണ് കച്ചോടം. ബില്‍ഡിങ്ങിലെ അറബി പിള്ളാരെ പറ്റിക്കാന്‍ നമ്മുടെ പൂരപ്പറമ്പിലൊക്കെ കിട്ടുന്നതരം ‘തത്തമ്മ‘ ‘തോക്ക്’ പോലുള്ള ടോയ്സും വിലകുറഞ്ഞ കളറ് മിഠായികളും ചിപ്സുകളും ജൂസുകളുമൊക്കെയാണ് മെയിന്‍ കച്ചോടം.<br /><br />ഒരിക്കല്‍ ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങാന്‍ പോയപ്പോള്‍, സംഭവം നോക്കിയിട്ട് കാണാതെ, ‘ഇത് എവിടെ ഒളിപ്പിച്ച് വച്ചേക്കണൂ?’ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍, അപ്പാപ്പാന്‍ എണീറ്റു വന്ന്<br /><br />‘ദാണ്ടേ...ആ കൊക്കിരിക്കുന്ന പാടം മുഴുവന്‍ പവിഴമാ!’ എന്ന് പണ്ട് മാത്തേട്ടന്‍* കൃഷി ഭവനില്‍ നിന്ന് വന്ന മാഡത്തിനോട് പറഞ്ഞ സ്റ്റൈലിലാണ് ഒരു റാക്കറ്റിന് നേരെ കൈ വളച്ച് വീശി കാണിച്ചുതന്നത്.<br /><br />ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഏറിവന്നാല്‍ റ്റിഫാനിയുടെ ഒരു നാലഞ്ച്‍ തരം വിലകുറഞ്ഞ ബിസ്കറ്റുണ്ട്. വേറെ ഒന്നുമില്ല.<br /><br />‘എനിക്കിതൊക്കെ ധാരാളമാണ്. പക്ഷെ, പിള്ളാര്‍ക്ക് ഇത് വാങ്ങി കൊടുക്കലില്ല!’ എന്ന് പറഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോരുകയായിരുന്നു.<br /><br />കൊടകര ദ്വാരക തീയറ്ററിന്റെ തൊട്ടടുത്ത് പണ്ടൊരു കേക്കുണ്ടാക്കുന്ന കമ്പനിയുണ്ടായിരുന്നു. കനം കുറഞ്ഞ മഞ്ഞക്കളറിലുള്ള കേക്കാണ്. അതുണ്ടാക്കുന്ന ആള്‍ സ്കേയില്‍ വച്ചാണത് വെട്ടി കഷ്ണങ്ങളാക്കുക. ഒരു പീസിന് പത്ത് പൈസയാണ് വില. പക്ഷെ, അത് നഷ്ടമാണ്. വെട്ട് കഴിഞ്ഞാല്‍ അരികും മൂലയും ഡിസ്കൌണ്ട് റേയ്റ്റില്‍ കിട്ടും. ഇത് 25 പൈസക്ക് വാങ്ങിയാല്‍ സ്കൂള്‍ മുതല്‍ വീട് വരെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്ന് പേര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമ്പോലെ കഴിക്കാനുണ്ടാകും. വെട്ട് വൃത്തി കുറഞ്ഞ ചില വല്യ പീസുകളും കിട്ടാറുണ്ട്!<br /><br />അറബി അപ്പാപ്പനെ ഡെലിവറിയില്‍ സഹായിക്കാന്‍ രണ്ട് അസിസ്റ്റന്റുകളുണ്ട് . രണ്ടുപേരും ബംഗ്ലാദേശുകാരാണ്.<br /><br />ഒരുത്തന് ഒരു ഇരുപത് വയസ്സുണ്ട്. മറ്റവന്‍ മുലകുടി മാറാത്തത്രക്കും തീരെ ചെറുതാ.<br /><br />കഴിഞ്ഞ തണുപ്പിന് വെള്ളം കൊണ്ട് സീനിയര്‍ അസിസ്റ്റന്റ് വരുന്നത് കണ്ട്, സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ പേടിച്ചുപോയി.<br /><br />കാല്‍ വരെ നീളുന്ന ഒരു കറുത്ത സ്വെറ്ററും തൊപ്പിയും വച്ച് വല്ല ജെയിംസ് ബോണ്ടിനെപ്പോലെയായിരുന്നു, വെള്ളം കുപ്പിയും താങ്ങി വാതില്‍ പടിക്കല്‍ നിന്നത്.<br /><br />‘ഒരു പിസ്റ്റളും കൂടെ കയ്യില്‍ കരുതാമായിരുന്നു!’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നെ ദേഷ്യത്തില്‍ ഒന്ന് നോക്കി ആള്‍ പോയി. പാമ്പുകടിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാവാഞ്ഞ്, ഇനി ബംഗാളികള്‍ എല്ലാം കൂടി വന്ന് എന്നെ കുനിച്ച് നിര്‍ത്തി നടുമ്പൊറത്തിടിക്കുമോ എന്ന് രണ്ട് ദിവസം റ്റെന്‍ഷനുണ്ടായിരിന്നു. ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല!<br /><br />ഒരു മാസം മുന്‍പായിരുന്നത്. വ്യാഴാഴ്ച ഉച്ചക്ക് വെള്ളത്തിന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ആരും ഫോണെടുക്കുന്നില്ല. അപ്പാപ്പന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയായിരിക്കും എന്ന് കരുതി, അരമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇല്ല, എടുക്കുന്നില്ല.<br /><br />അന്ന് വൈകുന്നേരം പുറത്ത് പോയപ്പോള്‍ കാര്യമറിയാന്‍ അല്‍ മാലിഖയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി. കട അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. കാര്യം തിരക്കാന്‍ അസിസ്റ്റന്റുകളെ നോക്കിയപ്പോള്‍ ആരെയും കാണുന്നില്ല. വാച്ചുമാനോട് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആള്‍ക്കുമറിയില്ല.<br /><br />എഴുപത് വയസ്സുകഴിഞ്ഞ അപ്പാപ്പന്‍ വിശുദ്ധരോട് കൂടെ സന്തോഷിക്കുന്നതിനായി (ഉം!)കര്‍ത്താവില്‍ നിദ്രപ്രാപിച്ചതാവുമെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും, ബില്‍ഡിങ്ങില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു പുറമേയുള്ള ഒരേയൊരു മലയാളി ഫാമിലിയായ ചാര്‍ളിച്ചായനും യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമുണ്ടായില്ല.<br /><br />:(<br /><br /><br />ഒയാസിസ് വാട്ടര്‍ ബോട്ടില്‍ കാണുമ്പോഴും ടിഫാനി ബിസ്കറ്റ് കാണുമ്പോഴും രാത്രി ഒറ്റക്ക് ലിഫ്റ്റില്‍ പോകുമ്പോഴും അപ്പാപ്പന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നെ വേട്ടയാടി. അപ്പാപ്പനോടുള്ള ആദസൂചകമായി ഞങ്ങള്‍ ഒയാസിസ് വാട്ടര്‍ നിര്‍ത്തി, പകരം നെസ്ലേ വാങ്ങി. നമുക്ക് അത്രയൊക്കെയല്ലേ പറ്റൂ?<br /><br />പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുമ്പോള്‍ ഇത്തിരി സൈഡ് വലി ഉണ്ടെങ്കിലും അപ്പാപ്പന്‍ നല്ലവനായിരുന്നു എന്ന് പലതവണ എനിക്ക് തോന്നി.<br /><br />* * *<br /><br />കൃത്യം ഒരാഴ്ചക്കാലം അപ്പാപ്പന്റെ ഓര്‍മ്മള്‍ എരുമയുടെ തലയുടെ മുകളില്‍ കറങ്ങുന്ന പുഴീച്ചകളെപ്പോലെ എന്റെ തലക്കുമുകളില്‍ വട്ടം കറങ്ങി, ഗള്‍ഫില്‍ വച്ച് അന്തരിച്ച കാസര്‍കോടുള്ള ചില ഗള്‍ഫുകാര്‍ നാട്ടില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പോലെ അപ്പാപ്പാന്‍ വീണ്ടും ഗ്രോസറിയില്‍ വരുന്നത് വരെ.<br /><br />ആള്‍ എമര്‍ജന്‍സില്‍ ലീവിന് ഒന്ന് ഇറാക്ക് വരെ പോയതായിരുന്നു ത്രേ! പാവം.<br /><br />----------<br /><em>ഇതിന്റെ തുടര്‍ഭാഗം ‘അമ്മാമ്മയുടെ ലൈബ്രററി‘ ഉടന്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്.</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-8158138544085014085?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-54317330717297580112009-02-03T22:57:00.000-08:002010-05-25T21:06:53.594-07:00ചില ഇംഗ്ലീഷ് ആല്‍ബങ്ങളില്‍ ഗിറ്റാറ് വായിക്കുന്നവരെ പോലെ അവലക്ഷണം പിടിച്ച കോലമാണെങ്കിലും, അപ്പിഹിപ്പിക്ക് മുടിഞ്ഞ കൂറാടായിരുന്നു.<br /><br />നമ്മുടെ പാദസ്പര്‍ശ്നനത്താല്‍ പാവനമാകപ്പെട്ട ആ ഹോട്ടലിന് പുറമേ, ഗഡിക്ക് നല്ല നിലയില്‍ ഓടുന്ന വേറെ മൂന്ന് ഹോട്ടലുകളും, സ്വന്തമായി ഒരു കപ്പലും വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു!<br /><br />അറബി, ഫാഴ്സി, റഷ്യന്‍, തുടങ്ങിയ ഭാഷകള്‍ അനായാസേന കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന ബോസിന്റെ ഇംഗ്ലീഷും ഹിന്ദിയും പക്ഷെ, നമ്മളേക്കാള്‍ വീക്കായിരുന്നതിനാല്‍, എന്നോട് വല്യ വര്‍ത്താനത്തിന് വരാറില്ല.<br /><br />ഹവ്വെവര്‍, എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം വന്നാല്‍ എടുത്ത് കാച്ചാന്‍ ഞാന്‍ അവിടെ റെസ്റ്റോറന്റില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മലയാളികളോട് ചോദിച്ച്, ‘ഹൌ ആറ് യൂ?‘, ‘ഫൈന്‍, താങ്ക്യൂ‘, “ഐ ലവ് യൂ“, ‘മീ റ്റൂ‘ എന്നിങ്ങനെയുള്ള നിത്യോപയോഗ പ്രയോഗങ്ങള്‍ റഷ്യന്‍ ഭാഷയില്‍ പറയാന്‍ ആദ്യത്തെ ആഴ്ച തന്നെ പഠിച്ചു.<br /><br />‘ഭാഷ അറിയാത്തതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു ഇന്ത്യാക്കാരന്‍, സര്‍വ്വോപരി ഒരു മലയാളി യുവാവ്, കണ്ട റഷ്യക്കാരികളുടെ അടുത്ത് കൊച്ചാവാന്‍ പാടുണ്ടോ?’<p>ഒരു പകല്‍. ഞാനിങ്ങിനെ ഘോരഘോരമായി രാവിലെ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത ബില്ലുകളും‍ വൌച്ചറുകളും തന്നേം പിന്നേം കൂട്ടിയും കുറച്ചും, സിറ്റുവേഷന് യോചിച്ച ‘മട്ടിച്ചാറ് മണക്കണ് മണക്കണ്..‘ പാട്ടും പാടി ബിസിയായി ഇരിക്കുകയാണ്.<br /><br />ഓഫീസില്‍ ഞാനും എം.ഡിയും നെയ്യാമ്പലും മാത്രം. </p>കണ്ണ് മോണിറ്ററിലാണെങ്കിലും കോണ്‍സെണ്ട്രേഷന്‍ ഓഫീസില്‍ മൊത്തമായി വ്യാപിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും എന്റെ നേരെ നോക്കുന്നത് പെട്ടെന്നറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു.<br /><br /><br />എന്നെ നോക്കി നെയ്യാമ്പല്‍, കുളവാഴയോട് എന്തോ കുശുകുശുത്തു. എന്തിറ്റാ പറഞ്ഞേന്ന് കേട്ടില്ല. പക്ഷെ, “ടൈ“ എന്ന് രണ്ട് തവണ അവര്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />ഞാനാലോചിച്ചു. “എന്തായിരിക്കും പറഞ്ഞത്??” നമ്മുടെ ടൈയെ കുറിച്ച് പറയാന്‍ രണ്ട് കാര്യങ്ങളേയുള്ളൂ. ഒന്ന്. ഡൈലി ഞാന്‍ ഒരെണ്ണം മാത്രം കെട്ടിവരുന്നതിനെ പറ്റി. ‘ഈ പേട്ടക്ക് ഈയൊരു ടയ്യേയുള്ളൂ. പുവര്‍ ഗയ്‘ എന്ന സിമ്പതി.<br /><br />അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ, ചത്ത മീന്റെ കണ്ണിന്റെ പോലെയുള്ള ടയ്യുടെ കളറിനെ പറ്റി.<br /><br />നരസിംഹറാവുവിന്റെ പോലൊരു മുഖഭാവമാണ് ഹിപ്പിക്ക് ഡിഫോള്‍ട്ടെങ്കിലും; അന്നേരം, മേയ്ഡ് ഇന്‍ റഷ്യ‍ പറഞ്ഞത് കേട്ട്, ചെറുങ്ങനെയൊന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ‘യാ.. യാ‘ എന്ന് പറഞ്ഞു.<br /><br />തലയുയര്‍ത്തി “അമ്മാ...ആവതില്ലാത്തവനാണ്...“ എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ അവരെ ഒന്നു നോക്കി, വീണ്ടും നമ്മടെ ജോലി തുടര്‍ന്നു.<br /><br /><p>പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഓഫീസില്‍ വന്നപ്പോള്‍, എന്റെ ഡെസ്കില്‍ കാല്‍‌വിന്‍ ക്ലൈനിന്റെ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂട്!<br /></p><p>കൂട് തുറന്നുനോക്കിയ ഞാന്‍ ഒരു മൈക്രോ സെക്കന്റ് അത്ഭുതപരതന്ത്രനായി നിന്നു. (അങ്ങിനെയൊക്കെത്തന്നയല്ലേ?)<br /><br />“പല പല കളറിലും ഡിസൈനിലുമുള്ള ഒരു ഇരുപത്തഞ്ച് പുത്തന്‍ ടൈകള്‍!!!!“ (ഒന്നു രണ്ടെണ്ണം കുറയും)<br /></p><p>“ഓ! അപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു ടയ്യേയുള്ളൂന്ന് വച്ച് അവര്‍ ഒരു നട ടൈകള്‍ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുവാണ്... ഹോ..!! കാണാന്‍ ലുക്കില്ലെങ്കിലെന്താ? സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം ഇവര്‍ക്കുള്ളത് തന്നെ!!”<br /><br />സന്തോഷം വീണ്ടും തലയിലേക്ക് കുതിച്ചു.<br /><br />അന്നവര്‍ ഓഫീസില്‍ വന്നപാടെ,<br /><br />“ബാബു...ടൈ കെട്ടൂ. കൊച്ചമ്മയൊന്ന് കാണട്ടേ!!“ എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ “യു... ടൈ... ലൈക്ക് ദിസ് ...“ എന്ന് ആക്ഷനോടെ, റഷ്യാക്കാരി പറഞ്ഞു.<br /><br />“നൌ??” എന്ന നാണത്തോടെ ചോദിക്കുന്നതിനിടക്ക് ഞാന്‍ ഒരു എഫക്റ്റിന് മൂന്നാല് താങ്ക്യൂവും പറഞ്ഞു.<br /><br />അങ്ങിനെ ചത്തമീന്‍ കണ്ണിനെ മാറ്റി ഞാന്‍ ചുകചുകപ്പാര്‍ന്ന ഒരെണ്ണമെടുത്ത് അളവെടുത്ത് അങ്ങ് കെട്ടി.<br /><br />ടൈ കെട്ട് സൂഷ്മമായി ശ്രദ്ധിച്ച് നിന്ന് കെട്ടിയോനും കെട്ടിയോളും, എന്റെ കെട്ടീര് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍...‘വെരി നൈസ്’ എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് കുളിരുകോരി നിന്ന എന്നോട്, </p><p>“ഇനി അടുത്തത് കെട്ടൂ” എന്നായി.</p><p>‘കളര്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എങ്കില്‍ വേണ്ട, അടുത്തത് കെട്ടിയേക്കാം‘ എന്ന് കരുതി, ടൈ അഴിക്കാന്‍ നേരം റഷ്യക്കാരി പറഞ്ഞു.</p><p>‘നോ..നോ..... അങ്ങിനെ അഴിക്കല്ലേ.... പതുക്കെ മെദുവാ തലയിലൂടെ ഊരി എടുക്കൂ. കരീമിന് കെട്ടാന്‍ അറിയില്ല! ബാബൂ ഓരോന്നോരോന്നായി മറ്റവന്മാരെയും കെട്ടി വക്കു... നാളെ ബിസിനസ്സ് ടൂര്‍ പോകുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് മാറി മാറി കെട്ടാനുള്ളതാണ്! “<br /></p><p>ഓഹോ... അപ്പോൾ അതായിരുന്നു. ഈ മനസ്സിന്റെ ഒരു കാര്യം..<br /></p><p>‘ഓക്കേ.. സർ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓരോന്നോരോന്നെടുത്ത് ഞാന്‍ കെട്ടുമ്പോള്‍, കുറച്ച് മുന്‍പേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കുറെ താങ്ക്യൂകളും ചില സ്വപ്നങ്ങളും തട്ടുകടയുടെ പിറകില്‍ മൊട്ടത്തോട് കിടക്കുമ്പോലെ അനാഥമായി കിടന്നു!</p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-5431733071729758011?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-67359376261521514022009-02-01T03:05:00.000-08:002009-05-04T21:13:27.238-07:00ഇവിടെ വന്ന്; ഒരു 4 മാസം വിസിറ്റ് വിസയില്‍ അനാഥപ്രേതമായി അലഞ്ഞതിന് ശേഷമായിരുന്നല്ലോ എനിക്ക് ഈ ജോലി കിട്ടുന്നത്.<br /><br />അന്ന് ഞാന്, ‍കാണുന്നവരോടെല്ലാം, ടിക്കറ്റെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി അമ്മേടെ മാല പണയം വച്ച കാര്യവും ജോലി ശരിയാവാതെ വന്നാല്‍ തിരിച്ച് പോകാതെ, ഇവിടെ വല്ല വണ്ടിക്കും അട വക്കാനുള്ള എന്റെ പ്ലാനും സുചിപ്പിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ പാവത തോന്നി, ജാതി മത വര്‍ഗ്ഗ വര്‍ണ്ണ കണ്ട്രി ഭേദമന്യേ പലരും എനിക്ക് വേണ്ടി ജോലിക്ക് പരിശ്രമിക്കുകയുണ്ടായി.<br /><br />അപ്പടി, തീപിടിച്ച ജോലി ആഗ്രഹവുമായി നടന്ന എനിക്ക് പലരുടേം സഹായത്തോടെ പലപല ജോലികള്‍ കിട്ടി. അതിലൊരിടം റഷ്യക്കാരികള്‍ വന്ന് താമസിക്കുന്ന ദുബായിലെ ഒരു ഹോട്ടലിലെ എക്കൌണ്ടന്റ് പണിയായിരുന്നു. ഷാര്‍ജ്ജ എക്സ്‌പോ സെന്ററില്‍ ലെതര്‍ എക്‍സ്പോ നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാനിടിച്ച് കയറി പരിചയപ്പെട്ട ഒരു സിറിയക്കാരന്‍ ഓഡിറ്ററുടെ കെയറോഫില്‍ കിട്ടിയ ജോലി.<br /><br />ഇന്റര്‍വ്യൂവിന് ചെന്നപ്പോഴേ എനിക്ക് മൊത്തത്തില്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒന്നാമതായി, 2000 ദിര്‍ഹംസ് എന്ന എന്റെ മോഹശമ്പളം. പിന്നെ, ഇന്റര്‍വ്യൂവറായ ഓഡിറ്ററെ വെയ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നപ്പോള്‍ റിസപ്ഷനിലേക്ക് ഇരച്ച് കയറിയ റഷ്യന്‍ മദാലസക്കൂട്ടം! “സില്‍ക്കും പൂനംദാസ് ഗുപ്തയും ഒന്നും ഇവളുമാരുടെ മുന്‍പില്‍ ഒന്നുമല്ല“ എന്ന് ഇന്റര്‍‌വ്യൂവിന്റെ ടെന്‍ഷനില്‍ പോലും എനിക്ക് തോന്നി.<br /><br />‘അക്കൌണ്ടന്റുകള്‍ അധികം വാഴില്ല‘ എന്ന പ്രോബ്ലം ഈ ഹോട്ടലില്‍ ഉണ്ട് എന്ന് റൂം ക്ലീന്‍ ചെയ്യാന്‍ വന്ന തമിഴന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഒരു വര്‍ഷത്തിനിടക്ക് നാലു പേരെ മാറ്റിയെന്ന്! എനിക്ക് മുന്‍പ് ഇരുന്നിരുന്ന ആളെ ഒഴിവാക്കിയത് എം.ഡി.യുടെ ഭാര്യയോട് പഞ്ചാരക്ക് നിന്നിട്ടാണത്രെ!!<br /><br />അതുകേട്ടിട്ട് എനിക്ക് കാര്യമായി ടെന്‍ഷന്‍ തോന്നിയില്ല. കാരണം, പൊതുവേ മലയാളത്തില്‍ സംസാരം ഇത്തിരി ഓവര്‍ ആണെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ഹിന്ദിയിലും ഞാന്‍ മിതഭാഷിയാണ്. ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം പോലും വിഷമിച്ച് വിഷമിച്ചേ പറയൂ. സിറ്റുവേഷന്‍ അനുസരിച്ച് വല്ല നമ്പറുകള്‍ ഇറക്കാമെന്ന് വച്ചാല്‍ ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴേക്കും, മനുഷ്യന്റെ 500 കലോറി കത്തി തീരും. അനാവശ്യമായി കത്തിക്കാന്‍ പറ്റിയ കലോറിയും ഇല്ലാത്ത ടൈമാണേയ്.<br /><br />എന്റെ ഓഫീസ് റൂം, എം.ഡി. ഇരിക്കുന്ന റൂം തന്നെ. എന്റേതായി ഒരു സൈഡിലെ ഡസ്ക്. അതിന്മേല്‍ കത്തിപ്പോയ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് എടുത്തോണ്ടോടിയ മോണിറ്റര്‍ കണക്കേ കരിപിടിച്ച ഒരു മോണിറ്റര്‍. റൂമില്‍ ഒരു സൈഡില്‍ ഒരു ത്രീ സീറ്റര്‍ സോഫയുണ്ട്. ഒരു ടീപ്പോയി. പിന്നൊരു ഫാക്സ് മെഷീന്‍. ചാലക്കുടി കണിച്ചായീസീല്‍ ഏ.സി.ഇടുമ്പോഴത്തെ പോലെ ഒരു മണവും!<br /><br />ആദ്യ ദിവസം ഒരു പത്തുമണിയായപ്പോള്‍ എം.ഡി.വന്നു.<br /><br />ഹിപ്പി തലമുടിയും ബുള്‍ഗാന്‍ താടിയും കൊരങ്ങന്‍ കുമ്പളങ്ങ കടിച്ച പോലെ മുഖഭാവവുമായി ഒരു മൊതല്‍. തലേന്നത്തെ കെട്ട് വിടാത്ത കണ്ണുകള്‍. ഷേയ്ക്ക് ഹാന്റ് കൊടുത്തപ്പോള്‍ എരുമയുടെ മുലകള്‍ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച പോലെ പിളുപിളൂന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ഫീലിങ്ങ്! എന്നോട് ‘ഹായ്’ എന്ന് മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. ഞാനും.<br /><br />ജോലി അധികമില്ല. അധികമില്ല എന്നു വച്ചാല്‍ വളരെ കുറവ്. കേഷ് ബുക്ക് മെയിന്റെയിന്‍ ചെയ്യലാണ് മെയിന്‍ പണി. ഗോള്‍ഡന്‍ ബാറില്‍ ബില്ലെഴുതുന്ന സ്പീഡില്‍ എഴുതിയാല്‍ മാക്സിമം അരമണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് തീര്‍ക്കാവുന്ന പണിയേ ഉള്ളൂ. ഇതും വച്ച് ഞാന്‍ കാലത്തുതൊട്ട് വൈകുന്നേരം വരെ എപ്പടി ഇരിക്കും എന്നതായിരുന്നു മെയിന്‍ റ്റെന്‍ഷന്‍! ജോലി കിട്ടിയ ഉടനേ വെറുതെ ഇരുക്കരുതെന്നാണല്ലോ പ്രമാണം.<br /><br />അന്ന് ഹിപ്പി ചേട്ടനെ കാണാന്‍ കുറെ പേര്‍ വന്നു. ആളോട് ‘അസ്സലാമു’ പറയുന്ന കൂട്ടത്തില്‍, എനിക്ക് വിഷമായാലോ എന്നോര്‍ത്ത് എന്നോടും പറഞ്ഞു.<br /><br />രാവിലെ അവിടെ എനിക്ക് ബ്രേയ്ക്ക് ഫാസ്റ്റ് തന്നിരുന്നു, ഗസ്റ്റുകളുടെ കൂടെ.<br /><br />ജ്യൂസ് കൊടുക്കാന്‍ നിന്ന ഒരു തൃശ്ശൂരുകാരന്‍ “ലഞ്ചിന് ഒരുമണിയാവുമ്പോള്‍ പോരേ ട്ടാ“ എന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരുമണി ആവാന്‍ വെയ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കേ, ഒരു പന്ത്രണ്ടുമണിയാപ്പോള്‍ തുമ്പോലാര്‍ച്ചയില്‍ ഷീല വരുമ്പോലെ അന്നനടായും നടന്ന് ഒരു ഇടിവെട്ട് ചേച്ചി വന്നു.<br /><br />ഷേയ്പ്പൊക്കെ ഏറേക്കുറെ സെയിം സെയിം. പക്ഷെ, മേയ്ക്കപ്പില്‍ ചെറിയ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു! “ പൊന്നും കുടത്തിനെന്തിനാ പൊട്ട്? അയ്യപ്പേട്ടനെന്തിനാ മുണ്ട്?“ എന്ന് പറഞ്ഞപോലെയായിരുന്നു ചുള്ളത്തിക്ക് ഡ്രസിന്റ് കാര്യം.<br /><br />ക്രോസ് ബെല്‍റ്റ് മണിയോ, കെ.എസ്.ഗോപാലകൃഷണനോ കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു 25 പടത്തിന് ഒരുമിച്ച് ഡേറ്റ് വാങ്ങിയേനെ!<br /><br />ചേടത്ത്യാര് വന്നപാടെ എം.ഡി.ക്കൊരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. ആള്‍ക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയിരിക്കില്ല. പക്ഷെ, എനിക്ക് അടിമുടി കോരിത്തരിച്ചു. വെറുതേ!<br /><br />“അപ്പോള്‍ ഇതാണ് എനിക്ക് മുന്‍പ് ഇരുന്നവന്റെ ജോലി കളഞ്ഞ ആ റഷ്യക്കാരി കൊച്ചമ്മ!“ എന്നുറപ്പിക്കാന്‍‍ വേറേ ക്ലൂ വേണ്ടി വന്നില്ല.<br /><br />ഞാന്‍ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ നേരെയായിട്ടാവും മിക്കപ്പോഴും റഷ്യക്കാരി ചേടത്ത്യാര്‍ വന്നിരിക്കുക. ഞാന്‍ പരമാവധി ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കാതെ ഇരിക്കും. കണ്ട്രോള്‍ കിട്ടാന്‍ ഡെസ്കില്‍ കാണും പാകത്തില്‍, നാട്ടിലെ പണയവിവരപട്ടിക എഴുതി വച്ചു. എന്നാലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ അറിയാതെ വെറുതെ നോക്കിപ്പോകും.<br /><br />അതൊഴിവാക്കാന്‍ ഞാന്‍ പതുക്കെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സൈഡിലേക്ക് തിരിച്ച് വച്ച്, കസേരയും ചെരിച്ച് ഇരുന്നു.<br /><br />റഷ്യക്കാരി ആദ്യമാദ്യമൊന്നും എന്നെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചെറിയ തോതില്‍ മിണ്ടാട്ടം തുടങ്ങി. പിന്നെ പിന്നെ ചിലപ്പോളൊക്കെ എന്നെ,<br /><br />“ബാബൂ‍...” എന്ന് വിളിച്ച് ചില സംശയങ്ങള്‍ ചോദിക്കും. “ബാബൂ എന്നത് ബ്രദര്‍ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലാണ് വിളിക്കുന്നത്, പരിഭ്രമിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല!” എന്ന് എന്നോട് അവിടെയുള്ള ഒരു ആള്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />എന്തായാലും ഞാന്‍ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറഞ്ഞ്, ജോലി കളയിക്കാതെ നിന്നു.<br /><br />ഒരു ദിവസം എം.ഡി. ഇല്ലാത്ത ടൈമില്‍ എന്നോട് വന്ന് സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു:<br /><br />“കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഷോപ്പിങ്ങിന് പോയപ്പോള്‍ ഒരു ചെരിപ്പ് വാങ്ങി തരാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് ഈ കരീം (എം.ഡി.) എനിക്ക് വാങ്ങി തന്നില്ല. വെറും 250 ഡോളറേ വിലയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ!” എന്ന്.<br /><br />ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.<br /><br />‘നിന്റെ കെട്ടിയോന്‍ നിനക്ക് ചെരുപ്പ് വാങ്ങിത്തരാത്തതിന് ഞാനെന്ത് ചെയ്യാനാ?‘<br /><br />എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ്, പ്രത്യേകിച്ച് അര്‍ത്ഥമൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ചിരിയുമായി ഇരുന്നു.<br /><br />ചിലപ്പോള്‍ ഇത് പണ്ട് പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ വച്ച് പൂക്കോടന്‍ അനിലിനോട്, ‘നിനക്ക് ഇ.എം.എസ്. നെ ആണോ കരുണാകരനെയാണോ ഇഷ്ടം?’ എന്ന് ചോദിച്ചപോലെയാകുമേ! പോലീസുകാരന്‍ ഏത് പാര്‍ട്ടിക്കാരനാണെന്ന് നമുക്കറിയില്ലല്ലോ?<br /><br />* * * *<br /><br />ഹവ്വെവര്‍, രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നേം അവിടന്ന് പറഞ്ഞ് വിട്ടു!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-6735937626152151402?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-65963370523687239422009-01-21T01:41:00.001-08:002010-05-23T03:12:14.983-07:00കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് ഞാനത് കണ്ടെത്തിയത്. എന്നെ കുറെ കാലമായി ആരും ഉപദേശിക്കാറില്ല. ആക്ച്വലി എന്നെ ഉപദേശിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണ്. പക്ഷെ, ആരും ഉപദേശിക്കാനില്ല! :)<br /><br />ജീവിതത്തില്‍ എന്റെ അച്ഛന്റെ ഒരു ചേട്ടനോട്, അതായത് എന്റെ വേലായുധന്‍ വല്യച്ഛനോട് എനിക്ക് എന്നും ഒരു കടപ്പാടുണ്ട്. സംഗതി ആളെ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായില്ല. കാരണം, അപ്പോഴേക്കും ആള്‍ സ്കൂട്ടായി. വല്യച്ഛനെ പറ്റി..പറയും മുന്‍പ് കുറച്ച് ചരിത്രം പറയാം.<br /><br />ഈ ആളൂര്‍ എടത്താടന്മാര്‍ 400 കൊല്ലം മുന്‍പ് കണ്ണൂര്‍ സൈഡില്‍ നിന്ന് ഒരു അച്ഛനും 4 മക്കളും ആളൂര്‍ വന്ന്, ഏരിയ വെട്ടിപ്പിടിച്ചുണ്ടായതാണ്. കാരണവന്മാരില്‍ ഏറ്റവും പുലി, എടത്താടന്‍ കോന്നി എന്ന് പേരുള്ള ഗഡിയായിരുന്നു. ആളെന്റെ മുതുമുത്തച്ഛനായിരുന്നു. (ഒരു സെക്കന്റ്, ഞാനൊന്ന് പറഞ്ഞ് നോക്കട്ടെ. എടത്താടന്‍ കോന്നി മകന്‍, അയ്യപ്പന്‍ മകന്‍, രാമന്‍ മകന്‍ ആണ് ഞാന്‍. യെസ്, കറക്റ്റ്. മുതുമുത്തച്ഛന്‍ തന്നെ.)<br /><br />അദ്ദേഹത്തിന് 1000 ഏക്കര്‍ ഭൂമി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് പറയുന്നത്. (എന്തെങ്കിലും കുറയുമായിരിക്കും. പക്ഷെ, റൌണ്ട് ഫിഗറിലാണ് കേള്‍വി). അതിഭയങ്കര ഐഡിയയുള്ള ഈ മൊതലാണ്ത്രേ അമ്പലം പണിതതും സ്കൂളിന്റെ ഐഡിയ ഉണ്ടാക്കിയതുമെല്ലാം.<br /><br />പക്ഷെ, ആള്‍ക്ക് ശേഷമുണ്ടായ തലമുറയിലെ ചില പടലയിലെ ആണ്മക്കളൊന്നും വല്യ റേയ്ഞ്ച് ഉള്ളവരല്ലാത്തതിനാല്‍ തക്കിടതരികിട കൈത്തൊഴിലും വെള്ളമടിയും പെണ്ണുപിടിയുമായി നടന്ന് സ്വത്തൊക്കെ വിറ്റ് കളഞ്ഞു. പിന്നെം ബാക്കി വന്ന സ്ഥലങ്ങള്‍ പെണ്‍പിള്ളാരൊക്കെ ഭയങ്കര ഗ്ലാമറായതിനാല്‍ കല്യാണം നടത്താല്‍ വിറ്റും പോയി. ആ ബ്രാഞ്ചുകള്‍ വല്ലാതെ ശോഷിച്ചുപോയി.<br /><br />അങ്ങിനെ എന്റെ വേലായുധന്‍ വല്യച്ഛന്‍ സ്വന്തായുണ്ടായിരുന്ന മുപ്പത് ഏക്കറോളം സ്ഥലം വിറ്റ് വിറ്റ് അവസാനം ഒരു പീസ് ഭൂമി പോലും ബാക്കി വക്കാതെ എട്ടൊമ്പത് പിള്ളേരേം ഭാര്യയേയും ഉപേക്ഷിച്ച് പോവുകയായിരുന്നു. എങ്ങോട്ട് പോയീന്നോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോന്നോ അറിയില്ല.<br /><br />തമ്മില്‍ ഡീസന്റ് അച്ഛനായിരുന്നു. അച്ഛന്‍ ആളൂര്‍ത്തെ ഭാഗം കിട്ടിയ ഭൂമി വിറ്റ കാശും കൊണ്ടുവന്ന് കൊടകര 75 സെന്റ് സ്ഥലം വാങ്ങി അമ്മയെ കല്യാണവും കഴിച്ച് യാതൊരു അലമ്പിനും പോകാണ്ട് കള്ള് ചെത്തും കൃഷിപ്പണിയുമായി ജീവിച്ചു. പിന്നെ അമ്മ കുടുംബം നോക്കാന്‍ നല്ല മിടുമിടുക്കി ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് ആടിനെ വളര്‍ത്തിയും എരുമയെ വളര്‍ത്തിയും പാല്‍, മോര്‌, നെയ്യ്, എന്നിവയുടെ ബിസിനസ്സും ഓലമെടഞ്ഞു വിറ്റും ബാക്കി വരുന്ന കള്ളുകൊണ്ട് ചൊര്‍ക്കയുണ്ടാക്കി വിറ്റും അച്ഛന് ഫുള്‍ സപ്പോര്‍ട്ട് കൊടുത്തതുകൊണ്ട്, വല്ലാണ്ട് ആര്‍ഭാടത്തിനൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും കടമോ ഇല്ലായ്മയോ വസ്തു വില്‍ക്കലോ ഇല്ലാതെ, ഉരുണ്ടുപിരണ്ട്, ചെറിയ രീതിയില്‍ ജീവിച്ചു.<br /><br />അമ്മ ഞങ്ങളെ ചെറുപ്പത്തിലേ ഉപദേശിച്ച് ഉപദേശിച്ച് ഒരു വഴിക്കാക്കി, ഉപദേശം പരിപാടി അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ നേരം പറയണ ഒരു ഡയലോഗുണ്ട്, “അമ്മ പറയണത് കേക്കാതെ നടന്നാല്‍...നിങ്ങള്‍ക്കും വേലായുധന്‍ വല്യച്ഛന്റെ ഗതിയാവും” എന്ന്.<br /><br />അപ്പോള്‍, സംഗതി അമ്മ പറയുന്നതില്‍ എതിരഭിപ്രായമുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ ‘റിസ്കെടുക്കണ്ടാ’ ന്ന് വിചാരിച്ച് അനുസരിക്കും. അതുപോലെ, കനാല്‍ തിണ്ടത്ത് വീട്,റേഷനരി ചോറ്. ഇതും ഒരു പേടിപ്പിക്കല്‍ ഐറ്റം ആയിരുന്നു.<br /><br />ഉപദേശിക്കാന്‍ ആളുണ്ടാവുക എന്ന് വച്ചാല്‍ അതൊരു വല്യ കാര്യമാണ് ട്ടാ. കാഴ്ച പോണം, കണ്ണിന്റെ വില അറിയാന്‍. സത്യായിട്ടും!<br /><br />ആ വിഷമം മാറ്റാന്‍ ഞാന്‍ സോനയേം പിള്ളേരേം ഉപദേശിച്ച് ഉപദേശിച്ച് ഒരു വഴിക്കാക്കും. ഓഫീസിലെ എല്ലാവരേം ഉപദേശിക്കും. പുതിയ ബ്ലോഗേഴ്സിനെ വല്ലതും എയിമിന് കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ അവരുടെ കാര്യം പോക്കാ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-6596337052368723942?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-39903479246554272352009-01-19T19:24:00.000-08:002009-01-19T20:18:36.312-08:00ജുമൈര റോഡില്‍ മുട്ടിന് മുട്ടിന് ഭണ്ഢാരം വച്ചിട്ടിള്ളതുകൊണ്ട് ഇനിമുതല്‍ എമിറേറ്റ്സ് റോഡ് പിടിക്കാമെന്ന് വച്ചു. <br /><br />എമിറേറ്റ്സ് റോഡ് ഒരു സൈഡില്‍ തന്നെ 6 ട്രാക്കാണിപ്പോള്‍. പണ്ട് മൂന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അഞ്ചേകാലിനാണിറങ്ങിയത്. തിരക്ക് കുറവാണ്. 6 മണിയുടെ വിത്സന്റെ ഏഷ്യാനെറ്റ് വാര്‍ത്ത കഴിയുന്നതിനും മുന്‍പ് ഓഫീസിലെത്തി.<br /><br />വിത്സന്റെ വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കാന്‍ എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്. അവന്‍ നമ്മുടെ ഭയങ്കര കൂട്ടല്ലേ? അതുകൊണ്ട് ഓരോ വാര്‍ത്തയും വായിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നിയേക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചിരി വരും. കഴിഞ്ഞ ബുധനാഴ്ച രാവിലെ വാര്‍ത്ത കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിളിച്ച്, “എന്ത്യേഡാ ഇന്ന് എന്റെ പിറന്നാളെന്ന് നീ വാര്‍ത്തയില്‍ പറയാഞ്ഞേ?” എന്ന് ചോദിച്ചതിന് ‍ കേട്ട 4 ഹകള്‍ (ഹ ഹ ഹ ഹ) എനിക്ക് പിറന്നാള്‍ സമ്മാനമായി. അവനെന്നെ ഓണ്‍ എയറില്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്ത് പിറന്നാള്‍ പൊലിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും ഞാന്‍ തന്ത്രപൂര്‍വ്വം ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ഒരു കാര്യവുമില്ലാണ്ട് എന്ത് ഇന്റര്‍വ്യൂ. പണ്ടെങ്ങോ കൊടകരപുരാണം എഴുതിയുരുന്നൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ടിന്താ കാര്യം? ബ്ലോഗിലെ പുതിയ ന്യൂസുകള്‍ പോലും എനിക്കറിയില്ല. <br /><br />ബുക്ക് റിപ്പബ്ലിക്ക് എന്ന ഒരു മഹത്തായ സംരംഭം ഉരുത്തിരിഞ്ഞിട്ട്, അതിനുവേണ്ടി ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. സിമിയുടെ പുസ്തകം ഇറങ്ങിയിട്ട് ഒരു മീറ്റ് സംഘടിപ്പിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചു. നടന്നില്ല. സിമിയുടെ പുസ്തകം സങ്കുചിതന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് അടിച്ചുമാറ്റി വായിക്കുകയായിരുന്നു അവസാനം. ഡയറിയെഴുത്ത് പരമരസം. വേറെ ഒന്നും അറിയില്ല.<br /><br />സംഗതി ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും ഞാന്‍ എടത്താടന്‍..എടത്താടന്‍ എന്ന് സ്വയം പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പലരും എന്നെ “എടത്താടാ..” എന്നാണ് എന്നെ വിളിക്കുന്നതെങ്കിലും, ശരിക്കും ഒറിജിനല്‍ എടത്താടന്മാര്‍ ഭൂരിപക്ഷവും എന്നെ അറിയില്ല. അച്ഛന്‍ എടത്താടന്മാരുടെ ഹെഡ് ഓഫീസ് ആയ ആളൂര്‍ന്ന് കുടുക്കയും കത്തിക്കുടും കൊണ്ട് 50 കൊല്ലം മുന്‍പ് പോന്ന് കൊടകര ബ്രാഞ്ച് തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടാണങ്ങിനെ സംഭവിച്ചത്. <br /><br />പക്ഷെ, കൊടകര ബ്ലോഗിലെ അഭ്യാസത്തെ കുറിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു തല്പരകക്ഷി, എന്നെ അന്വേഷിച്ച്‍ വീട്ടില്‍ വന്ന് ഡീറ്റെയ്‌ത്സ് എടുത്ത് അങ്ങിനെ എടത്താടന്‍ ട്രസ്റ്റിന്റെ വക ഇത്തവണയിറങ്ങിയ സൊവനീറില്‍, ‘കഥ പറയുന്ന എടത്താടന്‍’ എന്ന പേരില്‍ എന്റെ അച്ഛന്റേം അമ്മേടേം എന്റെയുമൊക്കെ ഫോട്ടോയൊക്കെ വച്ച് ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നൂത്രേ!<br /><br />വെറും 1000 കോപ്പിയോളം ഇറങ്ങുകയും വെറും 100 പേരോളം വായിക്കുകയും മാത്രം ചെയ്യുന്ന സൊവനീറായിരിക്കാമത്. പക്ഷെ, ജീവിതത്തിലെ കൊച്ചുകൊച്ചു സന്തോഷങ്ങള്‍! ഈ കൊച്ച് സന്തോഷം എനിക്കുണ്ടായതിന്റെ ഒരേയൊരു കാരണം, ഈ ബ്ലോഗിങ്ങാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണിവിടെ പറഞ്ഞതും. പതിമൂന്ന് വര്‍ഷം മുന്‍പ് മരിച്ചുപോയ എന്റെ അച്ഛനെ, പത്തു വര്‍ഷം മുന്‍പ് മരിച്ചുപോയ എന്റെ അമ്മയെയൊക്കെ ചിലപ്പോള്‍ ആളൂരുള്ള പലരും ഇതുവഴി ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തുകാണും. “ഇത് കൊടകരേലുള്ള രാംപാപ്പന്റെ മോനാണല്ലേ?” എന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. <br /><br />അവരൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കും ഭയങ്കര സന്തോഷായേനിരുന്നൂ...ല്ലേ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-3990347924655427235?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-68292225906595139462009-01-18T20:16:00.000-08:002009-01-19T00:56:34.636-08:00തണുത്ത വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത് തന്നെ ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചര്‍ കിട്ടി, ജുമൈര റോഡില്‍ വച്ച്. വെറും തുശ്ചമായ 80 കി.മി.യിലായിരുന്നു ഞാന്‍. എന്നിട്ടും ആ ദുഷ്ടന്‍, ക്യാമറ എന്നെ ഫോട്ടോയെടുത്തുകളഞ്ഞു.<br /><br /><br />രാവിലെ ചേച്ചിക്കൊന്ന് വിളിച്ചേക്കാമെന്ന് കരുതി, ഹാന്‍സ്ഫ്രീ ചെവിട്ടില്‍ തിരുകി ഉറപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കേയാണ്, മുന്നില്‍ മിന്നായ പ്രഭ കണ്ടത്. ഒരു സമാധാനത്തിനായി രണ്ടു സൈഡിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കി, വേറെ വല്ല വണ്ടിയും അടുത്തുണ്ടോ? ഇന്നത്തെ ഭാഗ്യവാന്‍ അവരാരെങ്കിലുമാണോ? എന്ന ലൈനില്‍. ഒരു മ. കു.വും (മനുഷ്യ കുഞ്ഞും) ഇല്ലായിരുന്നൂ! :(.<br /><br />ബ്ലഡ് ഗ്രൂപ്പ് ഏതായാലും മനുഷ്യന്‍ ബി പോസറ്റീവ് ആയാല്‍ മതി എന്നല്ലേ? ഇതിലും വല്യ മുക്കാലിഫ കിട്ടാനിരുന്നാണെന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാം. ഹും!<br /><br />എന്നാലും 210 ദിര്‍ഹം... എന്നുവച്ചാല്‍ പ്രിയ ബേക്കറിയില്‍ കൊടുത്തിരുന്ന കാലത്ത്, 546 കുപ്പി പാലിന്റെ കാശാണ്. (210 x 13 = 2730 / 5 = 546) അതോര്‍ക്കുമ്പോഴാണ്!<br /><p>ഇന്നലെ ജി.എം.നോട്, താ‍മസം ജെബെല്‍ അലിക്കടുത്ത് എവിടേക്കെങ്കിലും ഏപ്രിലോടെ മാറ്റുന്നതിനെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. ഷാര്‍ജ്ജയില്‍ നിന്ന് പോക്കുവരവ് ഒരു രക്ഷയുമില്ലാണ്ടായി. ഇന്നലെ രാവിലെ ആറുമണിക്ക് ഇറങ്ങിയ ഞാന്‍ രണ്ടു മണിക്കൂറും മുനുസവും കൊണ്ടാണ് ഓഫീസിലെത്തിയത്. ഒരു മണിക്കൂറോളം ഒരു സ്പോട്ടില്‍ അങ്ങടൂല്യ ഇങ്ങടൂല്യ എന്ന നിലക്ക് കിടന്നു. </p><p>താമസം മാറുന്നതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞത്, ഒരു നമ്പറും കൂടെയായിരുന്നു. ഓടുന്ന കുത്തക്ക് ഒരു മുഴം മുന്‍പേ റോള്‍. “മാറാന്‍ വരട്ടേ!” എന്നെങ്ങാനും പറഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പുവശം ഊഹിച്ച് കാല്‍ക്കുലേഷന്‍ തുടങ്ങാലോന്ന് വച്ചിട്ടുകൂടെയാണ്. </p><br />“എപ്പോള്‍ മാറേണ്ടതായിരുന്നു!“ എന്നാണ് ചുള്ളന്‍ പറഞ്ഞത്.<br /><br />സത്യത്തില്‍ എന്റെ ജി.എം. ആക്വചലി ആളൊരു നല്ല മനുഷ്യനാണ്. 56 വയസ്സായി. എങ്കിലും കല്ലൊരല് പോലെയാണ് ബോഡി. ഡൈലി 8 കിലോ മീറ്റര്‍ ഓടുമത്രേ. അതും പത്തിരുപത് കൊല്ലമായി, മുടക്കമില്ലാതെ. സമ്മതിച്ചു ട്ടാ. എന്ത് ക്ലൈമറ്റ് ചേഞ്ചുണ്ടായാലും, മീശമാധവേട്ടന്‍ ഒന്ന് ചുമക്കുക പോലും ചെയ്യില്ല. നാല്പത് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ നമ്മുടെ ടീം, കണ്ട ചിക്കനും മട്ടനും വച്ചലക്കി, കള്ളും കുടിച്ച്, വയറും ചാടി ഷുഗറും പ്രഷറും കൊളത്തില്‍ സ്റ്റോണും കൊണ്ട് (കട്:വക്കാരി) “എന്റെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ട്, ബാക്കിയുള്ളവന്റെ ജന്മം പോയി“ എന്ന് പറഞ്ഞ് നടക്കുന്നു. ഇത് അമ്പത്താറ് വയസ്സിലും കടേശമുറി യായി നടക്കുന്നു.<br /><br />ഇന്നലെ മാമ്പ്രക്കാരന്‍ പ്രമാണി, നാട്ടില്‍ നിന്നും വന്നു. എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ രാത്രി പതിനൊന്നുമണിക്ക് പോകേണ്ടതുകൊണ്ട്, താരേ സമീന്‍ പര്‍ എടുത്ത് കണ്ടു. ഗംഭീര പടം.<br /><br />ഇന്നലെ കൊടകര അമ്പായിരുന്നു. അവന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ബീഫ് ഫ്രൈ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. അവന്റെ അമ്മക്ക് നോണ്‍ വെജുണ്ടാക്കാന്‍ ഭയങ്കര എയിമാണ്. വിക്ടോറിയയില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാ കൊല്ലം അമ്പിനും അവന്റെ വീട്ടില്‍ പോയി മാത്തനും ഞാനും കൂടെ നല്ല പെരുക്ക് പതിവുണ്ട്. (അവന്റെ അമ്മക്ക് അതൊക്കെ ഇപ്പഴും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.. എങ്ങിനെ മറക്കും? ഒരോ കിലോയല്ലേ തീര്‍ത്തുകൊടുക്കാറ്!)<br /><br />കിടന്നപ്പോള്‍ 12 മണി<br />എണീറ്റത്: 4:30. ശോ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-6829222590659513946?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-53635231090505958322009-01-17T22:49:00.000-08:002009-01-19T00:54:20.550-08:00അങ്ങിനെ ഹരിഹരേട്ടന്റെ ജോലിയും പോയി!<br /><br />“ശ്രീലങ്കന്‍ സേന കിളിനോച്ചിയും പിടിച്ചെടുത്തു“ എന്ന ന്യൂസ് റേഡിയോയിലൂടെ കേള്‍ക്കുന്ന തമിഴ് പുലിയുടെ മാനസികാവസ്ഥയാണ് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളുടെ ജോലി പോയി എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍. :(<br /><br />കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച ദുബായ് മാരത്തോണ്‍ നടന്നു. കമ്പ്ലീറ്റ് സമ്മാനങ്ങളും കറമ്പന്മാര്‍ അടിച്ചോണ്ടുപോയി. ജുമൈര റോഡില്‍ “കുടിവെള്ളം” എന്ന ബോര്‍ഡ് ഇടക്കിടെ എഴുതി വച്ചേക്കണത് കണ്ടപ്പോള്‍, ഫ്രീയായി ടീ ഷര്‍ട്ട് കിട്ടുമല്ലോ എന്നു കരുതി ഞാനൊന്ന് ഓടിയാലോ എന്ന് കരുതിയതായിരുന്നു. പിന്നെ, റെജിസ്ട്രേഷന്‍ ഫീയുണ്ട് എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ആവേശം ഒന്നടങ്ങി. തന്നെയുമല്ല, 40 കിലോ മീറ്ററേയ്! അതും 10 ഡിഗ്രിക്കടുത്ത് ടെമ്പറേച്ചറില്‍ രാവിലെ 6:30 ന്. മൂത്രസഞ്ചി തവള എയര്‍ പിടിച്ച പോലെയാലും ഞാന്‍ വെള്ളിയാഴ്ച എട്ടുമണി കഴിയാണ്ട് എണീക്കില്ല. പിന്നെയല്ലേ... ഈ മഞ്ഞത്ത് 40 കിലോ മീറ്റര്‍! എന്റെ പട്ടി ഓടും.<br /><br />“ഹരിഹരേട്ടോ മാരത്തോണ്‍ ഓടുന്നുണ്ടോ?“ എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ വിളിച്ചപ്പോഴാണ്, കമ്പനിയില്‍ നിന്ന് ആളെ ഓടിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞത്. സംഗതി ആള്‍ക്ക് നാട്ടില്‍ പോയാല്‍ വല്യ കഷ്ടപാട് വരും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എങ്കിലും, ജോലി പോവുക എന്നത് ഒരു ഫീലിങ്ങ് തന്നെയല്ലേ? ഡൈലി റുട്ടീനില്‍ നിന്ന് മാറി വേറെ... അതും ഒരു സങ്കടം തന്നെ.<br /><br />കരുവാന്റെ വളപ്പിലെ മുയലുകളുടെ പോലെയായി ഇവിടെ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും. പതിനാല് കൊല്ലത്തിനിടക്ക് ഇവിടെയുള്ള ആളുകള്‍ക്ക് ഇത്രക്കും റ്റെന്‍ഷന്‍ വന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.<br /><br />പണ്ട് ഇറാക്ക്, കുവൈറ്റ് ആക്രമിച്ച റ്റൈമില്‍, കുവൈറ്റ് കാരോട് “നിങ്ങള്‍ടവിടെ ബോംബ് വീണോ?” എന്ന് ചോദിക്കും പോലെയാണിപ്പോള്‍ ഇവിടെ. ആരുവിളിച്ചാലും ആദ്യ ചൊദ്യം “അവിടെ കമ്പനിയില്‍ ബിസിനസ് എങ്ങിനെ?” എന്നാണ്. എന്നുവച്ചാല്‍, എത്ര നാളുകൊണ്ട് പണി പോകും?? എന്നത് തന്നെ.<br /><br />ഇന്നലെ മീന്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോയപ്പോള്‍ “ചാള, അയില“ തുടങ്ങിയ ഐറ്റംസിനാണ് ഇപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ ചിലവ് എന്നാണറിഞ്ഞത്. നല്ല പെടക്കണ ചാള കിലോക്ക് അഞ്ച് ദിര്‍ഹമേയുള്ളൂ. ഞാനും വാങ്ങി 2 കിലോ.<br /><br /><em>ഓടോ: പിടക്കണ ചാളയെ (ജീവനോടെ) ബ്ലോഗര്‍മ്മാര്‍ ആരെങ്കിലും കണ്ടവരുണ്ടോ? </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-5363523109050595832?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-11465517555008538322009-01-05T23:08:00.000-08:002009-01-06T01:31:20.354-08:00ക്രിസ്തുമസും ന്യൂയറുമൊക്കെ പ്രമാണിച്ച് ദുബായ് അതിന്റെ മാക്സിമം ഗ്ലാമറില്‍ നില്‍ക്കുകയാണിപ്പോള്‍. (ഒരാഴ്ച മുന്‍പ് എഴുതി തുടങ്ങിയ പോസ്റ്റാണ്!). എമിറേറ്റ്സ് മാളിന്റെ അകത്തെ ക്രിസ്മസ് ട്രീ കണ്ട്, “ഏറെക്കുറെ കനകമലയുടെ ഹൈറ്റുണ്ടല്ലോ?” എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ദുബായ് മാളില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു എവറസ്റ്റ്; മാല ബള്‍ബും നക്ഷത്രങ്ങളും ഞാട്ടിയിട്ട് നില്‍ക്കുന്നു!!<br /><br />യു.ഏ.ഇ. വീണ്ടും സ്വറ്ററിന്റകത്ത് കയറി തുടങ്ങി. നിരത്തിലും മാളുകളിലും സ്വെറ്ററിട്ട് പോകുന്നവരെ കാണുവാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയാണ്. മൊത്തം ഉണ്ടന്മാരും ഉണ്ടത്തികളും! തടിച്ചിരിക്കുക അല്ലെങ്കില്‍ പുഷ്ടിമയോടെ ഇരിക്കുക എന്നത് ഒരു ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ലക്ഷണമായിട്ടാണ് ഏരിയയില്‍ പണ്ടൊക്കെ പറയുക. <br /><br />കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് പോയ പെണ്ണുങ്ങള്‍ തടി വച്ചാല്‍, ‘അവള്‍ക്ക് പരമ സുഖമാ, വട്ടച്ചക്കാല ഉരുണ്ടുരുണ്ട് നടക്കണത് കണ്ടില്ലേ?’ എന്ന് പറയും. സ്‌ലിമ്മായി ഇരിക്കുകയാണെങ്കില്‍...‘അയിന് അവിടെ വല്ലാത്ത കഷ്ടപ്പാടാ... ഞവറോണിയായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടോ? പാവം!‘ എന്നും പറയും. പുറത്തേക്ക് ജോലിക്ക് പോകുന്നവരെപ്പറ്റിയും ഇതേ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് തന്നെ. <br /><br />ഞാന്‍ ഇവിടെ വന്ന കാലത്ത് പാല്‍, മുട്ട, ബട്ടര്‍, ചിക്കന്‍ എന്നിവ വച്ച് കാച്ചിയിരുന്നതിന്റെ സെക്കന്റ് ലക്ഷ്യം ഈ പരമസുഖ ജോലി ഇമേജായിരുന്നു!! (ഒന്നാം ലക്ഷ്യം പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ...)<br /><br />ഹാര്‍ട്ടറ്റാക്ക് വിസയില്‍ ഏരിയയില്‍ നിന്ന് കുറെ പേര്‍ സ്കൂട്ടായതിന് ശേഷം ഇപ്പോള്‍ പൊതുവില്‍ എല്ലായിടത്തും ആ ധാരണ മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇപ്പഴും മനസ്സിന്റെ ഉള്ളില്‍ പഴേ അഭിപ്രായം ഉണ്ട് എനിക്ക്, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും.<br /><br />രാവിലെ കുളിക്കുമ്പോള്‍ തലയില്‍ തേക്കുന്ന കേശാമൃതം തണുത്ത് കട്ടയായി, അരവണ പായസം പോലെയാവല്‍ തുടങ്ങി, വീണ്ടും (അരിമണിയുടെ കുറവേ ഉള്ളൂ). അതെല്ലാ ജനുവരിയിലും പതിവാ. വാഷ് ബേയ്സന്റെ ലൈറ്റിന്റെ മുകളില്‍ വച്ചാണ് പണ്ടേ ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുക. നല്ല തണുപ്പില്‍ അതും രക്ഷയില്ല. ജെബെല്‍ അലിയില്‍ കമ്പാരിറ്റീവ്ലി തണുപ്പ് കൂടുതലാ. അവിടെ ക്യാമ്പില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ കൂടെകിടപ്പന്‍ സര്‍ഫറാസ്, രാവിലെ ഞാന്‍ ഞാന്‍ കേശാമൃതം തോണ്ടിയെടുത്ത് തേയ്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട്, “എന്തുണ്ടാദ്??“ എന്ന് ഉറുദുവില്‍ ചോയ്ചു. <br /><br />ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഇത് നെല്ലായി കാളന്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന മള്‍ട്ടി പര്‍പ്പസ് ഓയില്‍ ആണെന്ന്. താരനും മുടികൊഴിച്ചലും അകാലനരയും തടയാം, സുഗന്ധത്തിനായി ഹെയര്‍ ഓയിലാക്കാം, ഒന്ന് തണുപ്പിച്ചാല്‍ ഗ്രീസായും ഉപയോഗിക്കാം എന്ന്. <br /><br />ആ വെളിച്ചെണ്ണ തേച്ച് കുളിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം, ടി അമൃതത്തിന്റെ ബോട്ടിലിന്റെ ലേബല്‍ പടം ഉളുമ്പത്തുംകുന്നിലുള്ള ഒരു കൊച്ചിന്റെയായതുകൊണ്ടല്ല. ലത് എന്റെ കുടുംബവെളിച്ചെണ്ണയായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. <br /><br />അവളെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്താല്‍, അമ്മയും മക്കളും കൂടെ എന്നും പള്ളിയില്‍ പോണ സീനേ ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ. നല്ല മുടിയായിരുന്നു. ഫോട്ടോ എടുത്തിട്ട് ഒരു പതിനഞ്ച് കൊല്ലമായിക്കാണും. ഇപ്പോള്‍ ഏത് ഷേയ്പ്പിലാണോ എന്തോ? <br /><br />സൌദി അറേബിയയിലുള്ള ഒരു ചുള്ളനുമായി കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചുവെന്നൊക്കെ ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ തടിച്ചിയായി വട്ടച്ചക്കാലയായി നടക്കുകയായിരിക്കും!!<br /><br />* * * <br /><br />ആഗോളമാന്ദ്യാനന്ദ ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താല്‍, ഗള്‍ഫിലുള്ള ഭൂരിപക്ഷവും വരുംവരായകളെക്കുറിച്ച് സീരിയസ്സായി ആലോചിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വഴിയില്‍ വച്ച് ദാഹിക്കുമ്പോള്‍ ജ്യൂസോ, സോഫ്റ്റ് ഡ്രിങ്ക്സോ പ്രിഫര്‍ ചെയ്തിരുന്ന ഞാന്‍, “അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട, വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ട് പച്ചെള്ളം കുടിക്കാം” എന്ന് വരെയായി. പണ്ടും അങ്ങിനെയൊക്കെയായിരുന്നല്ലോ?<br /><br />കല്യാണത്തിന് ഇന്വിറ്റേഷന്‍ കാര്‍ഡ് കൊടുക്കുമ്പോലെയാണത്രേ ചില കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ കമ്പനികളില്‍ മാനേജര്‍മാര്‍ നടന്ന് ടെര്‍മിനേഷന്‍ ലെറ്റര്‍ കൊടുത്തത്! :(<br /><br />ഈ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം കാരണം എന്റെ ജോലി പോകാന്‍ ചാന്‍സില്ല. (ജോലി പോകാന്‍ അത് തന്നെ വേണ്ടല്ലോ? “എന്ത്യേരോ..??” എന്ന് ചോദിച്ച് ബോസിന്റെ താടിയില്‍ പിടിച്ച് ഒന്ന് ഉന്തിയാലും മതിയല്ലോ!) <br /><br />എങ്കിലും ഫുള്‍ ടൈം നാട്ടില്‍ പോയാല്‍ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള ആലോചനയാണ്. കുറച്ച് കാലം മുന്‍പ്, കൊടകരപുരാണം എഴുതി തുടങ്ങിയ കാലത്ത് കൊടകരയിലെ കഥകള്‍ ആലോചിച്ചിരുന്ന പോലെയൊരു സന്തോഷകരമായ മൂഡ് തരുന്ന പരിപാടി തന്നെ ഇതും. ചിലവിനും ചെറിയ നീക്കി വെയ്പിനും ഉള്ള വരുമാനം ജോലിക്ക് പോകാതെ കിട്ടുന്ന കാലത്ത്, ബില്‍ക്കുല്‍ ഫ്രീ ആയി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ചെയ്യാനുള്ള പല കാര്യങ്ങളില്‍ ഒന്ന് എഴുത്തായിരിക്കും. അന്ന് ഞാനൊരു എഴുത്തുണ്ട്... ഹും!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-1146551755500853832?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-65792927441256460072008-11-29T21:04:00.000-08:002008-11-29T22:20:11.884-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/STIflJjpXwI/AAAAAAAACjE/6A3IP347e1M/s1600-h/AMMA.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274312836685324034" style="WIDTH: 268px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/STIflJjpXwI/AAAAAAAACjE/6A3IP347e1M/s400/AMMA.jpg" border="0" /></a> <br /><br /><br />എന്റെ അമ്മ<br />എന്നും പൂവുണ്ടാകുന്ന എന്റെ ചെത്തി<br />സുന്ദരി മാവ്<br />മഠത്തിലെ തോട്ടത്തില്‍ നിന്ന് കാര്‍ത്ത്യായനിയേടത്തി കൊണ്ടുവന്നു തന്ന പുല്ല് ചെടി.<br />രാജി തന്ന ഹൈഡ്രാഞ്ജലസ്<br />റൌണ്ടീന്ന് വാങ്ങിയ വെള്ള ഇലയുള്ള ചേമ്പ്<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/STIgL_IpbtI/AAAAAAAACjM/v_F_LqI-V_o/s1600-h/veed.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274313503902625490" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 257px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/STIgL_IpbtI/AAAAAAAACjM/v_F_LqI-V_o/s400/veed.jpg" border="0" /></a><br /><br />എന്റെ സമപ്രായക്കാരന്‍ വീട്, കുഞ്ഞുമുറി<br />എന്റെ 53 തരം ചെടികള്‍<br />അക്വോറിയത്തിലെ കുഞ്ഞു സിങ്കപ്പൂര്‍ ഗപ്പികള്‍<br />കുഞ്ഞു സിമന്റ് കുളത്തിലെ ആമ്പല്‍പൂക്കള്‍<br />എല്ലാം ഞാന്‍ പൊന്നുപോലെ നോക്കി കൊണ്ടുനടന്നിരുന്നതാ. ഇതൊന്നും ഇപ്പോഴില്ല. കാലം കൊണ്ടുപോയി. വെറും പതിമൂന്ന് കൊല്ലമേ ആയുള്ളൂ. :(<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/STIg9Apz8dI/AAAAAAAACjU/-rCzurKVokw/s1600-h/Edathadanz.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274314346123751890" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 124px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MnRpQEXkmTQ/STIg9Apz8dI/AAAAAAAACjU/-rCzurKVokw/s400/Edathadanz.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-6579292744125646007?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-68633556349919252692008-11-08T20:14:00.000-08:002008-11-08T20:37:35.756-08:00മിയാന്‍ ജി നാട്ടില്‍ പോയി. വകയിലെ ഒരു അങ്കിള്‍ പടമായി എന്ന് ആള്‍ക്ക് ഫോണ്‍ വന്നതുകൊണ്ട്, വ്യാഴാഴ്ച പോകേണ്ട ആള്‍ ബുധനാഴ്ച തന്നെ പോയി.<br /><br />“മനുഷ്യന്റെ കാര്യം ഇത്രേയുള്ളൂ മിയാന്‍ ജീ. സഹിക്ക തന്നെ!“ എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും എനിക്ക് വല്യ വിഷമം ഒന്നും തോന്നിയില്ല. കാരണം, മിയാന്‍ ജിക്ക് മിനിമം ഒരു അറുപത് വയസുണ്ടാകണം. ആ നിലക്ക് അങ്കിളിന് ഒരു ഇരുപത്തഞ്ചും കൂടെ കൂട്ടിയാല്‍...മാത്തന്റെ അപ്പാപ്പന്റെ പ്രായമാവും. ഏയ്! അത്രയൊക്കെ അതിമോഹമാണ്. <br /><br />ടി മിയാന്‍ ജി എന്റെ കമ്പനിയില്‍ കസ്റ്റംസ് ക്ലിയറന്‍സ് & പി.ആറ്.ഓ. പണികള്‍ ഹാന്റില്‍ ചെയ്യുന്ന ഒരു പാക്കിസ്ഥാനി പൌരനാണ്. ഡൈലി കുളിക്കും. ഡൈലി പല്ലുതേക്കും. മിതവാദി, നല്ല മനുഷ്യനാണ്. ചിലപ്പോള്, പാന്‍സിന്റെ സിപ്പിടാന്‍ ആരെങ്കിലും ഒരു അനോണികമന്റ് ഇടേണ്ടിവരും എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ഡീസന്റാ.<br /><br />ആള്‍ടെ ഡ്രൈവിങ്ങിനെ പറ്റി ഞാന്‍ മുന്‍പൊരിക്കല്‍ പറഞ്ഞതാണ്. ചേരപ്പാമ്പ് റോഡ് മുറിച്ച് കടക്കും പോലെ, ഒറ്റപ്പോക്കാണ്, എതിരേ വണ്ടി വന്നാലും കൊള്ളാം ഇല്ലേലും കൊള്ളാം. ‘ഹു കെയേഴ്സ്’ എന്ന ലൈനാണ്. <br /><br />ആള്‍ടെ കാറില്‍ ദുബായില്‍ നിന്ന് ജെബല്‍ അലിയിലേക്ക് വന്ന യൂണികോണ്‍ ടെക്നോളജിയുടെ ഡയറക്റ്റര്‍, ഇറാനി പറഞ്ഞത്...<br /><br />“എന്നെ വന്ന് പിക്ക് ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നീ ഇങ്ങിനെ ഒരു കൊലച്ചതി എന്നോട് കാണിക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല! ഇത്രയധികം റ്റെന്‍ഷനടിച്ച് ഞാനൊരു യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ല. ആരാ പറഞ്ഞേ ദൈവം ഇല്ലാന്ന്?“ എന്നാണ്. <br /><br />ആള് നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ വീതിച്ചവകയില്‍ ഷാഹുലിന് വീണ്ടും പണി കൂടും. നാട്ടിലാണെങ്കിലും ഇവിടെയാണെങ്കിലും എന്നും എനിക്ക് ചില സില്‍ബന്ധികളുണ്ടാവും കൂട്ടിന്. ഒന്നുകില്‍ ഞാന്‍ അനിയന്‍ റോളില്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും എനിക്കനിയനാവും. എപ്പോഴും. ഇപ്പോള്‍ ഷാഹുലാണ് ഓഫീസിലെ അനിയന്‍.<br /><br />അവന്‍ തമിഴനാണ്. വല്യ പ്രാരാബ്ദമുള്ളവനാണ്. ചെറിയ ശമ്പളമേയുള്ളൂ. തഞ്ചാവൂരോ മറ്റോ അമ്മാവന്റെ കടയില്‍ എടുത്തുകൊടുക്കാന്‍ നിന്ന എക്സ്പീരിയന്‍സുമായിട്ടാണിവിടെ വന്നത്. ആറുമാസത്തോളമായി ഇവിടെ. ദൈവം സഹായിച്ച് തമിഴല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും ശരിക്കും അറിയില്ല. ഉണ്ടായിരുന്ന ഓഫീസ് ബോയ് പോയി ചായയുണ്ടാക്കാന്‍ ആളില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ട് നില്‍ക്കുമ്പോഴായിരുന്നു, അവന്‍ ജോലി അന്വേഷിച്ച് വന്നത്. നന്നായി! എന്തായാലും എനിക്കതുകൊണ്ട് തമിഴ് കുറച്ച് പഠിക്കാറായി.<br /><br />ഞാന്‍ അവനോട്, ‘അന്ത ഫയല്‍ എടുത്തുങ്കോ’ ‘ഡായ്..ചായ് പോഡുങ്കോ’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു, ഈ ‘ങ്കോ’ അങ്ങട് ഒഴിവാക്കിയാല്‍ കൊള്ളായിരുന്നു, ശരിയാന തമിഴില്‍ അങ്ങിനെ പറയലില്ല എന്ന്.<br /><br />ഇപ്പോള്‍ അതുകൊണ്ട് ‘ങ്കോ’ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ഞാന്‍ മാക്സിമം ട്രൈ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, എനിക്ക് ‘ങ്കൊ’ ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒരു സാറ്റിസ്ഫാക്ഷന്‍ കിട്ടുന്നില്ല. <br /><br />ലേയ്റ്റായി പോകുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ അവനേം കൂടെ ഓവര്‍ ടൈമില്‍ നിര്‍ത്തും. വൈകീട്ടത്തെ ഡിന്നറിനുള്ള പൈസയും പെറ്റി ക്യാഷില്‍ നിന്ന് കൊടുക്കും. 10 ദിര്‍ഹംസ്.<br /><br />പണ്ട് ഞാന്‍ ജോലിക്ക് കയറിയ കാലത്ത് അതാവത് 13 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നാടി, ഡയറക്റ്ററും ഞാനും മാത്രമേ ഓഫിസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട പണികളെല്ലാം ഞാന്‍ തന്നെ ചെയ്യണം. അതെനിക്ക് നന്നായി, ഒരു ഫ്രീസോണ്‍ കമ്പനിയിലെ മിക്കവാറും പണികളില്‍ എക്സ്പീരിയന്‍സായി. അന്നെനിക്ക് രാവിലെ 8 മുതല്‍ രാത്രി 9 വരെ മിക്ക ദിവസവും പണിയാ. റെസ്റ്റോറന്റുകളില്‍ 9 മണിയാവുമ്പോഴേക്കും നമ്മുടെ സ്ഥിരം കഴിപ്പ് ഐറ്റംസ് (3.50 ന്റെ)കഴിയും. എല്ലാ അതുകൊണ്ട് 10 ദിര്‍ഹത്തിന്റെ ഡിന്നറ് കഴിച്ച് പെറ്റി ക്യാഷില്‍ നിന്നും എടുത്തോളൂ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />‘ഞാന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ അധികകാലം ഒന്നും നില്‍ക്കില്ല. എന്റെ പെങ്ങന്മാരുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാല്‍, പിറ്റേ മാസം പോകും!’ എന്ന ഷാഹുലിന്റെ ഡയലോഗ് കേട്ടപ്പോള്‍; <br /><br />“ഒരു മൂന്ന് വര്‍ഷം, മാക്സിമം അഞ്ചുകൊല്ലം. അതില്‍ കൂടുതല്‍ ഞാന്‍ അവിടെ നില്‍ക്കില്ല!“ എന്ന് , ഇങ്ങോട്ട് പോരുന്ന ദിവസം അഞ്ചുമണിക്ക്, വീടിന്റെ പിറകിലെ വിറകുപുരയില്‍ വച്ച്, പ്രഭചേച്ചിയുടെ മുന്‍പില്‍ വച്ച് അമ്മയോട് പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ്മ വന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-6863355634991925269?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-27566039037159610602008-11-03T19:02:00.000-08:002008-11-03T20:01:20.690-08:00ജിമ്മിന് പോക്ക് നടന്നില്ല. എങ്ങിനെ നടക്കും? ദുബായിലെ ട്രാഫിക്ക് ദിവസം ചെല്ലുന്തോറും അമേരിക്കയുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയെ പോലെ വഷളായി വഷളായി വരുകയല്ലേ?<br /><br />ഞാന്‍ കിറുകൃത്യം നാലരക്ക് ജെബല്‍ അലിയില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടതാണ്. വീട്ടിലേക്ക് വെറും അമ്പത്തഞ്ച് കി.മീ.യേ ദൂരമുള്ളു. ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചറ് മെഷീന്റവിടെ ഒന്ന് ചവിട്ടിയേച്ച് നോര്‍മല്‍ പെട പെടച്ച് പോയാല്‍ വെറും അരമണിക്കൂറ് കൊണ്ടെത്താവുന്നതേ യുള്ളൂ. എന്നിട്ട്, എത്തിയതോ? രണ്ടര മണിക്കൂറ് കൊണ്ട്! ഒരേ ഇരുപ്പാസനത്തിലിരുന്ന് എന്റെ കുണ്ഢലിനി ചൂടായി. <br /><br />ഷാര്‍ജ്ജയിലെ എക്സ്പോ സെന്ററിലിപ്പോള്‍ ബുക്ക് ഫെയര്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. നാട്ടില്‍ നിന്ന് ഡി.സി.യും വന്നിട്ടുണ്ട്. വീട്ടിലെത്തി സായാഹ്ന കര്‍‍മ്മങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, നേരെ അങ്ങോട് പോയി. കുളി, ജപം, പിള്ളേരെ കളിപ്പിക്കല്‍, മാമമുണ്ണല്‍, പിള്ളേരെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ മിരട്ടല്‍ എന്നതാണ് കര്‍മ്മങ്ങള്‍. ഇപ്പോഴുള്ള പിള്ളേര്‍ക്കൊന്നും ഭക്ഷണം കഴിക്കണം എന്ന ചിന്തയേയില്ല. പണിഷ്മെന്റ് പോലെയാണ് കഴിക്കണ കാര്യം. അതിനൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളായിരുന്നപ്പോള്‍. ഒരുമണിക്ക് ചോറുണ്ണാന്‍, പന്ത്രണ്ടേമുക്കാലിന് പോയി അവരവരുടെ സീറ്റ് പിടിക്കും! വല്ല, ആടോ കോഴിയോ ആണെങ്കില്‍ ചിലപ്പോള്‍ പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് നമ്മള്‍ റെഡിയാവും.<br /><br />ഡി.സി.യുടെ ബുക്ക് സ്റ്റാളില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരുടെ ബുക്കൊന്നും ഇല്ല. എല്ലാം വിറ്റു പോയിത്രേ. അതുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ബുക്കൊന്നും കിട്ടിയില്ല. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കക്ഷിയെ പരിചയപ്പെട്ടു. ‘കൊടകരപുരാണം‘ എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചത്, സത്യത്തില്‍ ഒരു ചമ്മലോടെയാണ്. കാരണം, ദൈവം സഹായിച്ച് ഞാന്‍ ആരോടൊക്കെ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ അതില്‍ 99% പേരും ‘ഇല്ല’ എന്നാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.<br /><br />ദല യുടെ ബുക്ക്സ്റ്റാളില്‍ വച്ച് ചോദിച്ചതില്‍ പിന്നെ മേലില്‍ ഞാന്‍ ആരോടും ചോദിക്കില്ല എന്ന് കോല്‍ ഒടിച്ചിട്ടതായിരുന്നു. <br /><br />അത് ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പാണ്. ദലയുടെ കേരളോത്സവം പ്രമാണിച്ച ഒരുക്കിയ ഷോപ്പിലൊന്ന്, ബുക്ക്സ്റ്റോളായിരുന്നു. ബുക്കുകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍, വിത്സന്റെ ‘ഉറക്കം ഒരു കന്യാസ്ത്രീ’ കിടക്കുന്നു, അപ്പുറത്ത് നിര്‍മ്മലാജിയുടെ ‘നിങ്ങളെന്നെ ഫെമിനിസ്റ്റാക്കി‘ യും കിടക്കുന്നു. <br /><br />അതിന്റെ ഒരു ആവേശത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു അനാവശ്യ ചോദ്യം ചോദിച്ചു. <br /><br />“ചേട്ടാ... ഇവിടെ കൊടകരപുരാണം ഉണ്ടോ??”<br /><br />എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ആ ദുഷടന്‍ മുഖം ചുളിച്ച് എന്നോട് ചോദിക്കുകയാ..<br /><br />“എന്ത്?? എന്ത്?? എന്തിറ്റ് പുരാണം ന്ന്??” <br /><br />“ഏയ്. ഒന്നുമില്ല. നിങ്ങളെന്നെ ഫെമിനിസ്റ്റാക്കി ഒന്നെടുക്കാമോ?“ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ സബ്ജക്റ്റ് ചെയ്ഞ്ചാക്കി.<br /><br />ഇത്തവണ ആ ചമ്മല്‍ ഉണ്ടായില്ല. ബുക്ക് കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു. പരിചയപ്പെട്ടു. ബുധനാഴ്ച അടുത്ത കണ്‍സൈന്മെന്റ് വരും. അപ്പോള്‍ വന്നാല്‍ വേണ്ട ബുക്കൊക്കെ കിട്ടും എന്ന് പറഞ്ഞു. പോണം.<br /><br />ഇന്ന് രാവിലെ 4 മണിക്കാണെണീറ്റത്. 5 മണിക്ക് പുറപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടും ഷാര്‍ജ്ജ-ദുബായ് ഇത്തിഹാദ് റോഡില്‍ ട്രാഫിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അസുഖങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍, പ്രഭാതങ്ങള്‍ എല്ലാം കൊള്ളാം. <br /><br />എങ്കിലും ദുബായിലെ പ്രഭാതങ്ങളേക്കാള്‍ രസം നാട്ടിലെ തന്നെ. വെക്കേഷന് പോകുമ്പോള്‍ ഞാനിപ്പോഴും ഒരു അഞ്ച് അഞ്ചരക്കൊക്കെ എണീറ്റ് വെറുതെ റോഡിന്റെ സൈഡില്‍ വന്ന് നില്‍ക്കും. ഹോ! എന്താ ഒരു രസം, എന്താ ഒരു സുഖം, സമാധാനം. <br /><br />പതിമൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ആകെ അമ്മ മരിച്ച പോക്കിന് മാത്രമേ എനിക്ക് നാട്ടില്‍ നില്‍ക്കേണ്ട, എത്രയും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ച് പോണം എന്ന് തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ. അമ്മയില്ലാത്ത വീടും നാടും എന്റെയൊന്നുമല്ല... എന്നൊക്കെ തോന്നിയിരുന്നു. ബാക്കിയെല്ലാ തിരിച്ചുവരവും കറക്കാന്‍ നേരത്ത് അമ്മപശുവിന്റെ അകിട്ടില്‍ നിന്നും പിടിച്ച് വലിച്ച് മാറ്റി കെട്ടുന്ന പശുക്കുട്ടിയുടെ മാനസികാവസ്ഥയിലാണ്. പത്തും പതിനഞ്ചും ദിവസത്തിനപ്പുറം എനിക്ക് ലീവ് കിട്ടാറില്ല ഇവിടെ. <br /><br />ഇപ്പോള്‍ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം ഒരു രണ്ട് മാസമെങ്കിലും നാട്ടില്‍ പോയി, ആ പഴയ കൊടകരക്കാരനായി ജീവിക്കണം എന്നതാണ്. സുന്ദരമായ അടുത്തെന്നും നടക്കാത്ത സ്വപനം!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-2756603903715961060?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-84814597687630476562008-11-03T03:11:00.000-08:002008-11-02T19:18:46.043-08:00അങ്ങിനെ ഷെയറ് കച്ചോടത്തിന്റെയും അടപ്പിളകി. സമാധാനമായി! <br /><br />183 രൂപ വച്ച് വാങ്ങിയ യൂണിറ്റെക്ക്, കെടക്കുന്നതുകണ്ടാല്‍ ഒരു തൊഴി വച്ചുകൊടുക്കാന്‍ തോന്നും. 30 രൂപ 10 പൈസ! ഒന്നിന് 153 രൂപ ലാഭം!. <br /><br />ക്രൂഡോയില്‍, ഗോള്‍ഡ് എന്നിവയും കൂടി ഒന്ന് പയറ്റിയാലോന്നാലോചിച്ചതായിരുന്നു. ജെബെല്‍ അലിയിലെ അങ്കവും കഴിഞ്ഞ് അവിടെ എത്തിപ്പെടല്‍ എളുപ്പല്ല എന്നതായിരുന്നു വിലങ്ങുതടിയായത്. വൈകീട്ടാണ് ക്രൂഡിന്റേം ഗോള്‍ഡിന്റേം ഇടപാട്. ദുബായ് എയര്‍പോര്‍ട്ടിനടുത്താണ് ബ്രോക്കറ് ഓഫീസ്. കേട്ടോടത്തോളം കൊണ്ട് ഭയങ്കര രസം പരിപാടിയായിരുന്നു. ടൈമില്ലാതെ പോയത് നന്നായി.<br /><br />ഷെയറ് ഇടപാടില്‍ ആക്വ്ചലി നഷ്ടം പറ്റിയെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. വിറ്റാലല്ലേ പ്രശ്നമുള്ളൂ. <br /><br />സംഗതി ഷെയറ് വാങ്ങാന്‍ പറ്റിയ ടൈമാണിപ്പോള്‍. ആയ കാലത്ത് 500 ല്‍ നിന്നിരുന്ന ഷെയറുകള്‍ക്ക് പലതിനും ഇപ്പോള്‍ ഒരു കിലോ കൂര്‍ക്കയുടെ വിലയേയുള്ളൂ. <br /><br />“ഡീ ഇവളേ, ഇമ്മക്ക് കുറച്ച് ഷെയറും കൂടി വേടിക്ക്യാഡീ” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്വന്തം ഭാര്യ അടുക്കളേന്ന് ചപ്പാത്തി വടി സ്ലാബില്‍ തട്ടി, “ആര്‍ക്കാണ്ടാ ഇവിടെ ഷെയറ് വാങ്ങേണ്ടേ?“ എന്ന് ചോദിക്കണൂ. <br /><br />എനിക്ക് ബിസിനസ്സ് അത്ര പറ്റിയ പണിയല്ല. എന്തിന്റെയായാലും. എന്നാലും എനിക്ക് ചിലതൊക്കെ ഒന്ന് ചെയ്തില്ലേ ഒരു സുഖക്കുറവാ. <br /><br />പണ്ട്, ഞാന്‍ ഷാര്‍ജ്ജയില്‍ ഒരു ഫുഡ് സ്റ്റഫ് കമ്പനി തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്റെ അളിയനും ഒരു സുഹൃത്തും കൂടെ ചേര്‍ന്ന്. സ്വന്തമായി ഒരു കമ്പനി തുടങ്ങുക. എന്നിട്ട് കുറച്ച് ജോലിക്കാര്‍, കമ്പനി വണ്ടി, ശോ! എനിക്കാലോചിക്കുമ്പോഴേ കുളിരായിരുന്നു. അങ്ങിനെ മൂന്ന് ജോലിക്കാരേം രണ്ട് വാനും വാങ്ങിച്ചു. പരിപാടിയൊക്കെ ജോറായി. പക്ഷെ, പിന്നീട് അതൊന്ന് അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ കഴിച്ച പാടിന്റെ കുളിര് മാറാന്‍ കൊല്ലം ഒന്നെടുത്തു. <br /><br />വാന്‍ സെയിത്സായിരുന്നു, മെയിന്‍. ആറുമാസത്തില്‍ ഞങ്ങളുടെ വാന്‍ നാല് തവണ ഇടിച്ചു. ഏജന്‍സി സെര്‍വീസ് ആയതുകൊണ്ട് ഒരിടിക്ക് മിനിമം 15 ദിവസം വണ്ടി കട്ടപ്പുറത്ത് കയറും. ആക്വ്ചലി, ആ ബ്രാല്‍ വെള്ളത്തിലാവാനുണ്ടായ മെയിന്‍ കാരണം. ആയിടക്ക് ഇവിടെ ആക്സിഡന്റ് നടന്നു എന്ന് കേട്ടാല്‍ എനിക്കാധി ആയിരുന്നു. <br /><br />ഒരിക്കല്‍ സിഗ്നലില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വല്യ ഫോര്‍ക്ക് ലിഫ്റ്റ് റിവേഴ്സില്‍ വന്ന് വാനിലിടിച്ചു. അന്ന് ഞാന്‍ സീറ്റിന്റേം ഡോറിന്റേം ഇടയില്‍ പിളുങ്ങിപോണ്ടതായിരുന്നു, ഒരു പൊടിക്ക് മാറി. <br /><br />സംഗതി കുറച്ച് കാശു പോയെങ്കിലുമെന്തേ.... അവസാന ടൈമില്‍, ജോലിക്കാരെ രണ്ടുപേരേം പറഞ്ഞുവിട്ട് പാര്‍ട്ട് ടൈമായി ഞാനും കൂടെ പോവുകുയും ജെബല്‍ അലിയിലെ മേലുദ്ദ്യോഗവും കഴിഞ്ഞ് ചെന്ന്, ഷാര്‍ജ്ജയായ ഷാര്‍ജ്ജയിലെ എത്രയെത്ര ഗല്ല്ലികളില്‍, എത്രയെത്ര ഗോഡൌണുകളില്‍ എത്ര കേയ്സ് പെപ്സിയും സെവനപ്പുമാണ് ലോഡിങ്ങ് & അണ്‍ലോഡിങ്ങ് ചെയ്തത്.. തലയില്‍ മുണ്ടിട്ട്! <br /><br />നിങ്ങള്‍ക്കൊരു സത്യം അറിയാമോ? ഈ പെപ്സിയുടെ പാട്ട ടിന്ന് ഒരു കേയ്സ് ഇറക്കാനും കയറ്റാനും വളരെ ഈസിയാണ്. പക്ഷെ, ചില്ല് കുപ്പി ബോട്ടിലുണ്ടല്ലോ?? അതിന് ഒടുക്കത്തെ കനമാ!! <br /><br />ഹവ്വെവര്‍, കുറച്ച് കാലം കൂടെ ഞാന്‍ ബിസിനസ്സ് ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ എന്റെയും വയര്‍, സിക്സ് പാക്ക് ആയേനെ. എന്തൊക്കെ മോഹങ്ങളായിരുന്നു! <br /><br />എമിറേറ്റ്സ് റോഡില്‍ ഇപ്പോള്‍ മുഴത്തിന് മുഴത്തിന് ക്യാമറ വച്ചേക്കുകയാണ്. മുന്നീന്നും പിന്നീന്നും ഫോട്ടോയെടുക്കുന്ന ക്യാമറയാണ് പുതിയ ക്യാമറകള്‍. സൂക്ഷിച്ചും കണ്ടും പോയില്ലെങ്കില്‍ ഷാര്‍ജ്ജയില്‍ നിന്ന് ജെബെല്‍ അലി വരെ വെറുതെ ഒരാഴ്ച പോയാല്‍ ഫൈനടക്കാന്‍ ഒരുമാസത്തെ ശമ്പളം പോരാണ്ട് വരും. <br /><br />ദുബായില്‍ ചൂട് മാറി. തണുപ്പ് സ്റ്റാര്‍ട്ടായി. കൈമറ്റ് ചേയ്ഞ്ച് അറിയാന്‍ ഞാന്‍ ബോഡിയില്‍ സെന്‍സര്‍ വച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട്, ഒരാഴ്ചയായി ഞാന്‍ ചുമച്ചോണ്ട് നടപ്പാണ്. മരുന്ന് കഴിക്കാതെ മാറുമോ എന്നൊന്ന് നോക്കണമല്ലോ? <br /><br />ജിമ്മിന് പോക്ക് വീണ്ടും നിര്‍ത്തിവച്ചു. നാളെ മുതല്‍ വീണ്ടും തുടങ്ങണം. അവിടം കമ്പ്ലീറ്റ് അറബി കട്ടകളാണ്. എന്തിറ്റാ സൈസ്. കൊടകര ജിമ്മിന് പോയിരുന്നപ്പോള്‍ അവിടത്തെ ടോപ്പ് കട്ട ഒരു ശശിയേട്ടനായിരുന്നു. ഇവിടത്തെ ഓരോരോ കുരുപ്പുകളെ ഒന്ന് കാണണം. എന്തൊക്കെ തരം മെഷിനറിയാ. ഡൈലി ഒരു മണിക്കൂര്‍ മിനക്കെടാമെന്ന് വച്ചാല്‍ ആര്‍ക്കും കട്ടയാവാം. വെരി സിമ്പിള്‍!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-8481459768763047656?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-2822246079400543582008-10-23T12:48:00.000-07:002008-10-23T03:11:11.249-07:00ഒരിക്കല്‍ ഒരു പുഴയുടെ തീരത്ത് ധ്യാനിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്ന സന്യാസിയുടെ അടുത്തേക്കൊരു യുവാവ് ചെന്നു പറഞ്ഞു.<br /><br />‘എക്സ്ക്യൂസ് മി ബ്രദര്‍, എനിക്കും സന്യസിക്കണം!’<br /><br />സന്യാസി കണ്ണുതുറന്ന് രണ്ട് തവണ പുരികക്കൊടികള്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.<br /><br />‘വൈ?’<br /><br />കൈകള്‍ കൂപ്പി, സന്യാസിയോടായി ഈ യുവാവ് പറഞ്ഞു:<br /><br />‘സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണ്’<br /><br />“ഓഹോ!!” എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഉടനടി സന്യാസി ഇരുന്നിടത്തൂന്ന് ചാടി എണീറ്റ് യുവാവിന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ച് പിറകോട്ട് തള്ളി, പുഴയിലേക്ക് മറിച്ചിട്ട് വെള്ളത്തില്‍ അങ്ങ് മുക്കിപ്പിടിച്ചു.<br /><br /><br />"ഒന്ന്.. രണ്ട്.. മൂന്ന്...“ എന്നിങ്ങനെ പത്തുവരെ എണ്ണി, സന്യാസി ആളെ റിലീസ് ചെയ്തു.<br /><br />പ്രാണരക്ഷാര്‍ത്ഥം മാക്സിമം ഓക്സിജന്‍ എത്തത്തക്കവിധം ശ്വസിക്കുന്ന യുവാവിനോടായി സന്യാസി ചോദിച്ചു.<br /><br /><br />“വെള്ളത്തിനടിയില്‍ ശ്വാസത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കും പോലെയൊരു ആഗ്രഹം നിങ്ങള്‍ക്ക് സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന കേസിലും ഉണ്ടോ? “<br /><br /><br /><br />അത് കേട്ട് ആള്‍ “ഏയ്. ഇല്ല, ചേട്ടോ..... ഞാന്‍ പോട്ടേ. ഞാന്‍ ഒന്നും ചോദിച്ചേം ഇല്ല ഇവിടെ ഒന്നും സംഭവിച്ചേമില്ല“ എന്ന് പറഞ്ഞത്രേ. (ആ യുവാവ് മഹാസാധുവായിപ്പോയി. അല്ലെങ്കില്‍ സന്യാസി 25 എണ്ണും വരെ ശ്വാസം പിടിക്കേണ്ടി വന്നേനെ! )<br /><br /><br />ഇത് ഞാന്‍ കുറെ മുന്‍പ് കേട്ടൊരു കഥയാണ്.<br /><br />ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും തീക്ഷ്ണമായി ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ പലതും നടന്നിട്ടുണ്ട്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അതൊക്കെ കുഞ്ഞ്യേ കുഞ്ഞ്യേ കാര്യങ്ങളായിരുന്നിരിക്കും. പക്ഷെ, എനിക്കത് വമ്പന്‍ സ്രാവുകളായിരുന്നു.<br /><br />1996 വരെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ചിലത്:.<br /><br />1. മനോരമയില്‍ എന്നും പരസ്യം വരാറുള്ള ആക്ഷന്റെ ഷൂസ്.<br />2. കടഞ്ഞ കാലുള്ള, വീട്ടിത്തടിയുടെ ഡിസൈന്‍ മൈക്കയൊട്ടിച്ച ഡൈനിങ്ങ് ടേബിള്‍<br />3. ടീപോയ്, പേരാമ്പ്ര ഉണ്ടാക്കുന്ന 3 ചൂരല്‍ കസേര<br />4. ടി.വി. (പുത്തന്‍ അലൂമിനീയം ആന്റിന എന്റെ വീടിന്റെ ചിമ്മിണിയുടെ സൈഡില്‍..ആഹഹ!)<br />5. വീട്ടില്‍ ഗ്യാസ് കുറ്റി. (മാറാന്‍ പോകണം)<br />6. വീ.സീ.ആര്‍. (കാസറ്റ് കൊടുക്കല്‍, വാങ്ങല്‍)<br />7. അജന്തയുടെ മ്യൂസിക്കുള്ള ക്ലോക്ക്.<br />8. 12 ഡിജിറ്റിന്റെ കാല്‍ക്കുലേറ്റര്‍<br />9. ബാത്ത് റൂമിലും റ്റോയ്ലറ്റിലും‍ പോകുമ്പോള്‍ ബക്കറ്റില്‍ വെള്ളം കൊണ്ടുപോകുന്നത് ഒഴിവാക്കി, പൈപ്പില്‍ വെള്ളം വരണ സെറ്റപ്പ്.<br />10. ഫ്രിഡ്ജ്. (പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കുപ്പിയില്‍ വച്ച ഐസ് വാട്ടര്‍ ഇടക്കിടെ എടുത്തുകുടിക്കണം)<br />11. ഡിഗ്രിക്കാരനാവണം.<br />12. ഗള്‍‍ഫുകാരനാവണം.<br />13. അമ്മാവന് 1000 രൂപ അയച്ച് കൊടുക്കണം, ഒരു കത്തും.<br />14. കാശുണ്ടാകുമ്പോള്‍ അമ്മക്കും അച്ഛനും മണി മാല പണിയിച്ച് കൊടുക്കണം.<br /><br />പതിനാലാമന്‍ സ്വപ്നം എന്നെ പറ്റിച്ച് കളഞ്ഞു. :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-282224607940054358?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-85306676068382172852008-08-04T21:58:00.001-07:002008-08-05T03:45:37.440-07:00ഞാന്‍ കാണുന്ന ഓരോരോ പ്രഭാതങ്ങളും പ്രദോഷങ്ങളും എന്തിന് പൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന ഓരോരോ നിമിഷവും എനിക്ക് ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങള്‍ തരുന്നുണ്ട് (ശോ!) അതിനൊക്കെ പുറമേ, എന്റെ മഹാബുദ്ധിയിലുദിച്ച് ചിന്താമണ്ടലം വഴി കറങ്ങിവരുന്ന തോറ്റങ്ങള്‍ വേറേ. ഇതൊക്കെ അപ്പപ്പോള്‍ എഴുതിയിടാതിരുന്നാല്‍ എനിക്ക് പിന്നീട് ഒരിക്കലും ഓര്‍ത്ത് കോര്‍ത്ത് കെട്ടാനാവാത്തവയായിത്തീരുമെന്ന ചിന്ത എന്നെ ഗാഢമായി മഥിക്കുന്നു.(തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. ഇതുവരെ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല!). <br /><br />-----<br />ആത്മഗതം. ചോദ്യം:<br /><br />പക്ഷെ, നമ്മള്‍ മാത്രം വായിക്കും സെറ്റപ്പില്‍ എഴുതുന്നതിന് പകരം ഈ ആത്മരതി ആര്‍ക്കും വായിക്കാവുന്ന സെറ്റപ്പില്‍ എഴുതുന്നത് മാനക്കേടല്ലേ?? മറ്റുള്ളവര്‍ കൂടെ വായിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, സത്യത്തിന് പൊടിയുപ്പും തൊങ്ങലുപ്പും ചേര്‍ത്ത് പൊലിയുപ്പാക്കല്‍ നടക്കില്ലേ?? അപ്പോളതെങ്ങിനെ ചരിത്രമാകും? ‘ഇതായിരുന്നല്ലേ എന്റെ ദിവസങ്ങള്‍‘ എന്ന് വായിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാനെന്നെതന്നെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കില്ലേ?<br /><br />ആത്മഗതം. ഉത്തരം:<br /><br />സംഗതി എല്ലാം കറുകറു കാര്യമാണ്. പക്ഷെ, പണ്ടത്തെ പോലെ സ്വയംവായന ഡയറിയെഴുത്തിന് ഒരു ഗുമ്മില്ലിപ്പോള്‍. സാരല്യ, ബൂലോഗത്തുള്ള ഒരാള്‍ക്കെങ്കിലും ഇതിഷ്ടായാല്‍ അത് ഒരു സന്തോഷമല്ലേ?<br />------<br /><br />അപ്പോള്‍ ഇന്നും അല്‍ഗുല്‍ത്താന്‍‍ ഇന്റര്‍ ചേയ്ഞ്ചിന് മുകളില്‍ സുപ്രഭാതം നാലേ മുക്കാലോടെ മിന്നം മിന്നം വിതച്ചു വിരിഞ്ഞു. <br /><br />എനിക്കിപ്പോള്‍ അലാറം മൂന്നാണ്. <br /><br />‘അല്ലയോ മടിരാജന്‍, ദേ സമയം അതിക്രമിച്ചൂ!!’ <br /><br />എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ നാലരമുതല്‍ അഞ്ച് മണി വരെ മിനിമം അയ്യഞ്ച് മിനിറ്റിടവേളയില്‍ വിളിക്കുന്ന മുന്‍ മിസ്. വെള്ളാനിക്കോട് (കിടക്കട്ടേ. ചിലപ്പോള്‍ അവള്‍ വായിച്ചാലോ?) എന്ന പട്ടമഹിഷി ഒന്നാമത്തെ അലാറം. രണ്ടാമന്‍ കൂട്ടമണിയുതിര്‍ക്കുന്ന അവള്‍ടെ മൊബൈല്‍. പിന്നെ, കാലങ്ങളായി എന്റെ അച്ഛന് (ദീനദയാലു രാമേട്ടന്‍) വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ സോള്‍മേയ്റ്റ് (കട്: ബെര്‍ളി) മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍! <br /><br />സ്കൂളടച്ചതില്‍ പിന്നെ, ഷാര്‍ജ്ജ - ദുബയ് റോഡില്‍ തിരക്കില്ല. ഇന്ന് അഞ്ചേകാലിനിറങ്ങി. അല്‍മുള്ള റൈറ്റ് എടുത്ത്, ഷിന്റഗ വഴി, ജുമൈര റോഡിലൂടെയാണ് സഞ്ചാരം. 70 കിലോ മീറ്ററില്‍ കൂടുതല്‍ സ്പീഡില്‍ പോയാല്‍ 400 ദിര്‍ഹം വിലയുള്ള ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചറ് കിട്ടും. ശാന്തിയുടെയും സമാധനയുടെയും പിറകിലോട്ടക്കാരായ ദുബായ്ക്കാര്‍ക്ക്, ജുമൈര റോഡിനെ പറ്റി നല്ല മതിപ്പുണ്ടാകണം. കാരണം, ഇപ്പറഞ്ഞവര്‍ രണ്ടും പുലര്‍ക്കാലെ ട്രൌസറിട്ടോടുന്ന നിരത്താണിത്. ദുബായിലെ ഏറ്റവും ക്ലീന്‍, കാം എന്‍ ക്വയറ്റ് റോഡ്. <br /><br />മെര്‍ക്കാട്ടോയും ദുബായ് സൂവും ബുര്‍ജല്‍ അറബും നോളെജ് വില്ലേജും ഇന്റര്‍നെറ്റ് മീഡിയാ സിറ്റികളും പിന്നിട്ട് നല്ല പളങ്ക് പോലെയൊരു യാത്ര. വണ്ടിയോടിക്കല്‍ ഈ റോഡില്‍ ഒരു ജോലിയേ..യല്ല. സ്മൂത്ത്.<br /><br />ഹിറ്റ് എഫ്.എമ്മിലെ ക്രിസ് ഇന്‍ ദ മോണിങ്ങിലെ കഥ എന്നും കേള്‍ക്കും. <br /><br />ഇന്നത്തെ കഥയിതായിരുന്നു.<br /><br />പണ്ടുപണ്ടൊരു ദേശത്ത് ഒരു രാജാവും ഒരു മന്ത്രിയുമുണ്ടായിരുന്നു. <br /><br />രാജാവല്ലേ? ഇടക്കിടെ ഓരോരോ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ തോന്നണമല്ലോ! സോ, രാജന് ഒരു ആഗ്രഹം. ഒരാനയെ വാങ്ങിക്കണം.(ഞാനൊക്കെയാണെങ്കില്‍ മിനിമം, ഒരു നൂറ്റൊന്നാനക്ക് ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തേനിരുന്നു. 10% ഡൌണ്‍ പേയ്മെന്റ്, ബാക്കി അം‌ലാക്ക് ലോണ്‍. കൊറച്ചേശ്ശേ അടച്ചാല്‍ മതീല്ലോ! ) ഉത്തരവ് കിട്ടിയ പാടെ, എന്തായാലും മന്ത്രി പോയി, എണ്ണം പറഞ്ഞ ഒരു ആനേം വാങ്ങി തിരിച്ചു വന്നു. <br /><br />ലക്ഷണമൊത്തൊരു ഗജവീരശൂരന്‍. ഗുരുവായൂര്‍ പത്മനാഭന്റെ തലയെടുപ്പ്. സാക്ഷാല്‍ തെച്ചിക്കോട്ട് രാമചന്ദ്രന്റെ തുമ്പിക്കനം, മങ്കലാങ്കുന്ന് ശിവന്റെ കൊമ്പഴക്, തിരുവമ്പാടി ചന്ദ്രശേഖരന്റെ നട!<br /> <br />ആനയെ കണ്ട് സമ്പ്രീതനായ രാജാവ്, മന്ത്രിയെ അഭിനന്ദിക്കുകയും, ഹാഫ് ഡേ ലീവ് കൊടുത്ത്, സമ്മാനമായി വൈശാലി സിനിമയുടെ സി.ഡി.യും അഞ്ചുകിലോ മുരിങ്ങക്കായയും നൂറ്റൊന്ന് കോഴിമുട്ടയും രണ്ട് കിലോ മട്ടണും കൊടുത്ത് വീട്ടില്‍ പോയി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്ത് റിലാക്സ് ചെയ്തോളൂ എന്നും, ആനയെ ആനഷെഡില്‍ തളക്കാനും ഉത്തരവിട്ടു. <br /><br />പിന്നെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാണ് രാജാവ് ആനയുടെ സമീപത്തെത്തുന്നത്. <br /><br />ആനക്ക് പഴക്കുലയും മറ്റുമായി വന്ന രാജാവ് കണ്ടതോ... ആന പൊരിഞ്ഞ മൊട റോള്‍!<br /><br />‘ചിന്നം വിളിക്കുന്നു. കൊട്ടിലിലിന്റെ ഫ്രയിമില്‍ ഇട്ട് കുത്തുന്നു. പനമ്പട്ട ചുഴറ്റിയെറിയുന്നു... ചുട്ട അലമ്പ്!’<br /><br />രാജാവ് ഉടനെ മന്ത്രിയെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു.<br /><br />‘എന്താണ്ടാ മന്ത്രീ ഈ ആനക്ക് ? പാമ്പുകടിക്കാനായിട്ട്, ഇപ്പത്തന്നെ ആന ബാക്കിയുള്ളോനെ ചവിട്ടിക്കൊന്നേനല്ലോ ഡേയ്!! ‘ <br /><br />വെറും ഒരേയൊരു ആഴ്ചകൊണ്ട്, പക്കാ ഡീസന്റായിരുന്ന ഒരു ആന പക്കാ വലയന്റായത് എങ്ങിനെ എന്ന് കണ്ടെത്തുവാന്‍ മന്ത്രി ആനനിരീക്ഷണം തന്നെ നടത്താന്‍ ഉത്തരവായി. അങ്ങിനെ 24 അവേഴ്സ് ഒബ്സെര്‍വ് ചെയ്തോണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ മന്ത്രി കണ്ടു.<br /><br />പാതിര പഞ്ചമിക്ക് കുറെ പേര്‍ ആനയുടെ തൊഴുത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു ഭയങ്കര കുണുകുണു ഡിസ്കഷന്‍, പ്ലാനിങ്ങ്. <br />ഇതു കണ്ട മന്ത്രിയും ടീമും അവരുടെ മേല്‍ ചാടിവീണു. സംഗതി ആനയുടെ സ്വഭാവ ചേഞ്ചില്‍ അവര്‍ക്ക് യാതൊരു പിടിപാടുമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും, കൂടുതല്‍ ചോദ്യം ചെയ്യലുകള്‍ക്ക് ശേഷം സംഗതിയുടെ കിടപ്പുവശം ക്ലിയറായി.<br /><br />അവര്‍ ആ രാജ്യത്തെ പെരുംകള്ളന്മാരായിരുന്നു. അവര്‍ എന്നും ആനയുടെ തൊഴിത്തിന്റെ പിറകിലിരുന്ന് സംസാരിച്ചിരുന്ന സബ്ജക്റ്റ് കൊള്ള, കൊല, എന്നിവയായിരുന്നു. ഇത് കേട്ട് കേട്ട് ആനയുടെം സ്വഭാവം വഷളായി ത്രേ.<br /><br />അപ്പോള്‍ അലമ്പുകളായി കമ്പനികൂടുന്നവര്‍ സ്കൂക്ഷിക്കുക. <br /><br /><br />ഹൌസ് വൈഫ് ആയി വെറുതെ റ്റിവിയും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ന്ന് കരുതി ഞാനിപ്പോള്‍ സോനാജിക്കൊരു പണി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഷെയറിന്റെ പരിപാടി. ഡൈലി ടോപ്പ് ഗെയിനേഴ്സില്‍ പോയി നോക്കി 1000 ഷെയര്‍ വാങ്ങും. എന്നിട്ട് 2 രൂപ കൂടിയാലും വില്‍ക്കും 2 രൂപ കുറഞ്ഞാലും വില്‍ക്കും. സംഗതി കൊള്ളാം. ആള്‍ പൊരിഞ്ഞ ബിസിയായി!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-8530667606838217285?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-83625003415456790292008-05-12T20:33:00.000-07:002010-05-23T03:11:48.575-07:002007 നവംമ്പര്‍ ഇരുപത്തഞ്ചിനും 2008 ജനുവരി ഇരുപത്തഞ്ചിനുമിടക്ക് ഒന്നും ഇവിടെ എഴുതിയില്ല. പക്ഷെ, എന്തെല്ലാം വിശേഷങ്ങളായിരുന്നു!<br /><br />“ഡിസമ്പര്‍ പന്ത്രണ്ടാന്തി രാവിലെ, തുളുനാടന്‍ പട്ടുടുത്ത്, തുമ്പപ്പൂ വെള്ളേപ്പവും തത്തുല്യമായ അളവില്‍ മൊട്ടക്കറീം വച്ച് നീയിരിക്ക്’ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്, ഒക്കെത്തിനേം പറ്റിച്ച് പത്താം തിയതി കാലത്ത് എട്ടരക്ക് അയ്യപ്പ ജ്യോതി പോണ ടൈമില്‍ ‘ഡേങ്ങ് ട്ടേ ഡേം‘ എന്ന് പറഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ ചെന്നിറങ്ങിയതാണ് പോയ മാസങ്ങളിലേ എന്റെ ഏറ്റവും വല്യ വിശേഷം.<br /><br />പോയത് ആരോടും പറയാതെയായിരുന്നു. (കമ്പനിയിലും റുമിലുള്ളവരോടും ശശിയേട്ടനോടും പറഞ്ഞിരുന്നു)<br /><br />സംഗതി ഞാന്‍ വീടിന് പിന്നീക്കോടെ ചെന്ന് പേടിപ്പിക്കണമെന്നൊക്കെ പ്ലാനിട്ടതാ. അതേതായാലും ഭാഗ്യായി, ‘സിനിമയിലേ പോലെ ജീവിതത്തിലും’ എന്ന തലക്കെട്ടോടെ പട്ടികടികൊണ്ട് അവശനിലയില്‍ കിടക്കുന്ന ഗള്‍ഫുകാരനെപ്പറ്റി അതുല്‍വാര്‍ത്ത* യില്‍ ന്യൂസ് വന്നേനെ!<br /><br />സംഗതി മുന്തിയ ഇനമാണെന്ന് കേട്ടെങ്കിലും ജൂഡി ആളുകളെ കഴുത്തില്‍ കടിച്ച് കൊല്ലണ ടൈപ്പാണെന്ന് ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ കൂടെ വിചാരിച്ചില്ല. ഞാന്‍ വല്യ കാര്യത്തില്‍ വന്നിറങ്ങി ടാക്സിക്കാരന് കാശു കൊടുക്കുമ്പോള്‍ പട്ടി ഒരു വരവാണ്. എന്റെ അന്തപ്രാണന്‍ പോയിക്കിട്ടി. കടിക്കാന്‍ തന്നെയാണ് ഓടി വന്നേ. മൂന്നര തരം. ഷോലെയില്‍ ഗബ്ബാര്‍ സിങ്ങ് നോക്കണപോലെയല്ലേ നമ്മളെ നോക്കിയത്!<br /><br />റിട്രീവറിന് നാടന്‍ കൊടിച്ചിപ്പട്ടിയിലുണ്ടായതാണെന്നാ പറയുന്നത്. എന്താ ശൂരത. ഒരാളെ അടുപ്പിക്കില്ലാന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ നമ്മളേം അടുപ്പിക്കില്ല എന്നോര്‍ത്തില്ലായിരുന്ന്. നാട്ടില്‍ നിന്ന് പതിനെട്ട് ദിവസവും ഞാന്‍ ജൂഡിയെ വളക്കാന്‍ നോക്കിയിട്ട് വളഞ്ഞില്ല. ഒരാളുടെ അടുത്തേ ഇണങ്ങുകയുള്ളൂ ത്രേ. സോനേഡെ അച്ഛന്‍ വാങ്ങി കൊടുത്തതാണ്. പിറകീന്ന് നോക്കിയാല്‍ കൊടിച്ചിപ്പട്ടിയാന്നെ തോന്നൂ, പക്ഷെ, തലയും ഉടലും ഒക്കെ വേറെ ലുക്കാണ്. തൃശ്ശൂര്‍ നടന്ന ഡോഗ് ഷോയുടെ പടത്തില്‍ നിന്നാണ് റിട്രീവര്‍ എന്ന പേര്‍ കിട്ടിയത്. എന്തായാലും ഒറിജിനല്‍ അല്ല ചിലപ്പോള്‍ ക്രോസ്സ് ഓണ്‍ ദി റോഡ് ആവും!!<br /><br />എല്ലാം തന്നെ കട്ടക്ക് നില്‍ക്കുന്ന ദിവസങ്ങള്‍. ഒന്നും മോശമല്ല.<br /><br />(ബാക്കി എഴുതാന്‍ അന്ന് വിട്ടുപോയി. ‘ഞായറാഴ്ച‘ എന്നായിരുന്നു പോസ്റ്റിന്റെ പേര്‍. പക്ഷെ, ആ പെര്‍ട്ടിക്കുലര്‍ ഞായറാഴ്ച സംഭവം എന്താണെന്ന് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. എങ്കിലും പകുതിയെങ്കില്‍ പകുതി ഇവിടെ കിടക്കട്ടേ ന്ന് വച്ചു)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-8362500341545679029?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-87595385359693664002007-11-25T05:01:00.000-08:002007-11-25T04:06:18.749-08:00എണീറ്റപ്പോള്‍ ലേയ്റ്റായി. അതുകൊണ്ട് ബാല്‍ക്കണിയിലിരുന്നുള്ള ബസ് സ്റ്റേഷന്‍ നിരീക്ഷണം ഇന്നലെ നടന്നില്ല.<br /><br />ദിനാരംഭം ദോശയും ചട്ടിണീപ്പൊടിയും ചായയും വച്ച് തന്നെ. ആരുണ്ടാക്കി എന്നത് ഒരു ചോദ്യമേ ആല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ!<br /><br />ഇനി എന്നാണാവോ ചേട്ടന്‍ പണ്ട് കോഴിയമ്മ എലിക്കുട്ടികളോട് ചോദിച്ച പോലെ, പാത്രമെടുത്തു കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോള്‍ ‘ദെവിടിക്ക്യാ??’ എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ പോണത്.<br /><br />വൃത്താകൃതി അങ്ങട് വന്നില്ലെങ്കിലും, എനിക്ക് ദോശയുണ്ടാക്കാന്‍ മടിയൊന്നുമുണ്ടായിട്ടില്ല. പക്ഷെ, പല്ലുതേച്ച് വരുമ്പോഴേക്കും ചേട്ടന്‍ എല്ലാം ഉണ്ടാക്കി വക്കും. പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കണ്ടേ? :)<br /><br />കരിയറില്‍ ഇനി മുതല്‍ പുതിയ ഒരു ചൊറയും കൂടെ വരുന്നു. അറബി പഠിക്കാന്‍ പോകാന്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു കമ്പനി. സംഗതി ഇവിടെ പന്ത്രണ്ട് കൊല്ലമായെങ്കിലും എനിക്കിപ്പോഴും മാമുക്കോയക്കറിയുന്ന അറബി തന്നെയേ അറിയൂ. മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല, നമുക്കതിന്റെ ഒരു ആവശ്യകത വന്നില്ല.<br /><br />പിന്നെ ഫീയും മാഫിയും മഹ് ജൂദും ഒക്കെ വച്ച് ഒരുമാതിരി അത്യാവശ്യം കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറയേം ചെയ്യാലോ!<br /><br />പുതിയ ക്ലൈന്റ്സ് മുഴുവന്‍ ജി.സി.സി.ക്കാരാ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം സൌദിയിലേക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ അറബിയില്ലാതെ മറ്റൊരു ഭാഷയും അറിയാത്ത ഒരു പാവം പറയുന്നു, ‘നോ മാനേജര്‍. കാള്‍ ആഫ്റ്റര്‍ ടൂ ഇയേഴ്സ്‘ എന്ന്.<br /><br />അവറും ഇയറും മാറിപ്പോയതാ. എങ്കിലും ഇങ്ങിനെ മാറിപ്പോകാമോ?<br /><br />‘റ്റു ഇയേഴ്സ്.... ഇത്തിരി ആര്‍ഭാടം ആവില്ലേ? എന്തെങ്കിലും കുറയുമോ?’ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എന്തൊക്കേയോ പറഞ്ഞ് കട്ട് ചെയ്തു.<br /><br />ആഴ്ചയില്‍ രണ്ട് മണിക്കൂറാണെങ്കിലും, പഠിക്കാന്‍ പോകുന്നത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ചെറിയ തോതില്‍ ഒരു ഉണര്‍വ്വും തോന്നാതില്ല. പുതിയ ആളുകള്‍. പുതിയ വിശേഷങ്ങള്‍!<br /><br />ഫാന്‍സിയിലെ യാത്രകള്‍ അത്യന്തം രോമാഞ്ചദായകമാവുമാണിപ്പോള്‍.<br /><br />ഇപ്പോള്‍ ജെബല്‍ അലീന്ന് വണ്ടിയില്‍ കയറാന്‍ ഒരു ചെറിയ ഇടി നടത്തണം. പെണ്ണുങ്ങളാണിടിക്ക് മുന്‍പില്‍. ഒരു ജഗജില്ലിയുണ്ട്. അവള്‍ കൂട്ട ഇടിനടത്തിയാണ് കയറുന്നത്. പണ്ടൊക്കെയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒരു കൈ നോക്കിയേനെ. സംഗതി ഇടികൂടല്‍ ഒരു ചീപ്പിന്റെ മണമടിക്കുന്ന ചീള് ഐറ്റമാണേലും തെറ്റ് പറഞ്ഞൂട. മര്യാദക്കുള്ള സീറ്റ് കിട്ടിയില്ലേ കാര്യം പോക്കാ.<br /><br />ടയര്‍ വരുന്ന സൈഡിലെ സീറ്റ് കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ ജെബല്‍ അലീന്ന് ദുബായ് എത്തും വരെ അയ്യപ്പസ്വാമി ഇരിക്കും പോലെ ഇരിക്കണം. പോരാത്തതിന് മടിയില്‍ ബാഗും വക്കണം.....<br /><br />പിന്നെയുള്ള നെക്സ്റ്റ് ഓപ്ഷന്‍ നടുക്കുള്ള കുഞ്ഞി സീറ്റില്‍ ഇരിക്കലാണ്. അതില്‍ ഇരിക്കല്‍ ഷോലെയില്‍ അമിതാബ് ബച്ചന്‍ റോളില്‍ ഒരു ഇരിപ്പാ. പകുതി സീറ്റ്. ചാരിയിരുന്നാന്‍ പിറകിലുള്ളവന്റെ മുട്ടേലിടിക്കും. ഇല്ലേല്‍ ഉറങ്ങാനും പറ്റില്ല. തന്നെയുമല്ല, വണ്ടി വളക്കുമ്പോഴും തിരിക്കുമ്പോഴും അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തുമിരിക്കുന്ന വല്ല പെണ്ണുങ്ങളുടേയും മേല്‍ പോയി ചാരിയാല്‍... അവര്‍ എന്ത് വിചാരിക്കും?<br /><br />എനിക്കിപ്പോള്‍ ഫാന്‍സിയില്‍ അത്യാവശ്യം സുഹൃത്തുക്കളൊക്കയായി വരുന്നുണ്ട്. അമരീഷ് പുരിയെപ്പോലിരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ എന്നെ ഇന്നാള് ഉപദേശിച്ചു. ഏത് നേരവും ഹെഡ് ഫോണ്‍ വച്ച് പാട്ട് കേട്ടാല്‍ നിന്റെ ഡ്രമ്മടിച്ച് പോകും എന്ന് പറഞ്ഞു. അതിനു ശേഷം, ആളെക്കാണാതെയാണ് പാട്ട് കേള്‍ക്കുക. ആളെ പേടിച്ചിട്ടല്ല, എന്നാലും ആ സ്‌നേഹത്തിനെ ബഹുമാനിക്കണ്ടേ??<br /><br />കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പുതിയ ഒരാള്‍, നടു സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്നു, എന്റെ അടുത്ത്. ചെറുപ്പക്കാരനാണ്. കാലില്‍ കാല്‍ കയറ്റി വച്ച്, എന്താ ഒരു ഇരിപ്പ്. ഞാന്‍ പതുക്കെ ഒന്ന് നോക്കി ‘കുറച്ചാര്‍ഭാടം ഒഴിവാക്കൂക്കൂടെ?’ എന്ന രീതിയില്‍.<br /><br />മുന്‍സീറ്റുകള്‍ കാലിയായിരുന്നു. അല്ലേല്‍ കാലില്‍ കാല് നടപ്പില്ല. ഇന്റര്‍നെറ്റ് സിറ്റിയുടെ മുന്‍പില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ആള്‍ക്കൊരൊ ഫോണ്‍ വന്നു.<br /><br />ഫോണെടുത്ത് ‘ഹല ഹല ഹല’ എന്ന് പറയലും ബസ് ബ്രേയ്ക്ക് പിടിക്കലും ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞു.<br /><br />ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ എങ്ങിനെ നടുസീറ്റില്‍ ഇരുന്നിരുന്നോ അതോ പോലെ ബസിന്റെ തറയില് ഇരുന്ന് പണ്ട് പാളയില്‍ പിള്ളാരെ വലിച്ച് പോകും പോലെ... നിരങ്ങി നേരെ ഒരു പോക്ക്...‍.<br /><br />എന്നിട്ട് അവിടെന്നെണീറ്റ് സീറ്റിലേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ ആളുടെ മുഖത്തെ ആ ഭാവമുണ്ടല്ലോ... അതിത്തിരി കഠിനം തന്നെ. എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കിയാ വന്നത്. എന്തോ ഞാന്‍ പിടിച്ചുന്തിയിട്ട പോലെ.<br /><br />ശ്ശോ! എങ്ങാനും ചിരിച്ച് പോയാലോന്ന് ഓര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കണ്ണടച്ച് പാട്ടില്‍ കോണ്‍സെണ്ട്രേറ്റ് ചെയ്തിരുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-8759538535969366400?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-18849726503031973032007-11-06T02:09:00.000-08:002010-05-23T03:11:11.310-07:00<div>ഇന്ന് അലാറമടിച്ചില്ല.<br /><br />ഇന്നലെ എഫ്.എമ്മില്‍ ക്രിക്കറ്റ് കമന്ററി കേട്ടുകേട്ട് ചാര്‍ജ്ജ് കഴിഞ്ഞ് മൊബൈല്‍ മയ്യത്തായിപ്പോയി. പാവം. ചാര്‍ജ്ജ് കഴിഞ്ഞ് കിടക്കണ കെടപ്പ് കണ്ടാല്‍ പെറ്റ തള്ള സഹിക്കില്ല.<br /><br />ദുബായില്‍ തണുപ്പ് തുടങ്ങി,ചെറുങ്ങനെ. ഇവിടെ പലര്‍ക്കും തണുപ്പിഷ്ടമല്ല. പക്ഷെ, എനിക്കങ്ങിനെയല്ല, ദുബായിലെ തണുപ്പ് രസമുള്ള തണുപ്പല്ലേ? അസ്ഥിയില്‍, തുന്നണ സൂചികൊണ്ട് കുത്തണ അമേരിക്കന്‍ തണുപ്പല്ല ദുബായിയില്‍.<br /><br />ഊട്ടിയില്‍ ഉച്ചനേരത്തെ തണുപ്പുപോലെ സുഖകരമായ, പുതച്ച് മൂടി കിടന്നുറങ്ങാന്‍ ടെമ്പ്റ്റേഷന്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന അടിപൊളി തണുപ്പ്. (പണ്ട് ഊട്ടിക്ക് ടൂറ് പോകുമ്പോള്‍ ഈ ഉച്ച തണുപ്പു കണ്ട്, ദൈവമേ കൊടകരയിലും ഇതേ പോലെയായിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായിരുന്നു എന്ന് കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട്.)<br /><br />ഫാന്‍സി എന്നെയെടുക്കാന്‍ ഇന്നും ടൈമിലെത്തി. ലൈറ്റ് ബിസ്കറ്റ് കളര്‍ ഷര്‍ട്ടും കോഫീ കളര്‍ പാന്‍സുമാണ് ഇന്നിട്ടത്. ഇന്നത്തെ ഡ്രസ് കോമ്പിനേഷന്‍ ഒക്കെയാണ്. ഒരേയൊരു പ്രശ്നം, ഷൂ കറുപ്പും ബെല്‍റ്റ് ബ്രൌണുമാണ്. അത് ബോറാ.. നിയമത്തിന് എതിരാണ്. കോമ്പിനേഷന്‍ സെന്‍സില്ലായ്മയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കും. :(<br /><br />ഫാന്‍സിയില്‍ ഇന്ന് കറുപ്പും കറുപ്പും ഇട്ട് വരുന്ന ആ സഹോദരി ആളൊരു ബഹുമിടുക്കിയാണ്. പറയാതെ വയ്യ. എന്താ ഒരു നില്പ്. സംഗതി പറയാന്‍ മാത്രമുള്ള മുഖ സൌന്ദര്യമൊന്നുമില്ല, അതുപിന്നെ ഉണ്ണിമേരിക്കെന്തിനാ കാഞ്ചിപുരം പട്ട്?? എന്താ മുഖത്തെ ഒരു കോണ്‍ഫിഡന്‍സ്. അവിടെ കൊടുക്കണം മാര്‍ക്ക്. ചുള്ളത്ത്യാരുടെ തലമുടി ശരിക്കും നരച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, അതൊക്കെ ഹെന്ന ചെയ്ത് വെരി വെരി നൈസാക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു. കറക്റ്റ് ഡ്രസ് കോംബിനേഷനാണ്. മലയാളിയല്ല, ബോംബെക്കാരിയാണെന്നാ തോന്നുന്നത്.<br /><br />അതിന് വേറൊരു ചേച്ചിയുണ്ട്. മോനെ സ്കൂള് വണ്ടി കയറ്റാന്‍ വരുന്നതാണ്. സാരിയുടെ മുന്താണി ഫ്രന്റിലേക്കിട്ടാണുടുക്കുക, മലയാളിയല്ല. വന്നപാടെ അമ്മയും മോനും കൂടെ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിന്റെ തിണ്ടില്‍ ഒറ്റ ഇരിക്കലാണ്. എത്രയോ ആളുകള്‍ ചവിട്ടിപോകുന്ന സ്ഥലമാണ്.<br /><br />അതുകൊണ്ട്, ഊര്‍ജ്ജസ്വലതയുള്ളവരായിരിക്കണം, ആണായാലും പെണ്ണായാലും. മുഖമഴകും മേനിയഴകും മമ്മുട്ടിയെപ്പോലെയും ഐശ്വര്യാറായിപ്പോലെയും ഇല്ലേലും കുട്ടി ജോണിയുടെ കഥയിലെ പോലെ നമുക്ക് ദൈവം തന്നത് വച്ച് വൃത്തിയില്‍ പരിപാലിച്ച് ജീവിക്കണം.<br /><br />എന്നിട്ട് ഒരു നാട്ടുനടപ്പ് പറച്ചിലുണ്ട്... ‘ ഹോ! എനിക്ക് പൌഡര്‍ ഇടുന്നത് പോലും ഇഷ്ടമല്ല... നമ്മളെ ഇപ്പോ ഇനി ആരും ഇനി കെട്ടാനൊന്നും പോണ്ട!’ എന്നൊക്കെ.<br /><br />മടി. മടി. അത് തന്നെയാണ് കേസ്. വൃത്തിയില്‍ നടക്കാന്‍ ചില്ലറ എഫര്‍ട്ടുണ്ട്. എളുപ്പമല്ല! കുഴിമടി, അത് തന്നെ!<br /><br />എന്നാപ്പിന്നെ കുട്ടി ജോണിയുടെ കഥയും കൂടെയങ്ങ് പറഞ്ഞേക്കാം. കേള്‍ക്കാത്തവര്‍ക്ക് വേണ്ടി, ഉള്ള ഓര്‍മ്മ വച്ച്..<br /><br />കുട്ടിജോണി ഒരു സാധാരണ ഫാക്റ്ററി തൊഴിലാളിയുടെ മകനായിരുന്നു. അമ്മയും അപ്പച്ഛനും കുട്ടിജോണിയുമുള്‍പ്പെട്ട കുഞ്ഞു വീട്ടില്‍ അവര്‍ ഹാപ്പിയായി താമസിച്ചു.<br /><br />കളിക്കാന്‍ കുട്ടിജോണിക്ക് ഒരേയൊരു ടോയ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഒരു ദിവസം കളിക്കിടെ ആ ടോയുടെ കാലൊടിഞ്ഞു. ‘അപ്പച്ചനോട് പറഞ്ഞ് പുതിയതൊരെണ്ണം വാങ്ങിപ്പിക്കാം’ എന്നോര്‍ത്ത് കുട്ടിജോണീ പഴയവനെ ഒരു മൂലയിലേക്കെറിഞ്ഞ് പുത്തന്‍ പാവ ഡിമാന്റ് അപ്പച്ചനോട് പറഞ്ഞു.<br /><br />ഒന്നാം തിയതിയും മുപ്പതാം തിയതിയും വട്ടമെത്തിക്കാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ആ പാവം അപ്പച്ചന്‍ ‘ക്രിസ്തുമസ്സാവട്ടെ‘ എന്ന് പറഞ്ഞ് റിക്വസ്റ്റ് റിജക്റ്റ് ചെയ്തു.<br /><br />പാവം കുട്ടി ടോണി. ഒരു ദിവസം മുഴുവനും കുട്ടി ജോണി കരഞ്ഞ് വഴക്കിട്ട് അലമ്പുണ്ടാക്കി ഇരുന്നു. ഭക്ഷണവും കഴിച്ചില്ല. ക്രിസ്തുമസിന് മാസം മൂന്ന് കഴിയണം, അത്രേം കാലം എന്ത് ചെയ്യും?? ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരെത്തും പിടിയുമില്ലാതെ ഒരു ദിവസം കൂടെ ഇരുന്നു.<br /><br />മൂന്നാം നാള്‍ മൂപ്പര് കാലത്ത് തന്നെ ചാടിപ്പെടെഞ്ഞ് എണീറ്റ്, വേഗം പോയി കാലൊടിഞ്ഞാമ്പാവയെ എറിഞ്ഞിടത്തുനിന്ന് എടുത്തോണ്ട് വന്നു. എന്നിട്ട് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി. വേഗം ഒരു തുണി എടുത്ത് നനച്ച്, ടോയ് നന്നായി തുടച്ചു. എന്നിട്ട് ഒടിഞ്ഞ കാല്‍ ഒരഡ്ജസ്റ്റ് മെന്റില്‍ ഒട്ടിച്ച് വച്ചു. എന്നിട്ടൊരു ഉമ്മയും കൊടുത്തു.<br />എല്ലാ സങ്കടവും മറന്ന് വീണ്ടും കളി തുടങ്ങി.<br /><br />അപ്പോള്‍ ആ ചേച്ചിയും മോനും മുഖമൊക്കെ ഒന്ന് കഴുകി, തലമുടിയൊക്കെ ഒന്ന് ഡീസന്റാക്കി, ആ കുട്ടിയെയും കൊണ്ട് ബസ് കയറാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ കൂടേ ഡീസന്റായി നിന്ന് അവരോടൊക്കെ ‘ഹായ്... മോള്‍ടെ തലമുടിയൊക്കെ എന്തു ഭംഗിയിലാ കെട്ടിയിരിക്കുന്നേ... എനിക്കൊന്ന് കെട്ടിത്തരുമോ ഇങ്ങിനെ?’ എന്ന നിര്‍ദ്ദോഷ കമന്റ് റോളില്‍ എല്ലാവരോടും കമ്പനിയായി എത്ര രസമായി നില്‍ക്കാം. അവിടെ. കുറെ ഫ്രന്‍സും കിട്ടും. കാലത്ത് മോനെ സ്കൂളില്‍ കയറ്റി വിടാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു ഫ്രന്‍സ് സര്‍ക്കിള്‍!<br /><br />മൂഡ് ഔട്ടായി കോഴി കഞ്ഞാവടിച്ചപോലെ എനിക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും യാതൊരു ഗുണവുമില്ലാതെ ഇരുന്ന ജീവിച്ച സന്ദര്‍ഭങ്ങളാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പി &amp; എല്‍ അക്കൌണ്ടിലെ ലോസുകള്‍!!<br /><br />ഊര്‍ജ്ജസ്വലരായിരിക്കുന്നവര്‍ക്കുള്ളതാണ് ലോകം.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-1884972650303197303?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7991714461679320596.post-44138593919831803842007-09-29T11:53:00.000-07:002007-10-01T11:21:48.367-07:00ഉണരല്‍ ഇന്നും രാവിലെ അഞ്ചേകാലിന് തന്നെ. എണീറ്റില്ല. കണ്ണ് തുറന്നും അടച്ചും പടാസനത്തില്‍ കുറച്ച് നേരം കിടന്നു. നല്ല സുഖം.<br /><br />ബാല്‍ക്കണിയിലെ കസേരയില്‍ പോയിരുന്ന് നോക്കിയാല്‍‍ താഴെ ബസ്റ്റാന്റിന്റെ സമീപത്തുള്ള ബോര്‍ഡുകളിലെ ലൈറ്റുകളെല്ലാം തെളിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നത് കാണുമായിരിക്കും. ആളുകള്‍ അധികം ഒന്നും കാണാനില്ല. വെള്ളിയാഴ്ച കാലത്ത് എണീക്കാന്‍ ആളുകള്‍ക്ക് തലക്ക് വെക്കയാണോ? എന്തിന് ആളുകളെ പറയുന്നു. സാക്ഷാല്‍ സൂര്യഭഗവാന്‍ പോലും വെള്ളിയാഴ്ച ലേയ്റ്റായേ എണീക്കൂ എന്ന് ഈയടുത്ത് ഒരു മലയാളം ബ്ലോഗര്‍ കണ്ടെത്തിയില്ലേ?<br /><br />ഇവിടെ പലരും ബ്രേയ്ക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കുന്നത് പോലും ഉച്ചക്കാണ്. വൈകീട്ട് നാല് മണിക്ക് ലഞ്ച്! നമുക്കത് പറ്റില്ല.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ കാലത്ത് 7 മണി വിട്ട് പോകാറില്ല. അമ്പലത്തില്‍ പോക്ക്, തിരിച്ച് വരും വഴി മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോക്ക് അതൊക്കെയായിരുന്നു വെള്ളിക്കളമൈ മോണിങ്ങ്സ്.<br /><br />എനിക്ക് മറ്റുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ രാവിലെ എണീക്കാന്‍ ചെറിയ മടിയൊക്കെയുണ്ടിപ്പോഴും. പക്ഷെ, വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ നേരത്തേ എണീക്കും. പണ്ട് പരീക്ഷ ടൈമിലും അങ്ങിനെ തന്നെയായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ഭയങ്കര ഉറക്കം വരവും പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാലോ? പിന്നെ ഉറക്കം വാരാതാവലുമാണ്.<br /><br />ഈ പടാസന അഥവാ ശവാസാ‍ന കിടപ്പ് ഒരു രസകരമായ കിടപ്പ് തന്നെയാണ്. സര്‍വ്വാംഗവും തളര്‍ത്തിയിട്ട് കിടക്കല്‍ നല്ല ഒന്നാന്തരം റിലാക്സിങ്ങ്.<br /><br />ഈയാസനത്തെപറ്റി ആദ്യം കേട്ടത്, പണ്ട് കൊടകര യോഗ ക്ലാസ് തുടങ്ങിയ കാലത്താണ്. അന്ന് കൊടകരയില്‍ കരാട്ടേയും ജിമ്മുമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും യോഗ മാത്രം തുടങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലുള്ള ഒരു മാഷ് വന്നാണ് യോഗ ക്ലാസ് ആരംഭിച്ചത്. പക്ഷെ, യോഗ ചെയ്താല്‍ ഉള്ള മസിലും ലൂസായി പെണ്ണുങ്ങള്‍ടെ പോലെ പിളു പിളുവായി ഏപ്പയില്ലാതായി മാറുമെന്ന് പേടിച്ചോ അന്നാരും ചേരാനോ ഒന്ന് പോയി നോക്കാനോ പോലും കൂട്ടാക്കിയില്ലായിരുന്നു.<br /><br />അവസാനം ഒരു മനുഷ്യ കുഞ്ഞും ചേരാതെ വന്നപ്പോള്‍ പ്രചരണാര്‍ത്ഥം, കരാട്ടെ സുകുവേട്ടന്‍ സ്പെഷല്‍ താല്പര്യമെടുക്കുകയും അക്കാലത്തെ വെടിച്ചില്ല് യങ്ങുകള്‍, ഗോപാലേട്ടന്‍ ദാസേട്ടന്‍ രവിച്ചേട്ടന്‍ എന്റെ ചേട്ടന്‍ എന്നീ യൂത്തന്മാരെ നിര്‍ബന്ധിച്ച് ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് എണീപ്പിച്ച് കൊണ്ടു പോവുകയായിരുന്നു.<br /><br />അവരെ ഒറ്റ ദിവസമേ പഠിപ്പിച്ചുള്ളൂ. കാരണം, ആദ്യമൊക്കെ അവര്‍ ആള് പറഞ്ഞതുപോലെയൊക്കെ ചെയ്തു. അങ്ങിനെ കുറച്ച് ആസനങ്ങള്‍ കാണിച്ചതിന് ശേഷം, ബോഡിയുടെ അംഗോപാംഗം, വിരല്‍ തൊട്ട് പുരികന്‍ വരെ സ്റ്റെപ് ബൈ സ്റ്റെപായി റിലാക്സ്ഡായി ഇട്ട് കണ്ണടച്ച് ശവാസനത്തില്‍ കിടക്കാന്‍ പറയുകയും ആള്‍ അവരെ തനിയെ വിട്ട് അപ്പുറത്ത് പോവുകയും ചെയ്തു ത്രേ!<br /><br />രണ്ട് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ യോഗമാഷ് കേട്ടത്, നാല് ഡിഫ്രന്റ് വോയ്സിലുള്ള കൂര്‍ക്കം വലികളായിരുന്നുത്രേ. മന്ദകള്‍ നാലെണ്ണവും അവിടെക്കിടന്നുറങ്ങി!!<br /><br />ഗാനമേള കണ്ട് ഉറക്കമൊഴിച്ചെത്തിയവരെ യോഗക്ലാസില്‍ കൊണ്ടുപോയി കണ്ണടച്ച് കിടക്കാന്‍ പറയേണ്ട വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നോ?<br /><br />വിശുദ്ധ റമദാന്റെ കാലമാണിപ്പോള്‍. ജെബല്‍ അലി ഫ്രീ സോണായതിനാല്‍ ദുബായിലെ പോലെയൊന്നും ഭക്ഷണം കിട്ടായ്മയും കഴിക്കാന്‍ പറ്റായ്മയൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ, പൊതുവേ ആരും പുറത്ത് വച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കലില്ല. നമുക്കങ്ങിനെയൊരു നല്ല ശീലമില്ലെങ്കിലും അത് ചെയ്യുന്നവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുതല്ലോ?<br /><br />വന്ന കൊല്ലം എനിക്ക് പുറത്ത് നടന്ന് സിഗരറ്റ് വലിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നൊന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ ഡയറക്റ്റേഴ്സ് മുസ്ലിംസാണെങ്കിലും അവര്‍ നോമ്പെടുക്കലില്ല. ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ കരാമയിലെ ലുലുവിന്റെ മുന്‍പിലൂടെ സിഗരറ്റ് വലിച്ച് ഒരു അഞ്ചുമണി നേരത്ത് ആര്‍ഭാടമായി നടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ വണ്ടിക്കാരൊക്കെ കൌതുകത്തോടെ എന്നെ നോക്കുന്നു. ആദ്യം കരുതി നമ്മുടെ പാന്റിന്റെ പുറകില്‍ വല്ല കുമ്മായമെങ്ങാന്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ? തലയില്‍ പ്രാവിന്റെ തൂവല്‍ വന്നിരുപ്പുണ്ടോ എന്നൊക്കെ! ഞാന്‍ കുറെ നേരം മൂട് തട്ടി, തലമുടിയില്‍ ഉഴിഞ്ഞും നോക്കി. അതൊന്നുമല്ല സംഗതി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ‘എന്തായിരിക്കും?’ എന്നാലോചിച്ചപ്പോള്‍ എങ്ങിനെയോ എനിക്ക് കാര്യം ഓടി! ഭാഗ്യം!!<br /><br />ഷാര്‍ജ്ജയിലെ ഫ്ലാറ്റില്‍ വച്ച് ജനലരികില്‍ നിന്ന് ചായകുടിക്കുമ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ അപ്പുറത്തെ ബില്‍ഡിങ്ങിലെ ഒരറബി നമ്മളെ നോക്കി പൊരിഞ്ഞ ചീത്ത വിളി. ‘ഇങ്ങേര്‍ക്കെന്തുപറ്റി ?’ എന്നോര്‍ത്ത് ജനലടച്ച് പോന്നു. വീണ്ടും ഭാഗ്യം!<br /><br />അതിരാവിലെ കുളിച്ച്, സ്വന്തമായി നാല് ദോശയും ചമ്മന്തിപ്പൊടി മിക്സ് ചെയ്തതും നല്ല വെട്ടിയാല്‍ മുറിയാത്ത ചായയും ഉണ്ടാക്കി, അമ്പലത്തില് പോയി, എട്ടുമണിക്ക് ടിഫിനുമെടുത്ത് ഓഫീസില്‍ പോയി. പണികള്‍ മൊത്തം തീര്‍ത്തു തരിപ്പണമാക്കി കുട്ടപ്പനാക്കി വച്ചു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7991714461679320596-4413859391983180384?l=dubaidays.sajeevedathadan.com' alt='' /></div>Visala Manaskannoreply@blogger.com14